29.11.16

Evelyn




«Μια κυρία λιποθύμησε, έπεσε στα βραχάκια, ακριβώς πάνω από το Ηρώδειο» ακούστηκε μια φωνή, με πολλά παράσιτα ως συνήθως, μέσα από ένα γουόκι τόκι του οποίου η κεραία ήταν τυλιγμένη με σελοτέιπ. Χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο, ο εποχικός εργαζόμενος του αρχαιολογικού χώρου κατευθύνθηκε αμέσως προς εκεί. 

Η κυρία είχε ξαπλωθεί κατάχαμα στη στρωμένη με μεγάλες πέτρινες πλάκες ανηφόρα που αναγκαστικά πρέπει να ανέβουν οι επισκέπτες λίγο πριν φθάσουν στα Προπύλαια. Ήταν πάνω από εβδομήντα ετών με κοντά λευκά-γκρίζα μαλλιά. Φορούσε μια φαρδιά καρό κοριτσίστικη μπλούζα πάνω από ένα γκριζωπό, επίσης φαρδύ, παντελόνι. Τα ρούχα της είχαν λερωθεί από τον εμετό της. Γύρω της, τουρίστες κοιτούσαν προς το μέρος της· άλλοι με λύπηση, και άλλοι, λιγότεροι, ανήσυχοι για την υγεία της άγνωστης σ’ αυτούς κυρίας. 

Την είχαν μεταφέρει λίγα μέτρα πιο αριστερά, ακούμπησαν το κεφάλι της ημιλιπόθυμης κυρίας πάνω σε ένα κομμάτι βράχου. Προσπαθούσε να μιλήσει αλλά τα φωνήεντα και τα σύμφωνα που έβγαιναν από το στόμα της αρνούνταν επιδεικτικά να σχηματίσουν λέξεις που συναντά κανείς στο λεξικό της Οξφόρδης. Το ασθενοφόρο ήταν καθοδόν· αυτό σήμαινε πάντως ένα μισάωρο, τουλάχιστον, αναμονής. 

Ο υπάλληλος της Ακρόπολης προσπάθησε να της αποσπάσει κάποιες πληροφορίες καθώς δεν υπήρχε κάποιος άλλος επισκέπτης μαζί της εκείνη την στιγμή ο οποίος θα μπορούσε να βοηθήσει. 

Το όνομα της ήταν Evelyn. Είχε ταξιδέψει στην Ελλάδα μαζί με μια φίλη της, την Monika, το όνομα του γκρουπ της ήταν Odyssey και της tour operator Μαρία. Έμεναν στο Electra Hotel. Της πήρε ωστόσο περίπου πέντε με δέκα λεπτά μέχρι να καταφέρει να αρθρώσει καθαρά αυτές τις λίγες λέξεις.
«Τώρα, καλό θα ήταν να βρούμε τη Λία ή έστω τη Monika» σκέφτηκε από μέσα του, κάπως ανακουφισμένος, ο υπάλληλος της Ακρόπολης, καθότι η Evelyn ήταν πια σε θέση να επικοινωνήσει με τους γύρω της, δηλαδή εκείνον. 

Ήταν προφανές πως το γκρουπ με το οποίο ταξίδευε είχε προχωρήσει χωρίς την Evelyn όταν εκείνη λιποθύμησε. Ο χρόνος άλλωστε στη ζωή ενός γκρουπ τουριστών, όπου η επίσκεψη στην Αθήνα είναι απλώς μια στάση από τις πολλές που περιλαμβάνει μια κρουαζιέρα στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι πολύτιμος. Από το πρωινό στο πλοίο, την Ακρόπολη, και έπειτα τη βόλτα στην Πλάκα για αναμνηστικά μαγνητάκια, μέχρι την επιστροφή στο πλοίο για το βραδυνό, ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός ώστε να ξοδευτεί άσκοπα. Όσο για τα ταξιδιωτικά γραφεία, ο χρόνος είναι χρήμα φυσικά.

“All these people staring at me… and I look horrible… Im so embarrassed!” ψιθύρισε η Evelyn σε εκείνον ο οποίος θα της κρατούσε παρέα μέχρι να φθάσει το ασθενοφόρο. Είχε καθίσει πάνω σε μία κοκκινωπή πέτρα ακριβώς δίπλα από το κεφάλι της ώστε να την ακούει καλύτερα. 

«Αν νοιάζεται για το πως δείχνει στους άλλους σημαίνει πως μάλλον νοιώθει καλύτερα» σκέφτηκε με ανακούφιση. Τα λόγια της τον καθησύχασαν μιας και συνειδητοποίησε πως η Evelyn δεν ήταν και του θανατά. Μόλις λίγα λεπτά πριν ένα μίνι εγκεφαλικό σίγουρα δεν ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. 

“Nice way to start your holidays in Greece, don’t you think? And imagine that it’s the first time that I visit your country” είπε με υποψία χαμόγελου να σχηματίζεται στο πρόσωπο της

“Well, your first day might have not been the way you imagined it, but I’m sure you will enjoy the ones to come much more!” της απάντησε εκείνος. Είχε αρχίσει να ευχαριστιέται την παρέα της. Στα επόμενα λεπτά της ώρας, η Evelyn που και που θα αναστέναζε και εκείνος θα την καθησύχαζε πως όπου να’ναι θα εμφανιστεί η Λία, θα φθάσει επιτέλους το ασθενοφόρο, στο τέλος, κάτι θα γίνει, θα δει, όλα θα πάνε καλά. 

Πίστευε μάλλον και εκείνη το ίδιο.

“You‘re so beautiful... I wouldn’t have liked to find myself in these circumstances with an ugly-looking person… I’m glad it is you that you are with me right now…” είπε ψιθυριστά η Evelyn. Ταυτόχρονα, άπλωσε το χέρι της και χάϊδεψε ελαφρά το μούσι του.

“Mmm… you blushed… you shouldn’t have blushed… When they make you a compliment, you should just take it, especially when it’s truthful. There is no need to be insecure…” συμπλήρωσε η Evelyn. 

Μια εντελώς αναπάντεχη ζωντάνια κυρίευσε το πρόσωπο της καθώς μιλούσε· το βλέμμα της έγινε βαθύ, τον διαπέρασε με χαρακτηριστική ευκολία. Ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά, η κόπωση επέστρεψε ξανά στο ταλαιπωρημένο, και ελαφρά σκονισμένο από την προηγούμενη πτώση, πρόσωπο της. 

Όταν πια έφθασε στην Ακρόπολη το ΕΚΑΒ, η Evelyn ένοιωθε ήδη πολύ καλύτερα. Είχε υποστεί υποτασικό επεισόδιο, δεν ήταν κάτι σοβαρό αποφάνθηκε ο νοσοκόμος. 

«Πρώτα πλακώνονται στο φαΐ στο πλοίο και μετά θέλουν να ανέβουν στην Ακρόπολη, γέροι άνθρωποι...» συμπλήρωσε μάλιστα ελαφρώς κυνικά.

Περπατώντας προς την έξοδο, με τη συνοδεία δύο νοσοκόμων του ΕΚΑΒ αλλά και της tour operator Λίας που είχε εμφανιστεί λίγο πριν την άφιξη τους, η Evelyn έβγαλε μια φωτογραφική μηχανή από την τσάντα της.

“Wait a minute; I want to take a photo of the man that saved me”. 

Ακολούθησε τη συμβουλή της· δεν κοκκίνησε καθόλου όταν πόζαρε στο φακό. 





No comments:

Post a Comment