It’s complicated

Με μια πρώτη ματιά, κανείς από τους τρεις, μια μητέρα και δύο παιδιά (ένα αγόρι και ένα κορίτσι στην εφηβεία), δεν έμοιαζε υποψήφιος δικαιούχος του ανελκυστήρα της Ακρόπολης. Η μητέρα ωστόσο επέδειξε μια κάρτα αναπηρίας στα Γαλλικά που αποδείκνυε πως η κόρη της έπασχε από μυϊκή δυστροφία, ασθένεια η οποία προκαλούσε, μεταξύ άλλων συμπτωμάτων, ελλειπή ισορροπία και αστάθεια στο βάδισμα του κοριτσιού.

First time in Greece?” ρώτησε τη μητέρα ο γνώριμος μας εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης καθώς βάδιζαν αργά αργά στον Περίπατο.

“Yes, it’s our first time. However, I’m no stranger to Greece. I’m somehow Greek myself. You see, my grandmother was Greek. She was born and raised in Minor Asia, but left her home during the 1920’s; long time ago, I guess... They were fighting wars at that time in the area... Anyway, she moved to France where she settled down for good and became French herself…”

Η μεσήλικη κυρία που διηγούνταν την ιστορία της οικογένειας της ζούσε στο Μονπελιέ, μια πόλη της Γαλλίας που βρίσκεται στα νότια της χώρας και έχει την τύχη να βρέχεται από τα νερά της Μεσογείου. 

“Tell me, do you know anything about Montpellier?”

“Well, to be honest, lady, not much. I have heard the name before, obviously, but I’m afraid I don’t know much more than this…”

“I see… Well, let me tell you about fish, then… Did you know that we sell fish to Greece and then the Greeks sell it back to Montpellier?” 

Κοιτούσε χαμογελαστή περιμένοντας την αντίδραση του νεαρού υπάλληλου του αρχαιολογικού χώρου. 

What do you mean?”

“He he… Let me explain how this works…Basically, we export fishmeal from Montpellier to Greece, then the Greeks use the French fishmeal in order to feed their fish in the aqua farms around the country. When the fish is ready to be sold, the Greeks sell their fish to France and this is how the delicious Greek fish ends up on the plates of fancy French restaurants”.


Ομολογουμένως, είχε μάθει κάτι καινούργιο εκείνη τη Δευτέρα· κατά συνέπεια, συγκαταλεγόταν αυτόματα στις καλές Δευτέρες του χρόνου. Ωστόσο, εκείνο το πρωινό, ο νους του ήταν κατειλημμένος από σκέψεις, όχι ιδιαίτερα ευχάριστες.  Σκεφτόταν διαρκώς την κρισιμότητα της πολιτικής κατάστασης στην χώρα του, μέρες διαπραγμάτευσης γαρ. 

«Ποιός μπορεί να γνωρίζει αν θα συνεχίσουμε να εξάγουμε λαβράκια και τσιπούρες σε Γάλλους foodies που ζουν στο Μονπελιέ;» σκέφτηκε ανήσυχος όταν η κυρία σταμάτησε να μιλάει.

Δεν κρατήθηκε

So, what do French people think regarding this story that we have dubbedGreek Crisis’?” τη ρώτησε ακόμα κι αν ένοιωσε πως δεν ήταν μάλλον το αγαπημένο της θέμα προς συζήτηση, τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα περνούσε τις διακοπές της στην Ελλάδα.

“Mmm… most of the French people are trying to make sense of what exactly is going on, actually”.
“I see. So, half of the French people blame the Greeks, while the other half blames the Germans, right?” 


“Exactly, some French think that the Greeks are to be blamed for this whole mess, while some others think it’s mostly the Germans’ fault”.

Χαμογέλασε ξανά και συμπλήρωσε: “its complicated”.

Its complicated” επανέλαβε με τη σειρά του. 

No comments:

Post a Comment