17.12.16

Elsa




Φαινόταν γυναίκα που είχε ζήσει τη ζωή της, και «όταν λέμε ζήσαμε, εννοούμε γλεντήσαμε», όπως έλεγε και ο Αναγνωστάκης. Επίσης, φαινόταν γυναίκα που είχε ξοδέψει πολλά χρήματα στη ζωή της, το μαρτυρούσε το σκανδαλιάρικο χαμόγελο στο πρόσωπο της, χαμόγελο με μια δόση συνειδητής ανευθυνότητας. 

Η Elsa καταγόταν από το Περού, είχε πάνω της σημάδια πολλαπλών χειρουργικών επεμβάσεων. Είχε μεταμορφώσει τα μήλα του προσώπου της σε πεπόνια ενώ τα φουσκωμένα της χείλη συναγωνίζονταν άνετα οποιαδήποτε milf πορνοστάρ. Γενικά μιλώντας, το είχε παρακάνει.

Ήταν εξήντα οκτώ χρονών και, δυστυχώς, είχε σοβαρότερα προβλήματα από τις ημιαποτυχημένες πλαστικές επεμβάσεις στο σώμα της, αν δεχθούμε το γεγονός πως συμφωνούσε και η ίδια περί της σχετικής αστοχίας των αισθητικών παρεμβάσεων στο πρόσωπο της. 

Μία άλλη χειρουργική επέμβαση είχε προκαλέσει μόνιμη βλάβη στο ένα της πόδι, χώρια το πρόβλημα με την καρδιά της το οποίο ρύθμιζε ένας βηματοδότης. Κατά συνέπεια, η ανάβαση του λόφου της Ακρόπολης δε θα ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση για εκείνη. Ο δρόμος προς τον ανελκυστήρα ήταν ορθάνοιχτος για την Elsa.

Αρχικά, ήταν διατεθειμένη να περιμένει το γκρουπ της στην έξοδο της Ακρόπολης χωρίς να επισκεφθεί τον Παρθενώνα. Άλλαξε γνώμη γρήγορα ωστόσο, υπέγραψε λοιπόν μια υπεύθυνη δήλωση πως αναλαμβάνε κάθε νομική ευθύνη σε περίπτωση που η καρδιά της αποφάσιζε να την προδώσει εντός του ανελκυστήρα, πηγή συγκινήσεων για ορισμένους ηλικιωμένους επισκέπτες άλλωστε.

Στο δρόμο ήταν ευδιάθετη, ομιλητική, λίγο γκρινιάρα ίσως.

“They shouldn’t have taken us first to Mykonos, we should have first come here in Athens. It was super windy in Mykonos, kind of annoying, you know… Aren’t there many old people here today?”
“Indeed, September and October is when many people of old age choose to visit Greece.”

“I personally didn’t plan to visit Greece during September, it just happened to be September when I spontaneously decided to visit your country” απάντησε η Elsa. Κλότσησε σαν περήφανο γέρικο άλογο όταν άκουσε για ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία. Ήταν ολοφάνερο πως δε θα έβαζε ποτέ τον εαυτό της στην ίδια μοίρα με όλους εκείνους οι οποίοι διαμαρτύρονται για ρευματισμούς, γκρινιάζουν για πονεμένα γόνατα, παραπονιούνται για κόκκαλα που τρίζουν με την πρώτη υγρασία, κοντολογίς, με όλους εκείνους που νοιώθουν πως μπαίνουν σιγά σιγά στην τρίτη ηλικία.  

“So, how’s Peru?”

“Your country is more beautiful… Peru is also nice, I guess…” έσπευσε να προσθέσει με τόνο συγκαταβατικό. 

“In Peru - I don’t know if you know it - we don’t only have the Andes, we also have jungle around the Amazon river as it crosses Peru, among other neighboring countries…” έσπευσε να προσθέσει σε μία εμφανή προσπάθεια να παινέψει κάπως και τη χώρα της. Αμέσως μετά, αποφάσισε να επιχειρήσει μία μίνι ιστορική αναδρομή του Περού μπλέκοντας στην αφήγηση της άπληστους Ρωμαίους αυτοκράτορες με τυχοδιώκτες Ισπανούς conquistadors. Η ιστορία δεν ήταν το φόρτε της Elsa· το ταλέντο της ήταν η μεγάλη ευκολία με την οποία επικοινωνούσε με τους ανθρώπους. Η Elsa ήταν ένα ον κοινωνικό.

Όταν πια έφτασαν στο σαλόνι του αρχαιολογικού χώρου, η Elsa άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως με το Samsung της. Στεκόταν δεξιά από το Ερέχθειο, λίγο πιο πίσω δέσποζε ο περίφημος ναός των αρχαίων Ελλήνων. Ρώτησε προς τα που πέφτει ο Παρθενώνας. Φαινόταν πως δεν ήταν σίγουρη για το τι ακριβώς φωτογράφιζε. Ο εργαζόμενος της Ακρόπολης προσπάθησε να καταλάβει προς τα που στόχευε με την κάμερα του τηλεφώνου της. Πείστηκε αμέσως πως οι μισές και πλέον φωτογραφίες της αποθανάτισαν αποδημητικά πουλιά ή πέτρες σπαρμένες στο έδαφος.  Η Elsa πάντως φαινόταν λιγάκι εκστασιασμένη.

Εν τω μεταξύ, η ώρα περνούσε, η Elsa φωτογράφιζε με ασταθές χέρι, αλλά, ως γνωστόν, τα γκρουπ είχαν πάντοτε στενά χρονικά όρια στη διάθεση τους. Η Elsa είχε προηγουμένως συνεννοηθεί με τη ξεναγό να συναντήσει το υπόλοιπο γκρουπ ακριβώς μπροστά από τον Παρθενώνα, μερικές δεκάδες μέτρα σε απόσταση από εκεί που στεκόταν εκείνη τη στιγμή δηλαδή. 

“So, this is exactly where you’re supposed to meet, ok? See? Its right there!” της είπε ο εργαζόμενος της Ακρόπολης δείχνοντας της παράλληλα το ακριβές σημείο του ραντεβού τους.

“What about you? Where will you be?”

“Well, I will be precisely where we’ve met earlier”.

“I’ll come with you!”

“But… don’t you want to meet the rest of your group?”

“No, no, I just want to take some good photos and then leave.”

“Great, see you in a while, then!”

“Why? Where are you going?”

“Well, I have to go to work!”

“Good! Im coming with you!” επανέλαβε, συνεχίζοντας να βγάζει φωτογραφίες προς όλες τις κατευθύνσεις. Έμοιαζε σαν να αδειάζει γεμιστήρα χωρητικότητας εκατό φυσιγγίων πάνω στα σώματα αθώων τουριστών. 

Έκανε το χατήρι στην Elsa και αποφάσισε να την περιμένει λίγα ακόμη λεπτά πριν την οδηγήσει προς τον ανελκυστήρα για το ταξίδι της επιστροφής. 

So, tell me now, people really get anxious when theyre using this elevator, but they dont actually `mind these crowds?” ρώτησε γελώντας περιπαικτικά, δείχνοντας παράλληλα με το βλέμμα της προς τη μεγάλη ουρά του πλήθους που εξερχόταν από τα Προπύλαια. Το ερώτημα ήταν ρητορικής φύσης και έτσι παρέμεινε αναπάντητο.

Όταν πια έφτασαν στην έξοδο της Ακρόπολης, η Elsa θα επισκεφθεί τις τουαλέτες. Πριν φύγει, ο υπάλληλος της Ακρόπολης της υπενθύμισε, καλού κακού, το σημείο στο οποίο θα συναντούσε το γκρουπ της. Είκοσι λεπτά αργότερα, το γκρουπ της κατευθυνόταν προς το παρκαρισμένο στην Αεροπαγίτου τουριστικό λεωφορείο - μια αγχωμένη ξεναγός αναζητούσε παντού την Elsa.






No comments:

Post a Comment