29.11.16

I Love Athens




“I’m walking too slowly for you, am I not? I guess you must be bored by now”.

“Don’t worry about it lady”.

“Last time I was here to see the Parthenon I wasn’t a cripple, I could still walk”.

“When was that, if I may ask?”

“It was about two or three years ago”. 

Περπατούσε με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού καθώς κούτσαινε στο ένα της πόδι. Ήταν αλήθεια ότι προχωρούσε όντως πολύ αργά. Ήταν επίσης αλήθεια ωστόσο πως ο υπάλληλος που την συνόδευε στον ανελκυστήρα του αρχαιολογικού χώρου δεν είχε βαρεθεί καθόλου. 

Η γιαγιά, η οποία είχε μπει στην όγδοη δεκαετία της ζωής της, ήταν πολύ καλοσυνάτη. Φορούσε φαρδιά καλοκαιρινά casual ρούχα· παντελόνι και μπλούζα από λινό ύφασμα. Εκείνο που ξεχώριζε πάνω της πάντως ήταν η χαρακτηριστική Βρετανική προφορά της. Πράγματι, κατοικούσε λίγο έξω από το Λονδίνο.

Κρατούσε στα χέρια της ένα μεγάλο σπιράλ τετράδιο και ένα μολύβι. Καθοδόν προς τον ανελκυστήρα έκανε μία στάση μπροστά από τις ιερές σπηλιές της Ακρόπολης, εκεί που κάποτε λατρεύονταν κατά σειρά ο Απόλλωνας Υποακραίος, ο Δίας, και ο Πάνας. Ήθελε να σημειώσει τα ονόματα των Θεών αυτή τη φορά, της είχε ξεφύγει αυτή η λεπτομέρεια κατά τα προηγούμενα της ταξίδια στην Ελλάδα. Ο συνοδός της πήρε από τα χέρια της το τετράδιο και σημείωσε ο ίδιος τα ονόματα ώστε να την διευκολύνει.

Ο ήλιος έκαιγε, η ώρα ήταν λίγο μετά τις μία το μεσημέρι, και η εγγονή της είχε ήδη γίνει κάπως ανυπόμονη. Η Laura, ένα κορίτσι περίπου δεκαπέντε χρονών, κατοικούσε, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια εκείνης της επίσκεψης στην Ακρόπολη, στο μακρινό, και μυστηριώδη για τους ενήλικες, πλανήτη της εφηβείας. 

Η Laura, με το μεγάλι κεφάλι και μέτωπο και το ήπια εκνευρισμένο ύφος, θύμισε στον υπάλληλο της Ακρόπολης ένα κορίτσι σε μία ταινία που είχε δει προ δεκαπενταετίας· η Laura έφερνε λιγουλάκι στην Enid από το Ghost World. Όπως και να ‘χει, η εγγονή, ήταν προφανές, δεν συμμεριζόταν καθόλου το πάθος της γιαγιάς της για την αρχαία Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.

“So, did you work as an archeologist?” ρώτησε την Αγγλίδα κυρία ο συνοδός τους.

“No, I’ve just written a book about Athens. I wrote it in the same fashion with the Victorian travelers of the 19th century, I don’t know if you‘re familiar with their work. I can give you a leaflet of my book later if you want… I lived in Greece once, long time ago. At the time that I was in Greece there was no European Union around; it was still the ‘70s. I used to teach English to Greek children for a living. In Britain, I worked as a secretary in a private clinic my whole life”.

Πήρε στα χέρια του το leaflet του βιβλίου της καθώς την περίμενε υπομονετικά να πάρει μια ανάσα έπειτα από τριάντα ένα σκαλιά. Το βιβλίο της κυκλοφορούσε αποκλειστικά στο Kindle. Ήταν μια προσπάθεια αυτοέκδοσης, όπως συνηθίζεται πλέον από χιλιάδες ανθρώπους που κατοικούν στις αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, ειδικά αν έχουν άπλετο ελεύθερο χρόνο λόγω συνταξιοδότησης.
“Basically, what I wanted and tried to do was to present Athens in a positive light. These days, many people think wrong of Greece, with the economic crisis and all. I personally love Athens and I think it deserves to be presented fairly, it surely does…” 

«Η Helen δεν ήταν δα και Λόρδος Βύρωνας. Ωστόσο, ο Βύρωνας δεν ήταν μόνος. Υπήρξαν πάμπολλοι φιλέλληνες περιηγητές κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, άλλοι διάσημοι και άλλοι λιγότερο διάσημοι, ίσως όχι και τόσο σπουδαίοι, καθένας όμως έβαλε το δικό του λιθαράκι στην κατασκευή της εικόνας της σύγχρονης Ελλάδας... μέσω της αρχαίας» σκέφτηκε ο εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης καθώς την αποχαιρετούσε.











No comments:

Post a Comment