18.12.16

Don't Be Afraid




Ήταν ένα συνεσταλμένο παιδί, γύρω στα δώδεκα. Φορούσε στυλάτα τετράγωνα μαύρα γυαλιά ηλίου (σε έκδοση για ανήλικους), είχε μεγάλο μέτωπο και αρκετά σκούρο καφέ δέρμα. Συνόδευε τη γιαγιά του ως τον ανελκυστήρα καθώς το δεξί της πόδι ήταν διαμελισμένο, ένα τεχνητό πόδι την βοηθούσε στο περπάτημα. Η υπόλοιπη οικογένεια κατευθυνόταν ήδη προς τα Προπύλαια. Κατάγονταν όλοι από το Σουδάν. 

“So, you speak Arabic in Sudan, no?”

“Yes, indeed, we do speak Arabic in Sudan, it is only in the south that English is the only official language” απάντησε στον υπάλληλο της Ακρόπολης η γιαγιά.

Πολλά χωρίζουν το αραβόφωνο και μουσουλμανικό Σουδάν από το Νότιο Σουδάν το οποίο διακήρυξε την ανεξαρτησία του, έπειτα από πολύχρονο και ιδιαίτερα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, μόλις το 2011. Φαινόταν πως η κυρία ήθελε να σχολιάσει πολλά περισσότερα γι’ αυτό το θέμα αλλά κανείς από τους δύο δεν επέμεινε περισσότερο. 

“We live in Qatar, in Doha, we don’t live in Sudan anymore” πετάχτηκε ο μικρός.

Ο υπάλληλος της Ακρόπολης μπήκε σε σκέψεις. Ήταν άραγε πρόσφυγες πολέμου; Είχαν εγκαταλείψει δηλαδή το σπίτι τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα; Το πόδι της πολύ νέας σε ηλικία γιαγιάς ήταν πιστός μάρτυρας πως η οικογένεια των Σουδανών είχε σοβαρό λόγο ώστε να αποφασίσει να εγκαταλείψει τη χώρα που ταλανίζεται από συνεχούς πολέμους από τον καιρό της ανεξαρτησίας της, ιστορικό γεγονός το οποίο έλαβε χώρα εδώ και δεκαετίες. 

“And how’s life in Doha? The weather is hot there, isn’t it?”

“Life in Doha is very quiet, sir. There is no crime, absolutely no crime, in Doha. We only have car accidents, sometimes. People in Qatar drive like crazy sir, but apart from this, everything is very organized, it is a very safe place to live…”

Από όλες τις λέξεις εκείνη που ξεχώρισε με χαρακτηριστική άνεση ήταν η λέξη ‘safe’. «Συμβαίνουν μαγικά πράγματα με τις λέξεις καμιά φορά» σκέφτηκε ο υπάλληλος της Ακρόπολης. «Κάποιες σκάνε σαν βόμβες, άλλες ευωδιάζουν Άνοιξη, κάποιες στάζουν ηδονή, τέλος, υπάρχουν και εκείνες που κοινωνούν συναισθήματα με τον πιο ειλικρινή και άμεσο τρόπο». Η συγκεκριμένη περίπτωση ανήκε φυσικά στην τελευταία κατηγορία. 

Can I ask you something, sir?”

“Of course, you can”.

“Are there any animals here in Acropolis?”

“Well, we have some dogs that like to wander around the monuments. We also have some kitties, a few turtles, many magpies and, last but not least, a small number of troglodytes”.

“Sir, I’m afraid of dogs… there are no dogs in the streets of Qatar, you can only see a few cats, but here, in Athens, I’ve seen so many dogs in the streets…”

“I see… Well, it is true that there are plenty of dogs in the city, and here at Acropolis as well, but you shouldn’t be afraid, if you see one of them, just stay away, don’t go near them…”

“I’m afraid of only two things in my life, sir. Im afraid of dogs and heights” συμπλήρωσε, κάπως πιο ανέμελα αυτή τη φορά, ο πιτσιρικάς. Ήταν σαν να ήθελε να τονίσει πως παρά το φόβο του για σκύλους και ύψη, ήταν γενικά ατρόμητος, όπως ατρόμητα θέλουν να νοιώθουν όλα τα παιδιά του κόσμου στην ηλικία του.

Μέσα στον ανελκυστήρα πια, ο μικρός θα καλύψει τα μάτια του με τις παλάμες του, θα χαμηλώσει το κεφάλι του και θα γυρίσει την πλάτη του στη γιαγιά του. Δε φοβόταν· έπαιζε. 

Ο μικρός, αν και δε συμπαθούσε ιδιαίτερα τα αδέσποτα σκυλιά και τα μεγάλα ύψη, φαινόταν πως είχε αποφασίσει να μην αφήσει το φόβο να του τρώει τα σωθικά.






No comments:

Post a Comment