18.12.16

New Testament




Δε σταμάτησε να μιλάει για όση ώρα έσπρωχνε το αναπηρικό καροτσάκι από την έξοδο της Ακρόπολης έως τον ανελκυστήρα, μια απόσταση τριακοσίων πενήντα μέτρων. Μιλούσε στη μητέρα του, σε έντονο ύφος. Φαινόταν πως προσπαθούσε να της εξηγήσει κάτι με όλους τους πιθανούς τρόπους. Εκείνη πάντως μόνο άκουγε, κάπως ατάραχη κιόλας. Η φωνή του νεαρού ήταν διαπεραστική, ο εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης ήταν έτοιμος να του ζητήσει ευγενικά αν θα μπορούσε να χαμηλώσει την ένταση της φωνής του. 

Εν τέλει, δε χρειάστηκε να του ζητήσει τίποτα.

“Don’t worry, we are not fighting, we are just talking, everybody always think that we are quarreling, but, in reality, this is just our way of interacting with each other” είπε στον, κάπως συνοφρυωμένο εκείνη την ώρα, συνοδό τους.

Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του εργαζόμενου της Ακρόπολης μόλις τον άκουσε. Ήταν εξαιρετικά οικείος σε εκείνον, όπως και σε πολλούς άλλους Έλληνες, ο τρόπος που είχε δικαιολογήσει τον εαυτό του. Η δικαιολογία που είχε χρησιμοποιήσει προέβαλλε φυσικά ένα στερεότυπο, τα οποία, ως γνωστόν, εκκινούν μεν από τη δημιουργική φαντασία μιας κάποιας ομάδας ανθρώπων έπειτα απ΄οτην παρατήρηση κάποιων άλλων ανθρώπων, καταλήγουν ωστόσο να παράγουν απτά αποτελέσματα στην πραγματικότητα όλων μας. 

«So, may I ask in what language you were speaking before?” ρώτησε τον ολότελα ήρεμο τώρα νεαρό.

“Hebrew”.

Τα εβραϊκά μιλιούνται φυσικά σε κάθε γωνιά του κόσμου, όπου δηλαδή υπάρχει Εβραΐκή κοινότητα. Μητέρα και γιος ωστόσο ζούσαν στο Ισραήλ, στο Τελ Αβίβ συγκεκριμένα. Ο γιος ήταν ένας εμφανίσημος νέος, μελαχρινός με όμορφα μαύρα μάτια και σώμα ανθρώπου που του αρέσουν τα σπορ αλλά δεν ξημεροβραδιάζεται σε κάποιο γυμναστήριο ώστε να βγάλει γκόμενα. Είχε καλοσχηματισμένο, θελκτικό, κορμί αλλά χωρίς υπερβολές. Φορούσε λευκό T-shirt με τζην και είχε γένεια δύο, το πολύ τριών, ημερών. Η μητέρα του ήταν μια καλοβαλμένη μεσήλικη κυρία η οποία πρόσεχε περισσότερο το ντύσιμο της από τον γιο της. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα ψηλά σε κοτσίδα, το χρώμα τους ήταν φυσικό, ελαφρώς ενισχυμένο, καστανόξανθο. 

“I would really like to visit Israel, you know, especially Jerusalem. I like to read history and stuff, so Jerusalem matches well together I guess…”

“Then you need to know that is necessary, for me personally at least, to also visit our neighboring countries if you really want to fully understand Israel and Jewish culture, in general…”

Ο εργαζόμενος της Ακρόπολης άκουσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την άποψη του νεαρού Ισραηλινού γνωρίζοντας βεβαίως πως πολλοί συμπατριώτες του θα διαφωνούσαν. Οι Εβραίοι του Ισραήλ δεν επιθυμούν να αυτοπροσδιορίζονται λαμβάνοντας υπόψης τυχόν εκλεκτικές συγγένειες με τους γείτονες τους· είτε πρόκειται για σουνίτες μουσουλμάνους της Συρίας και της Παλαιστίνης, είτε για σιίτες μουσουλμάνους από τον Λίβανο, είτε για χριστιανούς Κόπτες από την Αίγυπτο, και πάει λέγοντας. 

Όπως και να ΄χει, η ιδέα του νέου Ισραηλινού περί Εβραϊκότητας φάνηκε απολύτως ορθή στον συνομιλητή του. Πίστευε, επιπλέον, πως δύσκολα θα διαφωνούσε μαζί του η πλειοψηφία των ιστορικών του πλανήτη μιας και οι λαοί δε ζουν ποτέ ερήμην του πολιτισμού των γειτόνων τους. Αντιθέτως, ένας λαός γίνεται φορέας ενός πολιτισμού βρισκόμενος ταυτόχρονα σε αλληλεπίδραση με γειτονικούς λαούς-πολιτισμούς

“I would be very interested to visit other countries in the region, no doubt about it. I just don’t know how safe a trip to the Middle East can be around this time... no? I know that is relatively quiet in Jordan, and maybe Lebanon, but…”

“Well, I see your point. Nevertheless, Israel is a very safe country; everyone is very concerned with issues of national security. Israelis are kind of paranoid when it comes to these issues”.

Σε εκείνο το σημείο, ο νεαρός Ισραηλίτης σχολίασε την υποχρεωτική στράτευση ανδρών και γυναικών η οποία, όχι μόνο είναι μεγάλη σε χρονική διάρκεια, αλλά, μιλώντας από προσωπική πείρα, υποστήριξε πως δεν είναι ακριβώς και ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί. Συνέχισε να είναι επικριτικός όσον αφορά την μέριμνα για ασφάλεια στη χώρα όπου ζούσε, ακόμα κι αν την ίδια περίοδο στο Ισραήλ είχαν ξεκινήσει οι απελπισμένες επιθέσεις Παλαιστίνιων με μαχαίρι. Είχε πάρει φόρα στη συζήτηση, ο χρόνος τους όμως είχε προσωρινά τελειώσει.

Οι δύο νεαροί, επισκέπτης και εποχικός εργαζόμενος, αντάλλαξαν μια θερμή χειραψία έξω από τον ανελκυστήρα. Υποσχέθηκαν να συνεχίσουν την κουβέντα τους αργότερα. Όπως και έγινε, ύστερα από περίπου μία ώρα.



*

“So tell me, do you know since when Athens has been inhabited?” 

“Mmm… I would say something like around 1000BC… I’m not so sure about it; classical Athens rose into prominence some centuries later anyway…” 

Ο εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης δε γνώριζε να του απαντήσει ακριβώς οπότε έδωσε μια γενική απάντηση. Ωστόσο, το ίδιο μόλις απόγευμα, το Wikipedia θα τον ενημέρωνε πως η Ιερουσαλήμ αποτελεί μία από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου με έτος ίδρυσης το μακρινό 2.800 π.Χ. Θυμήθηκε το πονηρό γέλιο που σχηματίστηκε στο πρόσωπο του νεαρού Ισραηλίτη όταν του έκανε, λίγες ώρες προηγουμένως, την ερώτηση περί της ηλικίας της Αθήνας. Συνειδητοποίησε, εκ των υστέρων, πως πιθανότατα γνώριζε την παλαιότητα της ιερής πόλης των Εβραίων. «Είναι η μοίρα των αρχαίων λαών να κονταροχτυπιούνται για τις ημερομηνίες» σκέφτηκε ο υπάλληλος της Ακρόπολης διασκεδάζοντας τον εαυτό του με αυτήν την ανάλαφρη σκέψη.

Έπειτα, η συζήτηση είχε κατευθυνθεί γύρω από την Ελλάδα και την πολυτάραχη ζωή της τα τελευταία χρόνια. Η μητέρα του παρέμενε σιωπηλή αλλά σιγά σιγά είχε αυξηθεί το ενδιαφέρον της για την κουβέντα των δύο νεαρών. 

“You must have heard by now, I guess, that my country is performing poorly lately; it’s been a while since Pericles lived in this land anyway…”

“What do you mean?”

Ο υπάλληλος της Ακρόπολης ξαφνιάστηκε από τη διευκρινιστική ερώτηση του συνομιλητή.  Ήταν ποτέ δυνατόν να μην είχε ακούσει τίποτα για την οικονομική κρίση; Δεν συζητούσαν μήπως στο Ισραήλ για τα δεινά, ή και τα λάθη, αναλόγως την παρέα, των Ελλήνων;

“Well, you know, with the economic crisis and all that…”

“I see your point, but, honestly, I believe that Greeks are doing the best they can. I mean, they way I see it, they’re giving a fight. Maybe it is you that you see matters differently.”

“I do admit that you won’t find many Greeks sharing your optimism…”

“As I said, I truly believe that modern Greece is just fine, it sounds to me as a very nice place to live and Greeks themselves have achieved a lot. I wouldn’t say the same things for my country though; I wouldn’t imply anything similar for my fellow citizens either. I’m very critical towards Israelis…”

“Mmm… To be entirely honest with you, I always believed that Israel is in a much better shape than Greece. Despite the grave problems that your country has to deal with, I mean the problems with your neighboring countries and all, I always thought that Israel remained strong and confident…” 

Ήταν ένας σύντομος, μα περιεκτικός, και μάλλον εξίσου γόνιμος και για τους δύο, διαγωνισμός απαισιοδοξίας δύο νέων αναφορικά με τη χώρα τους και τους ανθρώπους που κατοικούν σ’ αυτές. Και οι δύο, έτειναν να εξιδανικεύσουν την κατάσταση στη χώρα του άλλου.

Ο πρώτος είχε μπουχτίσει από οικονομική κρίση, ο δεύτερος ασφυκτιούσε μέσα στο στρατιωτικοποιημένο περιβάλλον του Ισραήλ. Οσο για τη μητέρα, απολάμβανε την κουβέντα του θερμόαιμου γιου της με τον κάπως πιο ψύχραιμο Έλληνα. 

Μπροστά από τις σκάλες που οδηγούν στον ανελκυστήρα, οι δύο νέοι αντάλλαξαν μία ακόμη θερμή χειραψία πριν αποχαιρετιστούν ανταλλάσοντας ευχές για καλή τύχη.






No comments:

Post a Comment