29.11.16

We‘re Canadians!




Είχε χαμόγελο σαν εκείνα των ηθοποιών όταν υποδύονται ετοιμοθάνατους ήρωες σε μεγάλες παραγωγές του Hollywood. Εγκάρδιο, κάπως σουρεάλ, απροσδιόριστα πειστικό, larger than life.

Βρισκόταν, όπως όλα έδειχναν, αρκετά κοντά στο θάνατο. Ήταν ογδόντα τριών ετών και είχε προσβληθεί από καρκίνο. Συνοδευόταν από την κόρη της η οποία της έμοιαζε εμφανισιακά σε κάποιο βαθμό. Ήταν και οι δύο βραχύσωμες, αδύνατες γυναίκες, με επίσης αδύνατα καστανά, ελαφρώς σπαστά, μαλλιά. Η μαμά ήταν κοκέτα. Όσο για την κόρη, ήταν baby boomer και δεν ντρεπόταν γι’ αυτό.  

Η γιαγιά, που σχεδόν σίγουρα δεν της άρεσε να την αποκαλούν γιαγιά, είχε γεννηθεί και ζήσει στο Montreal του Καναδά από Έλληνες γονείς.

I speak a bit of Greek, my mother taught me Greek at home” είπε στον νεαρό υπάλληλο της Ακρόπολης καθώς ξεκινούσαν να περιπατούν μαζί προς τον Περίπατο.

Η προφορά της ήταν χαριτωμένα ξενική. Δεν είχε καμία σχέση με τη σύνηθη βαριά προφορά των Ελληνοαμερικάνων. Στο Montreal άλλωστε, μιλάνε πρωτίστως γαλλικά. 

Montreal is much more beautiful than Toronto; much richer also…” του είπε, με το χαμόγελο της να πονηρεύει επικίνδυνα όταν ξεπρόβαλλε από το στόμα της η λέξη “richer”. Όσο για το σνομπάρισμα του Toronto, μάλλον ήθελε να τονίσει πως δεν ξεβράστηκαν εκεί όλοι οι Έλληνες που κάποτε αναζήτησαν μια καλύτερη ζωή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Κάθε τόσο που μιλούσε στερέωνε το καπέλο της. Φορούσε ένα μεγάλο ψάθινο καπέλο το οποίο πήγαινε μούρλια με το κίτρινο λουλουδάτο καλοκαιρινό της πουκάμισο. Ήταν μια γιαγιά χάρμα οφθαλμών, the American way

Άλλαξε θέμα απότομα.

“So, Greece missed that IMF payment, right?”

“Yes, it did. But I wouldnt worry about it...” απάντησε ο υπάλληλος κάπως απότομα, όσο απότομα είχε αλλάξει και εκείνη θέμα συζήτησης. Εκείνες τις ημέρες έβραζε ολόκληρη η χώρα καθώς η Ελληνική κυβέρνηση είχε προκηρύξει δημοψήφισμα. Η Ελλάδα διαπραγματεύοταν το μέλλον της, οι μέρες του Βαρουφάκη ήταν μετρημένες. 

“And what if we missed a payment? The world will still go round, won’t it?” συνέχισε, πιο ήρεμα αυτήν τη φορά. Εκείνες, καθότι και η κόρη είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον γι’ αυτό το σκέλος της κουβέντας, συνοφρυώθηκαν κάπως με την απάντηση του. Όπως και να ΄χει, τα δανεικά πρέπει να ξεχρεώνονται πιθανόν να σκέφτηκαν. 

 Αποφάσισαν ωστόσο να μην του πάνε κόντρα.

“I see… Yes, I guess that Americans always think they’re right and it must be someone else’s fault when something goes wrong. They always want to prove themselves right.” 

Η απάντηση τους ήταν μια διπλωματική τρίπλα η οποία υπονοούσε ωστόσο ταυτόχρονα δύο πράγματα: πρώτον, ήταν και οι δύο τους ενήμερες πως το Δ.Ν.Τ. δεν είναι φιλανθρωπικό σωματείο και δεύτερον, ότι δεν είναι δύσκολο ούτε στους Καναδούς να ρίξουν όλο το φταίξιμο στους Αμερικάνους, όπως το κάνουν και οι Έλληνες εδώ και δεκαετίες άλλωστε. Βέβαια, στην Ελλάδα πλέον η πλάστιγγα γέρνει προς το κατηγορώ εναντίον των Γερμανών. 

«Όπως και να ‘χει, η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία, όπως έλεγε και ο Σαββόπουλος» σκέφτηκε ο υπάλληλος της Ακρόπολης πριν να κατευθύνει την κουβέντα σε πιο ανώδυνα θέματα. 

Στεκόντουσαν στη σκιά που σχηματίζει το δέντρο που βρίσκεται μπροστά από το σπήλαιο όπου κάποτε λειτουργούσε το ιερό της Έρσης. Από εκείνο το σημείο είχαν οπτική επαφή με τον ανελκυστήρα, η όψη του οποίου διασκέδασε λιγάκι τις δύο γυναίκες. Η γιαγιά αποφάσισε να ξαποστάσει ώστε να πάρει μια ανάσα πριν επιχειρήσει να ανέβει τα τριάντα ένα σκαλιά.
“I love your hat!” της είπε με κέφι.

«Thank you, I like it as well, we bought it in Greece actually… before our arrival in Athens we have been visiting another place, I can’t recall its name now… oh yes, it’s called Naf…Naff…”

“Nafpaktos!”
“Yes, that’s right!”

“The town is associated with Greek Americans, as a matter of fact. Many Nafpaktians migrated to the U.S. during the 1960s and 1970s. Some of them keep their ties with their home country. Many Greek Americans that left the country decades ago visit Nafpaktos every summer, they own houses there etc…”

Σε εκείνο το σημείο, τον διέκοψε η κόρη. 

“We‘re not Americans, we‘re Canadians” είπε κάπως ενοχλημένη. Ήταν η δεύτερη φορά που τον διόρθωνε άλλωστε. Αυτή το φορά, το εννοούσε απόλυτα. 





No comments:

Post a Comment