29.11.16

The American Friend




Θα μπορούσε να ζει στην Αθήνα, ή στην Βαρκελώνη, ή στο Brooklyn της Νέας Υόρκης. Ζούσε όμως στην Κολωνία· ένας Αμερικάνος στην Γερμανία.

“I really like the Germans, they’re very organized people. Cologne, of course, is hardly a representative city of Germany, unlike Hamburg, for instance” είπε στον υπάλληλο της Ακρόπολης.

“What about Berlin?”

“Many tourists, man!”

Ήταν λίγο μετά τα τριάντα, γεννηθείς στο Chicago. Πιανίστας στο επάγγελμα, ένας απο εκείνους τους Αμερικάνους που μέσα τους κυλάει Ευρωπαϊκό αίμα. Φορούσε βερμούδα χρώματος χακί, ξεχειλωμένο, και ελαφρώς ξεβαμμένο, μαύρο T-shirt

Ο καλοκαιρινός ήλιος είχε αφήσει πάνω στο σώμα του το αποτύπωμα του: τα καστανά μαλλιά του είχαν αποκτήσει φυσικές ανταύγειες σε χρώμα χρυσαφί ενώ το δέρμα του είχε αποκτήσει ολοκαίνουργιο χρώμα. Έκανε σοκολατένιο μαύρισμα· μαύρη σοκολάτα πάντως, όχι γάλακτος.

Στο ταξίδι του είχε για παρέα τους γονείς του. Η μαμά, κάπως υπέρβαρη· ο δε μπαμπάς, ήταν ο λόγος για τον οποίο οι τρεις τους περπατούσαν στον Περίπατο της Ακρόπολης και δεν σκαρφάλωναν στα Προπύλαια, εκείνο το καυτό στην κυριολεξία μεσημέρι του Ιουλίου. Ήταν γύρω στα εξήντα πέντε με εβδομήντα, λιπόσαρκος, έμοιαζε εξαντλημένος. Καθόταν σε αναπηρικό καροτσάκι το οποίο έσπρωχνε ο γιος του. Πριν συνταξιοδοτηθεί είχε εργαστεί ως αρχιτέκτονας.

“We are already twenty three days here in Greece, you know… We wanted to visit exclusively Greece during this trip!”

“You did the Peloponnesus tour, right?”

“That’s right! We went to Korinthos, Messenia, Nafplio, Mycenae, among other places. But we didn’t visit only the Peloponnesus; we also went to Crete, we visited Mykonos. It was fantastic! We have already seen many antiquities in our trip till now, but now we are looking forward to see the golden age of ancient Athens, the age of Pericles…”

Μιλούσε με αληθινή ευγνωμοσύνη για τα μέρη που είχαν ήδη επισκεφθεί και με μεγάλη ανυπομονησία για εκείνα που έμενε να γνωρίσουν. Υπήρξε μια αμοιβαία συμπάθεια μεταξύ του Αμερικάνου πιανίστα και του εποχικού εργαζόμενου του αρχαιολογικού χώρου. 

«Στην Ελλάδα, στην οποία βρίσκεται τώρα, εκτιμά τους Γερμανούς, ενώ στην Γερμανία, τόπο διαμονής του, όταν ερωτάται, μάλλον πως εκφράζεται με τα καλύτερα λόγια για την Ελλάδα και της ομορφιές της, αλλά και τους φιλόξενους ανθρώπους της. Μιλάει σαν μουσικός που επιθυμεί να ενώσει τους λαούς, να τους φέρει πιο κοντά με τις μουσικές του, ή και με τα λόγια του ακόμη, αν οι νότες κάποτε δεν αρκούν από μόνες τους... ωραίος τύπος!» σκεφτόταν ο υπάλληλος της Ακρόπολης πριν ο Αμερικάνος φίλος του διακόψει τον ειρμό των σκέψεων του διαλύοντας το αόρατο αφράτο συννεφάκι που είχε σχηματιστεί πάνω από το κεφάλι του.  

“You know, I really admire the fact that that you can wear long clothes on a day like this!” Ο υδράργυρος εκείνη τη μέρα είχε αγγίξει τους 38°C. Η ώρα ήταν περίπου δώδεκα το μεσημέρι.

“Well, we Greeks like to sometimes brag about the fact that our country lies between West and East. If we assume that this is true, then we should be able to learn from the West without disregarding the wisdom of the East… Therefore, to put your statement into context, it is precisely because I learn from our Arab neighbors that I’m wearing long trousers and a long-sleeved shirt on a heat wave… I’m sure you have seen images of Arabs wandering in the desert, haven’t you? Well, they do cover their entire body with clothes, aren’t they?”

Yes, they do” απάντησε ο Αμερικάνος φίλος, λίγο ξαφνιασμένος αλλά συνάμα ιδιαίτερα ικανοποιημένος που έλαβε μία απροσδόκητη απάντηση.


*
Λίγα λεπτά αργότερα, μπροστά από τον ανελκυστήρα, θα βγάλει μια ημιεπαγγελματική φωτογραφική μηχανή Nikon από την τσάντα του. Αποθανατίζει το εργοστασιακού τύπου ασανσέρ με θέα το οποίο ταξιδεύει τους επισκέπτες στον Παρθενώνα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

“And now, as a typical American tourist, I’m going to take photos of everything I see!” αυτοσαρκάζεται.





No comments:

Post a Comment