29.11.16

Lovin’ Las Vegas



Ήταν κοντός, γύρω στο ένα μέτρο και εξήντα εκατοστά, με αραιά άσπρα μαλλιά και μεγάλη κοιλιά. Έμοιαζε να ‘χε καταπιεί ένα ορθογώνιο σκρίνιο αντί για ποδοσφαιρική μπάλα. Το δέρμα του προσώπου του ήταν ηλιοκαμμένο· όχι σαν του τουρίστα, αλλά όπως ενός ανθρώπου που εργάζεται είτε στην οικοδομή, είτε στην τουριστική βιομηχανία. Ο ήλιος είχε σκάψει στην κυριολεξία το πρόσωπο του.

Φορούσε ένα φθαρμένο τζην και ένα μπλε σκούρο, ελαφρώς ξεχειλωμένο και ξεβαμμένο, T-Shirt. Μιλούσε δυνατά, λίγο μόνος του, λίγο στον εργαζόμενο της Ακρόπολης, λίγο σε οποιονδήποτε επισκέπτη τύχαινε να περάσει από δίπλα τους. 

Greek American?” τον ρώτησε ο εποχικός εργαζόμενος του αρχαιολογικού χώρου αφού τον άκουσε να ξεστομίζει ελληνικές λέξεις μονολογώντας κάτω από τον καυτό ήλιο. 

“Yeaa... Las Vegas” απάντησε με στόμφο εκείνος. “50 Years in Las Vegas!”

“Nice”.

“Vegas… you know? Mafia and stuff, I’m part of it...”

“Oh, I see… I’ve watched movies about the subject… Hollywood… all I κnow about it is from Hollywood movies, I have to admit sir…” απάντησε όσο πιο αδιάφορα και σοβαρά μπορούσε.
“Yeaa, I’ve played myself at the movies! Yes! I’ve been at Last Vegas, you know it? Have you watched it? I played a dead man…”

Συνέχισε να μιλά ακατάπαυστα. Η λέξη “mafia” ακούστηκε τουλάχιστον τέσσερις με πέντε φορές. Το όνομα “De Niro” άλλες δύο. Κάποια στιγμή, σκούντηξε τον γιο του, το μπαταρισμένο πόδι του οποίου ήταν και ο λόγος που οι δυο τους θα χρησιμοποιούσαν τον ανελκυστήρα της Ακρόπολης. Τον σκούντηξε αναζητώντας κάποιου είδους επικύρωση, μια επαλήθευση από κάποιον τρίτο πως όσα εκείνος εξιστορούσε στον νεαρό υπάλληλο της Ακρόπολης, ήταν όλα αληθινά.

Ο γιος του πάντως ψιλοαδιαφόρησε. Μάλλον είχε ακούσει τις ίδιες ιστορίες πάμπολλες φορές. Το μειδίαμα που εμφανίστηκε στο πρόσωπο του υποδείκνυε μάλιστα πως οι λέξεις «De Niro» τουλάχιστον δεν έπρεπε να αναφερθούν με τέτοιο στόμφο! 

Ο πατέρας του, με τη σειρά του, το έπιασε το υπονούμενο. Άλλαξε ταχύτατα θέμα, ξεκίνησε λοιπόν να μιλάει για την πολιτική επικαιρότητα. Ήταν αρχές του Ιούλη και πολλοί Αμερικάνοι Ελληνικής καταγωγής ρωτούσαν να μάθουν λεπτομέρειες για τις τελευταίες εξελίξεις αναφορικά με το “Greek crisis”. Άλλοι ρωτούσαν με αγωνία, άλλοι με περιέργεια, και άλλοι περισσότερο από φιλολογικό ενδιαφέρον. 

“You know, I like Tsipras, I really do, I like Varoufakis as well, he has brains, but they really need to take you out of the Εuro... You must breathe... Ιn two years time, the country will be able to move forward again, I’m sure of it… 

Ο ακροατής του απέφυγε  να σχολιάσει οτιδήποτε. Δε ξαφνιάστηκε από την τοποθέτηση του άρχοντα του Las Vegas· πολλοί Ελληνοαμερικάνοι διατύπωναν παρόμοιες απόψεις τις μέρες πριν από το δημοψήφισμα.

Για εκείνον όμως, το προνόμιο να προβληματίζεται από ασφαλή απόσταση για μια εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση, όπως ήταν η περίπτωση της (ημιεπίσημης) χρεωκοπίας του Ελληνικού κράτους, δεν υπήρχε. 

Για εκείνον, το δημοψήφισμα ήταν ένα ακόμη ψυχοφθόρο επεισόδιο σε ένα ιστορικό σίριαλ που κρατούσε ήδη περισσότερο από πέντε χρόνια.






No comments:

Post a Comment