18.12.16

Old Testament




Ήταν μία και είκοσι το μεσημέρι και ο εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης καθόταν στο γνωστό ξύλινο παγκάκι μπροστά από το Ηρώδειο, παγκάκι που είχε τοποθετηθεί για όσο θα διαρκούσε το Φεστιβάλ Αθηνών. Τη ίδια διάρκεια ζωής θα είχαν και οι αμφορείς-κάδοι ανακύκλωσης, μια πρωτοβουλία των υπεύθυνων του Φεστιβάλ που του έφτιαχνε το κέφι κάθε μεσημέρι. Βλέπετε, στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης δεν υπήρχε κάδος ανακύκλωσης πόσο μάλλον μεταμφιεσμένος σε αμφορέα.

Είχε φτάσει η ιερή για κάθε εργαζόμενο ώρα του διαλλείματος αλλά εκείνο το μεσημέρι, σπάνια συνέβαινε αυτό, το παγκάκι ήταν πιασμένο κατά τα δύο τρίτα. Ένα ζευγάρι καθόταν αναπαυτικά στο παγκάκι του απολαμβάνοντας ο καθένας τους από ένα πράσινο μήλο. 

Ήταν σίγουρα μετά τα εξήντα, είχαν τον αέρα και την αύρα του συνταξιούχου. Πράγματι, όπως θα μάθαινε λίγο αργότερα ο υπάλληλος της Ακρόπολης, ο κύριος Malachi είχε εγκαταλείψει τη δικηγορία εδώ και περίπου μια δεκαετία. Το ζευγάρι ζούσε στο Ισραήλ, σε μια πόλη ανάμεσα από την Haifa και το Tel Aviv

Ο κύριος Malachi εντόπισε γρήγορα το κορδόνι από την εργασιακή ταυτότητα που κρεμόταν μέσα από το πουκάμισο του νεαρού με τον οποίο μοιραζόταν το ίδιο παγκάκι. Δεν έχασε καθόλου χρόνο. Θέλησε να μάθει την τιμή του εισιτηρίου του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης (έδωσε την εντύπωση στον συνομιλητή του πως το ενδιαφέρον του ήταν περισσότερο φιλολογικό), αν το ίδιο εισιτήριο περιλάμβανε κι άλλους αρχαιολογικούς χώρους, τις ώρες λειτουργίας τους, και άλλα διάφορα πρακτικής φύσης ζητήματα.

Ο υπάλληλος της Ακρόπολης φάνηκε πρόθυμος να λύσει κάθε τυχόν απορία των ανθρώπων με τους οποίους μοιραζόταν για εκείνη τη μέρα το παγκάκι, χωρίς όμως να σταματήσει να καταβροχθίζει παράλληλα μια σπιτική χορτόπιτα με φέτα.

“Your country is very beautiful, I have visited Greece several times, I’ve been to Rhodes, to Crete, to Santorini and Corfu”.

Glad to hear, sir ”.

Ο υπάλληλος της Ακρόπολης καθόταν στο παγκάκι οκλαδόν, τα σανδάλια του βρίσκονταν πεταμένα στο μαρμάρινο έδαφος. Τα χιλιόμετρα που κατάπινε καθημερινά, έξι μέρες την εβδομάδα, τον είχαν φιλοδωρήσει από έναν κάλο σε κάθε πόδι. Το βλέμμα του κύριου Malachi καρφώθηκε πάνω τους για λίγα δευτερόλεπτα, ήταν βλέμμα μισοαπορημένου, μισοδυσαρεστημένου συνταξιούχου, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή κοινωνικής τάξης. 

Ο κύριος Malachi ήταν ντυμένος σε στυλ Αμερικάνου τουρίστα: γκρίζα βερμούδα με μεγάλες τσέπες, κοντομάνικο Polo, καλοκαιρινά σπορ παπούτσια. ‘Οσο για τη γυναίκα του φορούσε επίσης βερμούδα σε συνδυασμό με κοντομάνικο. Ο κύριος Malachi έμοιαζε κιόλας φυσιογνωμικά με Αμερικάνο τουρίστα με τα περιποιημένα, αν και κάπως αραιά, γκριζωπά μαλλιά του και το πεντακάθαρο από ρυτίδες τροφαντό πρόσωπο του. Η κοιλιά του ήταν μεγάλη σε σχέση τόσο με τα κοντά του πόδια αλλά και το συνολικό του ύψος, το οποίο μετά βίας ίσως να ξεπερνούσε το ένα μέτρο και εξήντα εκατοστά. Είχε βλέμμα καχύποπτο, ερευνητικό, εξεταστικό.

Όσο για τη γυναίκα του, δεν έμοιαζε καθόλου, παρά το ντύσιμο, με Αμερικάνο τουρίστα. Είχε βλέμμα και έκφραση γυναίκας της Ανατολικής Μεσογείου γύρω στα εξήντα πέντε χρόνια, γυναίκα που δεν εργάστηκε ποτέ και έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της στην επαρχία της χώρας της και δεν νοιάστηκε ιδιαίτερα ποτέ της για κρέμες προσώπου, εξού και το γεμάτο ρυτίδες πρόσωπο της. Είχε κατάμαυρα μάλλια και εύσωμο, κάπως τετράγωνο, σώμα.

Εν τω μεταξύ, ο κύριος Malachi είχε κατευθύνει την κουβέντα σε μέρη μακρινά από την τουριστική ζώνη που απλώνεται γύρω από το λόφο της Ακρόπολης. Ρώτησε για τις διαφορές μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων όσον αφορά το μυστήριο του γάμου, αναφέρθηκε στη Σύνοδο της Νίκαιας το 325μ.Χ., ενώ προσέθετε ανάλαφρες σφήνες ρωτώντας να μάθει την Ελληνική λέξη για διάφορα πράγματα που του έρχονταν στο νου, όπως π.χ. το μήλο, που μόλις είχε καταβροχθίσει άλλωστε.
 Έπειτα, πέρασε στο κυρίως θέμα.

“Venizelos was a great historical figure, my friend; an important man that did great things for Greeks. Greece was saved when the exchange of population was decided between him and Ataturk, back in 1923. If only if the same thing had happened for us as well, Israel wouldn’t have had the problems it faces today…”

“Yes sir, Eleftherios Venizelos was indeed the most notable leader of Greece during the 20th century”.
Ο εργαζόμενος της Ακρόπολης ένοιωσε την ανάγκη να απαντήσει γενικόλογα διότι ένοιωσε πως ο κύριος Malachi δεν μιλούσε για την ανταλλαγή πληθυσμών ως λησμονημένη ιστορική πιθανότητα επίλυσης του Παλαιστινιακού ζητήματος· ο κύριος Malachi, μάλλον αναφερόταν στο σήμερα. Κατά συνέπεια, ίσως να απηχούσε τις απόψεις του Σχεδίου Λίμπερμαν. 

Σύμφωνα με το σχέδιο Λίμπερμαν, η λύση του προβλήματος μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστίνιων προϋποθέτει τη μετανάστευση ή ακόμα και την εκδίωξη, αν αναφερόμαστε στο πιο απεχθές σενάριο, όλων των Αράβων από τη γη που κατέχει το Ισραήλ, μιας και προφανώς δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα για ανταλλαγή πληθυσμών. 

Ο κύριος Malachi από πλευράς του, δε χρειαζόταν να ακούσει τον υπάλληλο της Ακρόπολης να εκφράζει τη διαφωνία του καθώς τη γνώριζε ήδη. Μια στιγμή αμηχανίας και ένα βλέμμα στο υπερπέραν αργότερα, ο κύριος Malachi, μαζί με τη γυναίκα του, είχαν σηκωθεί απότομα από το παγκάκι. Χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω, αφότου είχε ήδη διανύσει μερικά μέτρα, θα μονολογήσει δυνατόφωνα:

“Greece is a wonderful country”.


*
Μία ημέρα μετά, περίπου την ίδια ώρα, ο εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης στέκεται ακριβώς δίπλα από τον φράχτη της εξόδου του αρχαιολογικού χώρου απαντώντας στις ερωτήσεις ενός γκρουπ επίμονων, αλλά φιλομαθών, Κινέζων επισκεπτών. 

Εκείνη τη στιγμή, θα ξεχωρίσει ανάμεσα στο πλήθος τον κύριο Malachi μαζί με τη γυναίκα του. Είχαν αποφασίσει τελικά να επισκεφθούν τον Παρθενώνα μία ημέρα μετά τη συνάντηση τους. Χωρίς να το σκεφτεί καθόλου, άπλωσε το χέρι του προς τη μεριά του κυρίου Malachi.

Ο κύριος Malachi, φορώντας το βλέμμα της γριάς αλεπούς της δικηγορίας, τον ρώτησε χαμογελαστός κατά που πέφτει η Αρχαία Αγορά, συνήθως η επόμενη στάση έπειτα από μία επίσκεψη στον Παρθενώνα για τον ενημερωμένο ταξιδιώτη ή τουρίστα. Το χέρι του παρέμεινε κοντά στο σώμα του. 

Ο εποχικός εργαζόμενος της Ακρόπολης του έδειξε την κατεύθυνση αποσύροντας αμήχανα το χέρι του από μια χειραψία που δε συνέβη ποτέ.






No comments:

Post a Comment