18.12.16

Je t’aime




Δεν έμαθε ποτέ το όνομα της. «Μάλλον είναι καλύτερα έτσι» σκέφτηκε ο εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης. Γνώριζε από πρώτο χέρι πως ένα όμορφο γυναικείο πρόσωπο μπορεί στοιχειώσει τη φαντασία σου για πολύ καιρό. Αφόρητα πολύ καιρό. Αν το πρόσωπο της γυναίκας που πόθησες συνοδεύεται μάλιστα και από όνομα, τότε ο συνδυασμός των δύο μπορεί να αποβεί ακόμη και μοιραίος, όπως διαπιστώνουμε από την τύχη που επεφύλασσε η μοίρα στον Άλκη, ενός εκ των «κουρελιών» του Νίκου Νικολαΐδη.

Το κορίτσι ήταν από το Παρίσι, ζούσε στη διάσημη γειτονιά της Μονμάρτης. Επισκεπτόταν την Ακρόπολη μαζί με το αγόρι της. Φοιτητές και οι δύο, λίγο μετά τα είκοσι. Εκείνος, είχε σπάσει το πόδι του παίζοντας ποδόσφαιρο λίγες μέρες πριν τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην Ελλάδα· την Αθήνα, τη Μήλο και τη Σαντορίνη για την ακρίβεια. Ένας μορφονιός με μεγάλες πλάτες, αυτοπεπεποίθηση αλλά και γοητεία Γάλλου γόη στην αρχή της καριέρας του ως γυναικοκατακτητή. Εκείνη, θα γινόταν με χαρακτηριστική άνεση το αντικείμενο του πόθου του σινεφίλ κοινού ανά τον κόσμο αν εμφανιζόταν στο προσκήνιο ένας νέος Godard πείθοντας την να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του. Ή, έστω, αν ο ίδιος ο γερόλυκος σκηνοθέτης αποφάσιζε να γυρίσει το σίκουελ του Le Mépris.

Είχε ξανθά μακριά μαλλιά πιασμένα προς τα πάνω με έναν χαλαρό και ανέμελο κότσο. Κάποιες τούφες από τα μαλλιά της ωστόσο είχαν αποδράσει, πέφτοντας προς τα κάτω χάιδευαν απαλά τους ώμους της. Ήταν γύρω στο ένα μέτρο και εξήντα πέντε εκατοστά ύψος χωρίς ίχνος περιττού κιλού πάνω στο κορμί της. Δε σου έδινε καθόλου την αίσθηση πως την είχε αγγίξει η μόδα του skinny look που συνέχιζε ακάθεκτη την επέλαση της για ένα ακόμη καλοκαίρι.

Φορούσε ένα καλοκαιρινό σέξυ κολλητό φόρεμα, που έφθανε μέχρι λίγο πάνω από τα γόνατα, το οποίο αναδείκνυε τέλεια τις καμπύλες της. Πράγματι, το σώμα της δεν ήταν καθόλου μονοκόμματο, έμοιαζε μάλιστα να είναι μονίμως σε κίνηση, ευλύγιστο, παλλόταν σε κάθε της βήμα. Ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου, ούτε μεγάλα, ούτε μοδάτα, μάλλον sixties, έκρυβε το χρώμα των ματιών της από τον κάθε περίεργο. Τα αποχωρίστηκε μονάχα για λίγο, θαρρείς για να του επιτρέψει την είσοδο στον κόσμο της ψυχής της, ή, έτσι τουλάχιστον θα ήθελε να πιστέψει ο συνοδός τους έως τον ανελκυστήρα. Τα μάτια της είχαν πράσινο χρώμα, ένα πράσινο κάπως ημιδιαφανές, σμαραγδένιο πράσινο, λιγότερο ταξιδιάρικο από ένα ζευγάρι γαλάζια μάτια αλλά σίγουρα πιο θερμό. 

Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της αντιπροσώπευαν ιδανικά την περιώνυμη λεπτότητα και χάρη των κομψών Γαλλικών προσώπων, της μύτης συμπεριλαμβανομένης φυσικά. Εκείνο που χαράχτηκε στη μνήμη του πάντως ήταν τα χείλη που κοσμούσαν το στόμα της. Το χρώμα τους ήταν έντονο φυσικό κόκκινο, χωρίς ίχνος κραγιόν. Λεπτά και διακριτικά στις άκρες του στόματος της, σχημάτιζαν ιδανικά το λεγόμενο «τόξο του έρωτα», τη μικρή καμπύλη δηλαδή στο πάνω χείλος. Το κάτω χείλος της ήταν αφράτο και είχε μια ελαφρά κλίση προς τα έξω. Το στόμα της ήταν σαν μια μικρή καρδιά έτοιμη να αποχωριστεί το πρόσωπο της ώστε να σου ρίξει ένα σβουριχτό φιλί στο μάγουλο. Τέλος, είχε μεγάλο στήθος ειδικά σε σχέση με τα λεπτά της χέρια και την κομψή της μέση. Φορούσε ένα ροζ δαντελένιο στηθόδεσμο ο οποίος φανερωνόταν, κάτω από την πίεση του φορέματος της, κάτω από τη μασχάλη της αλλά και πίσω στην πλάτη της.

Οι τρεις τους, συζήτησαν περί ανέμων και υδάτων. Ο συνοδός του ζευγαριού όμως ήταν τόσο ζαλισμένος από την ομορφιά της ώστε να μην είναι σε θέση να τους ρωτήσει οτιδήποτε ουσιώδες ή να τους παρέχει οποιαδήποτε χρήσιμη πληροφορία. 

Εντός του ανελκυστήρα πια, και ενώ είχε ξεκινήσει το σύντομο ταξίδι προς τον Ιερό Βράχο, εκείνη θα ναζιάρει:

OhI think I have vertigo...” είπε με σκέρτσο Γαλλίδας τραγουδίστριας των sixties η οποία αρέσκεται να ζαλίζεται με μισό ποτήρι κόκκινο κρασί. Το αγόρι της την έπιασε απαλά από τους ώμους, εκείνη έκλεισε τα μάτια και χαμήλωσε το κεφάλι της καθώς αφέθηκε στο άγγιγμα του.

Όσο για τον εποχικό εργαζόμενο της Ακρόπολης, είναι γεγονός πως κάποτε τον είχε αναστατώσει ιδιαίτερα ο θάνατος της Brigitte Bardot στο φινάλε του Le Mépris. Θα προτιμούσε ένα παθιασμένο Γαλλικό φιλί για το τέλος της ταινίας, σαν κι αυτό που αντάλλαξε το ερωτευμένο ζευγάρι, μία ωρα αργότερα, μέσα στον ανελκυστήρα...









No comments:

Post a Comment