18.12.16

New York, New York



Ήταν ψηλός, σίγουρα πάνω από ένα μέτρο και ογδόντα πέντε εκατοστά. Είχε φαρδιές πλάτες, σαν αθλητής του πόλο, τα μαλλιά του ήταν κοντά καστανόξανθα, κουρεμένα με ξυριστική μηχανή - με τη χοντρή. Φορούσε ένα ροζ κοντομάνικο και μια γκρι βερμούδα. Ήταν πολύ φιλικός και ευγενικός χωρίς να το πολυπροσπαθεί. Δύσκολα θα απέφευγε τον χαρακτηρισμό «παλληκάρι» από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνίδων γιαγιάδων.

Στεκόταν στην έξοδο του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης, ήθελε πληροφορίες σχετικά με τον ανελκυστήρα. Έσπρωχνε έναν κύριο που καθόταν σε αναπηρικό αμαξίδιο ο οποίος, αν και δεν ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία, έδειχνε να μην αντιδρά σχεδόν καθόλου στο περιβάλλον. Η όψη του έδειχνε άνθρωπο που είχε περάσει πολλά, άνθρωπο που είχαν δει πολλά τα μάτια του. 

Επιπλέον, στο πρόσωπο του είχε σχηματιστεί μια κάπως αστεία έκφραση· ένα μείγμα απορίας, κούρασης, απάθειας και αδιαφορίας. Ο υπάλληλος της Ακρόπολης βλέποντας τον έφερε στο νου του μια ταινία των παιδικών του χρόνων που έβλεπε ξανά και ξανά στην τηλεόραση του Star, το Τρελό Γουίκεντ στου Μπέρνι. Στην ταινία, δύο νεαροί περιέφεραν επί ένα Σαββατοκύριακο το πτώμα του αφεντικού τους χωρίς κανείς άλλος να αντιληφθεί ότι το αφεντικό τους ήταν όντως... πτώμα.

Ο λεβέντης καταγόταν από την Βουλγαρία όπου και είχε τελειώσει το σχολείο. Ο κύριος που καθόταν στο αναπηρικό αμαξίδιο ήταν ο πεθερός του ο οποίος ζούσε μόνιμα στο Ελ Σαλβαδόρ.

I married his daughter” είπε γελώντας δείχνοντας παράλληλα προς τον κύριο στο αναπηρικό αμαξίδιο. Γέλασε σαν να είχε ξεστομίσει κάτι αστείο, έμοιαζε να ήθελε να προλάβει τυχόν σκέψεις του συνοδού τους σχετικά με την ολοφάνερη φυσιογνωμική ανομοιότητα μεταξύ τους, και την επακόλουθη απορία σχετικά με του τι είδους σχέση, τι δεσμοί θα μπορούσαν να ενώνουν, αυτό το φαινομενικά αταίριαστο ζευγάρι. 

“I married in El Salvador; I have visited the country many times. As for now, both our families are taking holidays together in Bulgaria, Greece and Istanbul. We’re also thinking of visiting Aegina, what do you think about it?”

“Aegina is beautiful; it’s also near Athens so it’s quite convenient for you guys. Dont forget to try the local peanuts though!” του απάντησε εύθυμα ο εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης. 

Ζούσε στην Νέα Υόρκη μαζί με τη γυναίκα του. Είχαν γνωριστεί όταν ήταν ακόμη φοιτητές, σπούδασαν και οι δύο στη Νέα Υόρκη. 

“I work in finance, derivatives and the like, you know? My wife is a dancer… ballet, performance and stuff…”

How is it to live in New York?” τον ρώτησε αποφεύγοντας παράλληλα, αν και μπήκε στον πειρασμό, να αναφέρει πως γνώριζε πολλά περισσότερα απ’ όσα θα ήθελε σχετικά με την τρέχουσα ορολογία της οικονομικής επιστήμης εξαιτίας του περιβόητου “Greek debt crisis”.

«Well, what can I say; it feels great to live in New York. We do miss home sometimes though…”


*
Μία ώρα αργότερα, στην έξοδο της Ακρόπολης, ένας μεσήλικας κύριος με βαριά προφορά και σπαστά αγγλικά ενδιαφερόταν να μάθει πως θα έβρισκε τον γιο του. Είπε πως ο γιος του έσπωχνε έναν ηλικιωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι· έπρεπε να τον βοηθήσει. Μάταια ο υπάλληλος της Ακρόπολης προσπάθησε να πείσει τον, κάπως υπερβολικά αγχωμένο και υπερπροστατευτικό πατέρα, πως ο γιος του θα κατέφθανε από λεπτό σε λεπτό στο σημείο που οι ίδιοι βρισκόντουσαν εκείνη την στιγμή, και πως δεν είχε κανένα νόημα να προσπαθήσει να τον αναζητήσει με κίνδυνο μάλιστα να μπερδευτεί και να χαθεί ο ίδιος μέσα στο πλήθος των τουριστών.

Στο τέλος, τίποτα δε γινόταν να τον σταματήσει. Ξεκίνησε να βαδίζει μόνος του με γοργό βήμα στον Περίπατο. Ευτυχώς για όλους (κάθε μέρα επισκέπτες έχαναν, συνήθως για λίγο, τους οικείους τους), πατέρας και γιος συναντήθηκαν πολύ γρήγορα. 

Εν τω μεταξύ, μέχρι να επιστρέψουν, είχε κάνει την εμφάνιση της η σύζυγος. Βραχύσωμη, δε θα ΄ταν πάνω από ένα μέτρο και πενήντα πέντε εκατοστά, με ίσια κατάμαυρα μακριά μαλλιά που έφθαναν περίπου στη μέση της πλάτης της και αστραφτερό χαμόγελο που αναδείκνυε τα πλούσια και κατακόκκινα από το lipstick χείλη της· Λατίνα καλλονή αλά Jennifer Lopez. Δεν έδειξε να διακατέχεται από άγχος για τις τύχες του άντρα της. Για την ακρίβεια, φάνηκε να την διασκεδάζει η υπερβολή του Βούλγαρου πατέρα όταν πληροφορήθηκε τα καθέκαστα από τον εποχικό εργαζόμενο της Ακρόπολης ο οποίος, το διασκέδαζε κι αυτός.

Όταν πλέον βρέθηκαν όλοι μαζί, δύο Βούλγαροι Γονείς, δύο Σαλβαδοριανοί γονείς και δύο κάτοικοι της Νέας Υόρκης, ο υπάλληλος της Ακρόπολης έριξε μια αποχαιρετιστήρια ματιά στο ανομοιογενές γκρουπ.

Ο έρωτας δύο νέων στη Νέα Υόρκη είχε ενώσει δύο οικογένειες από δύο χώρες που βρίσκονται πολύ μακριά η μία από την άλλη με όρους γεωγραφίας αλλά και πολιτισμικών κωδίκων: από το παράθυρο μιας σοφίτας ενός υπερπροστατευτικού πατέρα κάπου στη Σόφια, η εικόνα μιας ανέμελης μητέρας, καθισμένης αναπαυτικά σε μια κουνιστή πολυθρόνα στην είσοδο του σπιτιού της κάπου στο Σαν Σαλβαδόρ, φαντάζει μάλλον μακρινή.

«Η απόσταση αυτή ίσως άλλοτε να αποτελεί εμπόδιο κι άλλοτε αφορμή για διασκεδαστικές και ευχάριστες αναμνήσεις» σκέφτηκε ο υπάλληλος της Ακρόπολης. «Στη Νέα Υόρκη πάντως, οι αποστάσεις, όπως και οι διαφορές, εκμηδενίζονται· κι εκεί ακριβώς άλλωστε είχε ανθίσει ο έρωτας τους...».








No comments:

Post a Comment