6.1.18

Ο ερωτοχτυπημένος Πέρσης





Ο μικρόσωμος Ιρανός πλησίασε τρέμοντας το παράθυρο του καραβάν των κοινωνικών λειτουργών. Φορούσε στενό πράσινο κοντομάνικο με λευκή στάμπα και τζην. Τα χείλη του ήταν πλούσια, τα μαλλιά του μαύρα και κοντοκουρεμένα. Τα μάτια του ήταν βαθιά, κουρασμένα, ανήσυχα. Ο εικοσιπεντάρης Ιρανός πολύ σύντομα θα έβαζε τα κλάματα για μια ακόμη φορά εντός του καραβάν καθώς αφηγείται σε μια ψυχολόγο τον πόνο του. Ο πόνος του ήταν μεγάλος – ο Αρμάν ήθελε να αγαπηθεί. 

Σκαστός από το Ιράν, ο καλοβαλμένος Ιρανός διατηρούσε επαφή με το κορίτσι του στην Τεχεράνη έως ότου εκείνη έμαθε από τους γονείς του πως ο αγαπημένος της ζούσε, έστω και προσωρινά, σε μια σκηνή σε ένα Ελληνικό νησί. Αφού τον μπλόκαρε στο Facebook, ο Αρμάν δεν είχε πλέον τρόπο να επικοινωνήσει μαζί της. Για την ακρίβεια, δεν είχε καθόλου νέα της τους τελευταίους δύο μήνες. Καθώς τα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπο του, επαναλαμβάνοντας την προσωπική του ιστορία για πολλοστή φορά, ο Αρμάν μονολογούσε πως δεν άντεχε άλλο τη βία στο καμπ. «Κάθε βράδυ γίνονται συμπλοκές, δεν αντέχω άλλο τη βία, είναι τρομερό, μονάχα να τους έβλεπες πως σκοτώνονται μεταξύ τους...». Τα λεφτά που του είχαν απομείνει δεν έφταναν πια για ξενοδοχείο, όπως τον πρώτο του καιρό στο νησί. Κατά κοινή ομολογία όσων κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων ασχολήθηκαν με την υπόθεση του, ο Ιρανός ήταν πολύ φορτικός – ζητούσε να μιλήσει με κάποιον κάθε μέρα. Ο ερωτοχτυπημένος Πέρσης, ο οποίος μάλιστα είχε τσιμπηθεί με μία ψυχολόγο την οποία αναζητούσε κάθε μεσημέρι για κάποιο χρονικό διάστημα, είχε καταντήσει περίγελος για τους εργαζόμενους στο καμπ. Τα αστεία έδιναν και έπαιρναν κάθε φορά που ο Αρμάν εμφανιζόταν με πρησμένα μάτια από το κλάμα στο χώρο έξω από το ιατρείο. 

«Μα δεν μπορεί κάποιος από εσάς απλά να τον αγαπήσει;» αναρωτήθηκε φωναχτά μια μέρα ένας κοινωνικός λειτουργός κοιτώντας προς τους συναδέλφους του. 


Ο Αρμάν επέστρεψε στο Ιράν δύο μήνες αργότερα.





The project «Περίμενε, περίμενε» is a work of fiction. It is both “based on” and “inspired by” true events.

No comments:

Post a Comment