7.11.16

Bye bye euro


Μια παρέα Ολλανδών στριμώχνεται στο στενό μεταλλικό διάδρομο μπροστά από τον ανελκυστήρα. Το γκρουπ αποτελούν: ένας μεσήλικας κύριος με γκρίζα μαλλιά και μεγάλα δόντια, πραγματικά πελώρια δόντια, ο πατέρας του, καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, η κοκέτα μητέρα του η οποία περπατούσε με δυσκολία και τέλος, μια ακόμα μεσήλικη κυρία με καταλαδωμένα ίσια καστανά μαλλιά που έπεφταν στους ώμους, συγγενικό πρόσωπο της οικογένειας, επίσης σε αναπηρικό καροτσάκι. 
 
Όπως συνέβαινε ορισμένες φορές, δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρο για τον γνώριμο μας εποχικό υπάλληλο του αρχαιολογικού χώρου αν στην συγκεκριμένη περίπτωση το καροτσάκι της κυρίας υποδείκνυε μόνιμη αναπηρία ή, απλούστερα, εύθραστη υγεία. 
 
Δεν ήταν δυνατόν να χωρέσουν όλοι στον ανελκυστήρα οπότε έπρεπε να κατεβούν σε δύο δόσεις. Ένας ακόμη εργαζόμενος της Ακρόπολης (διορισμένος αυτή τη φορά) είχε προστρέξει σε βοήθεια. Άφησε τον γηραιότερο συνάδελφο του να κατεβάζει τον ηλικιωμένο κύριο στο καροτσάκι με το αναβατόριο, το οποίο εκείνη την ημέρα έβγαζε έντονους ήχους τριξίματος στο σημείο που εφαπτόταν με τη μεταλλική ράγα που διέτρεχε τις τσιμεντένιες σκάλες, όσο εκείνος ανέβαινε ξανά με τον ανελκυστήρα στο Ερέχθειο ώστε να κατεβάσει τους υπόλοιπους. Μέχρι να κατέβει κάτω, υπόθεση δύο λεπτών το πολύ, το κακό είχε συμβεί.
 
Βρήκε τον συνάδελφο του, έναν ρωμαλέο άνθρωπο λίγο μετά τα πενήντα, έτοιμο να εκραγεί. Του είχε προσφερθεί tip, φιλοδώρημα δηλαδή, με αποτέλεσμα να βγει από τα ρούχα του.
 
«Να του πεις ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε περήφανος λαός» φώναξε. Συνέχισε να παραμιλάει στη γλώσσα του φανερά ενοχλημένος από την κίνηση του Ολλανδού με τα υπερμεγέθη δόντια και το κάπως μαγκωμένο χαμόγελο. 
 
Ο νεότερος υπάλληλος της Ακρόπολης ανέλαβε να μεσολαβήσει ώστε να λήξει αναίμακτα το εν εξελίξει διπλωματικό επεισόδιο. “My colleague is a bit upset concerning a tip that was just offered to him” προσπάθησε να εξηγήσει στην κυρία που καθόταν στο καροτσάκι καθώς ετοιμαζόταν να την κατεβάσει με την ανυψωτική πλατφόρμα. Εκείνη έδειξε να αδιαφορεί λιγάκι για την υπόθεση. Ωστόσο, ένα κατεργάρικο χαμόγελο έκανε την εμφάνιση του στο πρόσωπο της. 
 
Ήταν εκείνη την ταραγμένη στιγμή που ακούστηκε, σαν πυροβολισμός στον αέρα, η ακόλουθη λέξη, ένα όνομα βαρύ σαν πολύμηνη αδιέξοδη διαπραγμάτευση: 
 
«ΝΤΑȈΣΕΛΜΠΛΟΥΜ!». 
 
Ήταν φως φανάρι, ο συνάδελφος του είχε φορτώσει για τα καλά. Έπρεπε να συνεχίσει οπωσδήποτε το διαμεσολαβητικό ρόλο που είχε αναλάβει αυτοβούλως. 
 
«You know, things like these happen, there are cultural differences between people from different countries, not to mention that some things are also lost in translation sometimes” είπε στην κυρία με τα λαδωμένα καρέ μαλλιά. Ο συνάδελφος εξακολουθούσε να μονολογεί δυσαρεστημένος, σιγανότερα τώρα πάντως. 
 
Απ’ όσο μπορούσε να καταλάβει, την κυρία στο καροτσάκι έδειχνε να την απασχολεί περισσότερο ο εμφανώς οργισμένος, και υπαινικτικά περιπαικτικός, τόνος ο οποίος συνόδευσε την εκφορά του ονόματος του υπουργού οικονομικών της χώρας καταγωγής της, παρά η δική του ειρηνευτική παρέμβαση. Ωστόσο, η Ολλανδή γυναίκα ούτε και τώρα σχολίασε κάτι. Παρέμεινε νοσηρά σιωπηλή. Το χαμόγελο της είχε μεταμορφωθεί από κατεργάρικο σε αδιόρατα επικριτικό. 
 
Αφότου το αναβατόριο έπιασε έδαφος, ανέβηκε για μία ακόμη φορά τα τριάντα δύο σκαλιά ώστε να βοηθήσει αυτή τη φορά τη μητέρα να κατέβει σιγά σιγά προσεκτικά τα σκαλιά. Είχε μακριά σπαστά ξανθά μαλλιά και φορούσε ένα casual καλοκαιρινό κατακίτρινο φόρεμα ως τα γόνατα. Το πρόσωπο της ήταν έντονα βαμμένο αλλά με επιδέξιο τρόπο, ενώ το χαρακτηριστικό κόκκινο κραγιόν αναδείκνυε το χαμόγελο της το οποίο περιτριγυριζόταν από πολλές ρυτίδες οι οποίες όμως ήταν καταδικασμένες σε ρόλο κομπάρσου.
 
Έμοιαζε να κατοικεί σε έναν δικό της κόσμο όπου λέξεις όπως «Νταϊσελμπλουμ» ήταν παντελώς άγνωστες. 
 
Με το αριστερό της χέρι έπιασε τη μεταλλική ράγα, με το δεξί έπιασε σφιχτά την παλάμη του. Το βλέμμα του γιου της είχε καρφωθεί πάνω τους. Ένα λεπτό αργότερα, η κυρία με το κίτρινο φόρεμα και το ξέγνοιαστο χαμόγελο θα τον ευχαριστήσει για τη βοήθεια του, ίσως κάπως υπερβολικά θερμά, όπως συμβαίνει καμιά φορά με ανθρώπους που βρίσκονται στην τρίτη ηλικία. Ανταπέδωσε με ένα συνεσταλμένο χαμόγελο. 
 
Τέλος, ο γιος της αποφάσισε να συμμετάσχει στο χορό των φιλοφρονήσεων με ένα βλέμμα έκδηλα ειρωνικό που απευθυνόταν εξίσου και στους δύο. Η σκηνή του είχε φανεί κάπως γλυκερή. 
 
“Bye bye euro” τους αποχαιρέτησε ο χολωμένος συνάδελφος. 
 
“Bye bye drachma” ανταπέδωσε η Ολλανδή κυρία με τα λαδωμένα μαλλιά.
 
 
 
 

No comments:

Post a Comment