8.1.18

Dreams





“Don’t dream your life – live your dream!” 

... θα πει ο ένας από τους δύο ανήλικους Αλγερινούς. Δεν μιλάνε γρι Αγγλικά, παίρνουν όμως τη βοήθεια του Google Translate. Στέκονται μπροστά από το παράθυρο του καραβάν της Necrin. Το κρύο είναι τσουχτερό, η ώρα είναι περίπου οκτώ το βράδυ. Είναι ιδιαίτερα ευδιάθετοι, δεν έχουν κλείσει άλλωστε ούτε δέκα μέρες στο καμπ. Είναι και οι δυο τους ντυμένοι ομοιόμορφα: τζην, φαρδύ μπλε φούτερ με κουκούλα, καπελάκι τζόκεϋ (φορεμένο ανάποδα), αθλητικά παπούτσια.

«Όχι, δεν έχω οικογένεια, μόνο αυτόν έχω, αυτός είναι σαν αδερφός για μένα». Ο δεκαεπτάχρονος Αλγερινός μιλούσε σαν να ‘χε απαρνηθεί την οικογένεια του πολύ πρόσφατα.

«Έχουμε μόνο τον Θεό εκεί ψηλά» συμπληρώνει ο συνομήλικος φίλος του, δείχνοντας ταυτόχρονα προς τον ουρανό με προτεταμένους τους δείκτες των χεριών του, σαν άλλος Λίονελ Μέσι έπειτα από κάθε του γκολ.

Περνούν το κεφάλι τους μέσα από το παράθυρο του καραβάν των κοινωνικών λειτουργών ακουμπώντας τους αγκώνες τους πάνω στο περβάζι. Αράζουν σ’ αυτή τη θέση για περίπου δέκα λεπτά. Βάζουν μουσική στο κινητό – χιπ χοπ από την Αλγερία. Οι Αλγερινοί άφησαν πίσω τους το Αλγέρι με σκοπό να ζήσουν το όνειρο τους στην Ευρώπη: 

«Αθήνα – Σαλονίκ – Σερβία, μετά βλέπουμε...»

Οι δύο Αλγερινοί θα εγκατέλειπαν παράνομα το νησί μία εβδομάδα αργότερα με προορισμό εκείνο τον οποίο θα αποφάσιζαν οι διακινητές τους.



The project «Περίμενε, περίμενε» is a work of fiction. It is both “based on” and “inspired by” true events.






No comments:

Post a Comment