6.11.16

Romansch


Είσοδος ΑΜΕΑ Αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης: μια βραχύσωμη κυρία με πατημένα τα εξήντα αγκομαχά σπρώχνοντας έναν κύριο σε αναπηρικό καροτσάκι. Ο κύριος δεν είχε κάποια εμφανή σωματική αναπηρία, έπειτα όμως από κάτι περισσότερο από εβδομήντα χρόνια σ’ αυτόν το μάταιο κόσμο η υγεία του ήταν πλέον εύθραστη. Δύο νεαροί Ισπανοί τουρίστες προστρέχουν προς βοήθεια. 
 
Τα τριακόσια πενήντα μέτρα που απαιτούνται να διανύσει κανείς έως ότου να φθάσει στον ανελκυστήρα ήταν σίγουρα πολλά για τη μικρόσωμη κυρία. Οι Ισπανοί εθελοντές άλλωστε είχαν ήδη γίνει καπνός. Κατά συνέπεια, έπρεπε να δοθεί μία κάποια λύση. 
 
Υπήρχε διστακτικότητα ως προς αυτού του είδους την εθελοντική βοήθεια εκ μέρους των υπαλλήλων της Ακρόπολης, του σπρωξίματος του αμαξίδιου ενός επισκέπτη δηλαδή, πρώτον, διότι σε περίπτωση ατυχήματος υπήρχε ο κίνδυνος ασφαλιστικών μέτρων εναντίον της Ά Εφορείας Αρχαιότητων (τα περισσότερα πακέτα διακοπών περιλαμβάνουν ασφάλεια υγείας για τους τουρίστες· κατά συνέπεια, οι ασφαλιστικές εταιρίες παραμονεύουν σαν κοράκια όταν πρόκειται να επιτεθούν, δικαίως ή αδίκως, στο Δημόσιο τομέα μιας κάποιας χώρας) και δεύτερον, γιατί, όπως και να το κάνουμε, οι επισκέπτες οφείλουν πρωτίστως οι ίδιοι να μην θέτουν απερίσκεπτα σε κίνδυνο τον εαυτό τους. 
 
Η μεσήλικη κυρία καταγόταν από την Ιταλία («πιθανότατα από το Βορρά») ζούσε όμως μόνιμα στην Ελβετία. Πάσχιζε να σπρώξει το καροτσάκι στο οποίο καθόταν ένας Ελβετός πολίτης του οποίου τα κατακόκκινα μάγουλα θύμιζαν ηλικιωμένο τουρίστα έπειτα από δύο τρία ποτηράκια μοσχοφίλερο σε κάποιο ταβερνάκι στην Πλάκα. 
 
“When I was young I studied ancient Greek at the university, young man” είπε η κυρία στον εργαζόμενο του αρχαιολογικού χώρου ο οποίος προσφέρθηκε να την βοηθήσει στο σπρώξιμο. Έπειτα, η Ιταλίδα βάλθηκε να κάνει διάφορες παρατηρήσεις αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Εκείνος, με τη σειρά του, δεν έχασε την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε.
 
“The Parthenon doesn’t belong to Greeks; it belongs to humanity. It is a symbol of world heritage, this ancient temple will always shine as long as the Western world will continue to exist” ανέφερε χωρίς ίχνος εθνικής περηφάνιας, χρησιμοποιούσε ξύλινη γλώσσα άλλωστε. Εκείνη, συνοφρυώθηκε λιγάκι, απέφυγε να σχολιάσει κάτι ωστόσο. 
 
Περίπου μία ώρα αργότερα, έκανε για μία ακόμη φορά την καθημερινή του διαδρομή επιστρέφοντας στον ανελκυστήρα. Τον είχαν καλέσει από τον ασύρματο με σκοπό να παραλάβει το ζευγάρι. 
 
«Στάσου, να βγάλουμε μια φωτογραφία εδώ» είπε η Ιταλίδα σε άπταιστα νέα Ελληνικά. Έβγαλε το iPhone, σημάδεψε, και πυροβόλησε τον κύριο στο καροτσάκι. Βρισκόντουσαν ακριβώς στο τέλος του μεταλλικού διαδρόμου που οδηγεί στην είσοδο του ανελκυστήρα πίσω από το ναό του Ερέχθειου, το πιο ιδιόρρυθμο κτίριο, σύμφωνα με την πλειοψηφία των αρχαιολόγων τουλάχιστον, που βρίσκεται πάνω στον Ιερό Βράχο. 
 
«Είναι απ’ αυτούς τους ανθρώπους που το διασκεδάζουν να κρατάνε μυστικά από τους άλλους» σκέφτηκε όταν την άκουσε να μιλάει Ελληνικά. Ποιός μπορεί να γνωρίζει πόσα άλλα μυστικά έκρυβε η, κομματάκι σνομπ, Ιταλίδα με τα κοντά σγουρά μαλλιά; 
 
Στο δρόμο της επιστροφής ο υπάλληλος θα ρωτήσει, δήθεν αδιάφορα, τον κύριο στο καροτσάκι, αν αληθεύει το γεγονός πως κάθε Ελβετός πολίτης γεννιέται τρίγλωσσος. Για την ακρίβεια, γνώριζε πως αληθεύει, ήθελε όμως να εκμαιεύσει κάποιο σχόλιο από εκείνον. Ο ηλικιωμένος κύριος άλλωστε, αν και παρέμενε σιωπηλός έως τότε συμμετείχε στην κουβέντα με διαφόρων ειδών μορφασμούς, εξακολουθούσε μάλιστα να διατηρεί την ίδια μισομεθυσμένη έκφραση. 
 
“It’s not three, but four, the languages that every Swiss speaks” απάντησε αινιγματικά εκείνος. 
 
“I see, but which one is the fourth language sir? German, Italian, French and…”
 
“Romansch. We also speak Romansch”. 
 
“Romansch?” 
 
“Yes, some people in Switzerland also speak Romansch; it is a language that derives from Latin”.
 
Χωρίς τη Ρομανσική γλώσσα, που ομιλείται σήμερα από κάτι λιγότερο από το 1% των Ελβετών, η Ελβετία εμφανίζεται στο προσκήνιο της Ευρωπαϊκής ιστορίας, φορώντας τα καλά της για πρώτη φορά, γύρω στον 13ο αιώνα. Εναλλακτικά, αγγίζει νοητά την εποχή όπου όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη Ρώμη. Κατά συνέπεια, είναι απολύτως λογικό για έναν Ελβετό να μη λησμονήσει να αναφέρει την Ρομανσική γλώσσα όταν βρίσκεται σε μία χώρα που περηφανεύεται για την αρχαία ιστορία της.
 
Καθοδόν προς την έξοδο, στο κομμάτι της μικρής ανηφόρας του Περιπάτου, η μεσήλικη Ελληνίστρια θα προτείνει στον νεαρό που τους συνοδεύει να γυρίσουν το αναπηρικό καροτσάκι με την ανάποδη φορά. 
 
“The law of gravity, you know, just like your ancestor Archimedes taught us” είπε με περιπαικτική διάθεση, σχολιάζοντας εμμέσως τη στιγμιαία διστακτικότητα του υπαλλήλου στην πρόταση της. 
 
Στην Ελλάδα κοροϊδεύουν τους Ευρωπαίους ότι δήθεν σκαρφάλωναν στα δέντρα για να δειπνήσουν όταν οι δικοί τους πρόγονοι εφηύραν τη φιλοσοφία. Στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη αντίστοιχα, χλευάζουν τους Έλληνες της σύγχρονης εποχής, δήθεν απόγονους (όπως ασεβώς ισχυρίζονται οι ίδιοι) του Ιπποκράτη και του Αριστοτέλη, πως αγνοούν τους βασικούς νόμους της επιστήμης της φυσικής. 
 
«Και η ζωή συνεχίζεται» σκέφτηκε καθώς τους έβλεπε να απομακρύνονται. 
 
 
 
 
 

No comments:

Post a Comment