29.1.18

Horse meat





Είναι η ώρα της καθαριότητας, βοηθούσε η Ανοιξιάτικη λιακάδα άλλωστε. Μια ομάδα νεαρών Σύρων αδειάζει σιγά σιγά τη σκηνή Luxembourg (δωρεά του ομώνυμου κράτους) με αριθμό 4. Κουβέρτες, σακίδια, παπούτσια, ρούχα, σλίπινγκ μπαγκ – όλα πετιούνται έξω. Στη σκηνή μένουν επτά Σύροι, όλοι τους βρίσκονται στο καμπ περίπου πέντε με έξι μήνες. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία είναι ο μόνος ο οποίος μιλάει αγγλικά. Είναι κοντά στα τριάντα, με σκούρο δέρμα επιδερμίδας και αχτένιστα μαύρα μαλλιά τα οποία ανακατεύει ο αέρας καθώς μιλάει. Έχει μούσι δέκα ημερών, το ένα μάτι του γυαλίζει, το άλλο πρόσφατα έπαψε να ατενίζει τον κόσμο. 

«Είμαι έξι μήνες εδώ, είναι πολύ δύσκολα, τα βλέπεις και μόνος σου, ξέρεις τι γίνεται, οπότε προσπάθησα πριν από ένα μήνα να φύγω παράνομα από το νησί. Έκανα μεγάλο λάθος, τώρα το καταλαβαίνω, δεν έπρεπε να προσπαθήσω να το σκάσω... Με έπιασε η αστυνομία και με έβαλαν στα κρατητήρια, ένα μήνα με κράτησαν εκεί, με άφησαν να φύγω μόλις προχθές όταν κατάλαβαν πια πως είχα τυφλωθεί από το ένα μάτι, μόνο τότε με άφησαν ελεύθερο. Είχα πρόβλημα με το μάτι μου από τη Συρία ακόμη, τώρα απόγινε τελείως... Ζούσα στη Δαμασκό πριν φτάσω στην Ελλάδα, είχα το δικό μου φαρμακείο εκεί έως ότου μια μέρα βομβάρδισαν το μαγαζί μου, μετά βομβάρδισαν και το σπίτι μου. Δεν μου έμεινε τίποτα, οπότε αποφάσισα να φύγω. Έζησα στη Ρωσία για επτά χρόνια, εκεί σπούδασα φαρμακευτική. Οι Ρωσίδες είναι οι πιο όμορφες γυναίκες στον κόσμο, my friend... Βλάντιμιρ Πούτιν, αυτός είναι ηγέτης!

... Ο Ερντογάν θέλει τώρα να γίνει Σουλτάνος, κατάλαβες; Απειλεί μάλιστα πως θα αρχίσει να στέλνει πάλι πρόσφυγες στην Ευρώπη – τα έχει βάλει και με την Ευρώπη τώρα, my friend... Εμείς δε θέλουμε να κάτσουμε στην Ελλάδα, τι να κάνουμε εδώ στο κάτω κάτω, ούτε δουλειές έχει, ούτε τίποτα, η οικονομία της Ελλάδας έχει προβλήματα, όλοι το ξέρουν αυτό, Γερμανία θέλουμε να πάμε ή κάπου αλλού στην Ευρώπη... Είμαστε τόσο καιρό στο νησί, δεν ξέρω κι εγώ πότε θα φύγουμε από εδώ, μόνο οι οικογένειες φεύγουν για Αθήνα αλλά όχι μόνο αυτοί... Φεύγουν επίσης και κάθε λογής ψεύτες που δηλώνουν γκέι και όλοι αυτοί που το παίζουν δήθεν τρελοί. Εγώ, my friend, δεν είμαι ψεύτης, δεν είπα ψέμματα σε κανέναν ώστε να φύγω πιο γρήγορα...»

Ο Σύρος αφηγούνταν την ιστορία του στον Theo, τον συμβασιούχο του Δήμου ο οποίος καθόταν έξω από την άδεια σκηνή Luxembourg 5. Έπρεπε να έχει το νου του ώστε να μην μπουκάρει κανείς στη σκηνή με το έτσι θέλω, η Luxembourg 5 θα φιλοξενούσε για λίγες μέρες καμιά δεκαριά πρόσφυγες από τις νέες αφίξεις εκείνης της μέρας, τριάντα τρεις άνθρωποι στο σύνολο.

Ο Theo καθόταν πάνω σε μια πέτρα κάτω από την σκιά ενός μικρού πεύκου, ο Σύρος (ο οποίος ανήκε στους υποστηρικτές του δικτάτορα της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, ισχνή μειοψηφία εντός του καμπ), μαζί με τέσσερις από τους συγκατοίκους του στη σκηνή νούμερο 4, στέκονταν όρθιοι ακριβώς από πάνω του. Ο ένας μετά τον άλλον θα καθίσουν κάτω στο χώμα σχηματίζοντας, μαζί με τον Theo, έναν κύκλο. Οι Σύροι, αφού πρώτα ανταλλάξουν μερικά συνωμοτικά βλέμματα, θα κοιτάξουν όλοι μαζί προς την πλευρά του Theo. Ο φαρμακοποιός θα του απευθύνει μια ερώτηση μέσα σε κλίμα απόλυτης σοβαρότητας μεταξύ των πέντε Σύρων.

«Θέλουμε να σε ρωτήσουμε κάτι, my friend, άμα θέλεις να μας απαντήσεις... Προχθές, το Σάββατο, μας σέρβιραν κρέας για μεσημεριανό. Δεν ήταν κοτόπουλο, ούτε και χοιρινό φυσικά (δεν σερβιρόταν χοιρινό άλλωστε στο καμπ για ευνόητους λόγους). Τι κρέας ήταν; Μήπως μας ταΐζουν άλογο;»

Σε εκείνο το σημείο τα συνωμοτικά βλέμματα θα δώσουν τη θέση τους σε υπόκωφα γέλια, χαμόγελα αναμεμειγμένα με γνήσια περιέργεια και και ανυπομονησία για την απάντηση του Theo.

«Όχι ρε παιδιά, μοσχάρι ήταν!» θα πει ο Theo μην μπορώντας να συγκρατήσει τα γέλια του. Ο φαρμακοποιός θα μεταφράσει την απάντηση του και τους υπόλοιπους. Αν και δεν αμφισβητούσαν την ειλικρίνεια του, κανείς τους δε φάνηκε να πείθεται απολύτως. Γέλασαν κι αυτοί πάντως με τη σειρά τους.

Με άλλα λόγια, ενώ γνώριζαν πως πιθανότατα δεν είχαν φάει άλογο, τους ήταν πολύ δύσκολο να απορρίψουν την πιθανότητα πως εκείνοι που ήταν επιφορτισμένοι με την σίτιση τους, θα δίσταζαν να τους το σερβίρουν.







No comments:

Post a Comment