9.1.18

Κομοδίνο





Γυρνούσε ξανά από καραβάν σε καραβάν σαν την άδικη κατάρα. Φορούσε ένα φθαρμένο καφέ δερμάτινο μπουφάν και χειμωνιάτικο σκούφο ανοιχτού μπλε χρώματος. Το πρόσωπο του ήταν γεμάτο πληγές. Μόλις πριν από λίγες μέρες άλλωστε είχε κατέβει το λόφο γύρω από το καμπ κουτρουβαλώντας, έπειτα από ένα άλμα στο κενό.

Την ίδια ώρα, μια υπάλληλος της UNHPR θα περνούσε από το καραβάν των κοινωνικών λειτουργών ώστε να ρωτήσει αν γνώριζε κανείς οτιδήποτε νεώτερο αναφορικά με το «κομοδίνο», συνθηματική λέξη μεταξύ των εργαζομένων στις οργανώσεις (κατά τα πρότυπα του «βαγγέλης» που αντικαθιστούσε το «μαλάκας» για τους υπαλλήλους του Δήμου), για τις δύσκολες περιπτώσεις εκείνων των «επωφελούμενων»* οι οποίες τους ταλαιπωρούσαν για κάποιο χρονικό διάστημα. Ο νεαρός Αφγανός είχε κάνει αίτηση για επαναπατρισμό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως εκείνη τη δεδομένη στιγμή ήταν σε θέση να αποφασίσει για το μέλλον του. Τον Αφγανό «δεν τον χωρούσε ο τόπος», σε μια παθολογική έκδοση της γνωστής έκφρασης.  

Όταν νύχτωσε πια, ο μικρόσωμος Αφγανός με τη βουνίσια φάτσα θα κάνει γνωστή, σε δύο κοινωνικούς λειτουργούς, την πρόθεση του να αυτοκτονήσει. Απειλούσε πως θα βλάψει τον εαυτό του με ένα αιχμηρό αντικείμενο το οποίο έκρυβε στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν του. Αυτή η τελευταία φράση του θα πυροδοτούσε ένα γαϊτανάκι εξελίξεων. Η κοινωνική λειτουργός, σύμφωνα με τις οδηγίες που της είχαν δοθεί, έπρεπε να ενημερώσει άμεσα την Αστυνομία. Όπως και έκανε, αφήνοντας τον Αφγανό μαζί με τον διερμηνέα και μία ακόμη συνάδελφο της να περιμένουν στο καραβάν. Ο αστυνομικός όμως που θα κατέφθανε στο χώρο θα αρνούνταν να εισέλθει στο καραβάν. «Δεν έχουμε την εξουσιοδότηση για κάτι τέτοιο» ισχυριζόταν, μισογελώντας ταυτόχρονα, ο ευδιάθετος αστυνομικός. Στο τέλος, ο Αφγανός θα αποχωρούσε μόνος του από το καραβάν. Είχε προλάβει να τρολάρει τους κοινωνικούς λειτουργούς όταν αναρωτήθηκε αν η Ελληνική αστυνομία σκόπευε να τον φρουρεί 24/24 ώστε να μην αυτοτραυματιστεί. Δύο αστυνομικοί θα τον απομάκρυναν χωρίς εκείνος να προβάλει αντίσταση. Έπειτα, θα μεταφερόταν στο αστυνομικό τμήμα του χωριού όπου θα τον κρατούσαν για όση ώρα χρειαζόταν, θεωρητικά εκτός κρατητηρίων, σύμφωνα με το νόμο της προστατευτικής φύλαξης.

Ο Αφγανός το είχε γλυτώσει το ξύλο εκείνη τη βραδιά, πέρασε φυσικά τη νύχτα στο κρατητήριο. Εν τέλει, και αφού συνήλθε ψυχολογικά, θα άλλαζε την απόφαση του για επαναπατρισμό στο Αφγανιστάν. 

Θα έφτανε στην Αθήνα πέντε μήνες αργότερα.



*επωφελούμενος: ο οποιοσδήποτε πρόσφυγας λάμβανε κάποιου είδους βοήθεια από κάποια οργάνωση, εντός ή εκτός του καμπ. 




The project «Περίμενε, περίμενε» is a work of fiction. It is both “based on” and “inspired by” true events.

 

No comments:

Post a Comment