13.1.18

Ο δήμαρχος






«Πονάνε τα δάχτυλα μου, δεν μπορώ άλλο! Πονάω!» φώναξε με όλη του τη δύναμη φέρνοντας τα τρεμάμενα χέρια του μπροστά στο πρόσωπο του. Κοιτούσε τις ανοιχτές παλάμες του σαν να μην ανήκαν πια στο σώμα του, σαν να ‘ταν μολυσμένες, έτοιμες να του κάνουν κακό. Η φωνή του δημάρχου ήταν διαπεραστική, αν σκεφτεί κανείς πως εκείνη τη στιγμή βρισκόταν πάνω στο φορείο. 


***

Η ιστορία του δημάρχου ήταν larger than life. Ο Κούρδος είχε γεννηθεί και ζήσει στη Μοσούλη του Ιράκ, έως ότου ο ΙΣΙΣ κατέλαβε την πόλη. Μετά το θάνατο των δύο αδερφών του στα χέρια μισθοφόρων Ουζμπέκων τζιχαντιστών, είχε έρθει η δική του σειρά. Οι τζιχαντιστές του ΙΣΙΣ τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν. Εγκατέλειψε το Ιράκ ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω του. Όταν έφτασε στην Τουρκία, κλεισμένος μέσα στο πορμπαγκάζ ενός παλιού Toyota το οποίο οδηγούσε ο διακινητής, τα πράγματα δεν καλυτέρεψαν για εκείνον. Ήταν πλέον η σειρά της Τουρκικής αστυνομίας να τον συλλάβει. Καινούργια βασανιστήρια εγγράφηκαν στο σώμα του εικοσιπεντάχρονου Κούρδου, ένας νέος τρόμος τραυμάτισε βάναυσα το θυμικό του. Ήταν αποφασισμένος να περάσει στην Ευρώπη, οπότε με την πρώτη ευκαιρία που του δόθηκε έφτασε στη Σμύρνη. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν πέρασε στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου πάνω σε μια πλαστική βάρκα, όπως η τεράστια πλειοψηφία των προσφύγων αλλά κολυμπώντας, αλόγιστη πράξη ενός απελπισμένου ανθρώπου η οποία τον έστειλε στο νοσοκομείο με υποθερμία. Είχε όμως επιβιώσει. Ενώ κανείς δεν είχε βρεθεί που να μπορεί να επικυρώσει την εξωπραγματική αυτή ιστορία, δεν είχαν βρεθεί και πολλοί που να μην τον πιστέψουν. Ο δήμαρχος άλλωστε είχε τον τρόπο του να γίνεται πιστευτός και, προπαντώς, συμπαθής.

Είχε κερδίσει το παρατσούκλι του στο καμπ από την συνήθεια του να ανακατεύεται σε όλες τις υποθέσεις, συνήθως καυγάδες δηλαδή. Επιπλέον, επειδή μιλούσε αρκετά καλά αγγλικά, βοηθούσε στην επικοινωνία πολλούς Κούρδους, και γενικότερα κατοίκους του καμπ. Η πληθωρική του παρουσία τον είχε κάνει συμπαθή σε πολλούς, αντιπαθή σε κάποιους, και χρήσιμου στoυς υπαλλήλους της Πρώτης Υποταγής. O δήμαρχος είχε φάει ξύλο και είχε ρίξει, είχε αμυνθεί και είχε επιτεθεί. Κάποια στιγμή μάλιστα είχε σπάσει τα πλευρά του με τους γιατρούς να μην πείθονται καθόλου πως ο τραυματισμός του είχε συμβεί στο ποδόσφαιρο, όπως ο ίδιος είχε ισχυριστεί. Τα πλευρά του δημάρχου δεν είχαν σπάσει από κάποιο τζατζάρισμα ή κάποια άτσαλη προσγείωση στο έδαφος – είχαν σπάσει από το πολύ ξύλο. Είχε τραυματιστεί βέβαια και παίζοντας ποδόσφαιρο, κάτι αναμενόμενο αν σκεφτεί κανείς πως καμιά φορά έπαιζε μπάλα ξυπόλητος, ελλείψει παπουτσιών ποδοσφαίρου. Ο δήμαρχος τρελαινόταν για μπάλα, τόσο ώστε να καταφέρει να επιλεχθεί στην εθνική ομάδα ελπίδων του Ιράκ, λίγα χρόνια πριν αναγκαστεί να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς. Του άρεσε μάλιστα να δείχνει ξανά και ξανά ένα βίντεο στο YouTube όπου έδειχνε τον ίδιο να σκοράρει ένα γκολ σε ένα φιλικό αγώνα της Εθνικής του Ιράκ με αντίπαλο το Μπαχρέιν. Εκείνη η εποχή ωστόσο ήταν πλέον μακρινό παρελθόν για τον δήμαρχο.


***

Ήταν μεσημέρι με λιακάδα όταν ο δήμαρχος θα επισκεφθεί το ιατρείο. Υποφέρει από ημικρανίες και ζαλάδες. Ο γιατρός θα του ζητήσει να ξαπλώσει, όπως και έκανε. Η εξέταση του γιατρού δεν θα δείξει κάτι ανησυχητικό. Ο δήμαρχος θα μείνει ξαπλωμένος στο ντιβάνι για λίγα λεπτά. Κάποια στιγμή, θα πιάσει με τα χέρια του το κεφάλι του. Σε λίγο, θα αρχίσει τα βογγητά. Χτυπιέται μόνος του. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο Κούρδος θα καταρρεύσει. Ο γιατρός θα καλέσει ασθενοφόρο όταν θα διαπιστώσει την ψυχοσωματική κατάρρευση του δημάρχου. Όταν πλέον έφθασε το ΕΚΑΒ, ο δήμαρχος θα αρχίσει να διαμαρτύρεται έντονα. “No hospital, no hospital!” Δεν ήθελε να περάσει εκεί ακόμα ένα βράδυ της ζωής του. Οι τραυματιοφορείς θα ανεβάσουν στο φορείο τον δήμαρχο. Ταυτόχρονα, ένας γεροδεμένος Ιρακινός κρατούσε γερά τα πόδια του καθώς ο δήμαρχος πάλευε να σηκωθεί από το φορείο. Θα τον κοιτάξει με συγκατάβαση, σχεδόν με οίκτο. Καθώς οι τραυματιοφορείς απομακρύνονται από το ιατρείο μεταφέροντας τον δήμαρχο προς το ασθενοφόρο, με τον Ιρακινό να ακολουθεί σε κοντινή απόσταση, θα περάσουν μπροστά από τρεις γεροδεμένους Αφρικανούς. Οι Αφρικανοί θα σχολιάσουν κάτι στη γλώσσα τους, ακολουθούν χαμηλόφωνα γέλια. Το γέλιο τους είναι ειρωνικό. Στο καμπ άλλωστε, καμιά φορά, ο πόνος του ενός, ήταν η χαρά του άλλου.

Ο δήμαρχος θα έφτανε στην Αθήνα έπειτα από παραμονή δέκα μηνών στο νησί.





The project «Περίμενε, περίμενε» is a work of fiction. It is both “based on” and “inspired by” true events.





No comments:

Post a Comment