12.1.18

take it or leave it





Ο κοινωνικός λειτουργός θα του ζητήσει να περάσει μέσα. Ο Σύρος θα μπει διστακτικά στο καραβάν και θα καθήσει σε μια πλαστική καρέκλα, όπως του είχε υποδειχθεί. 

«Σας ακούω, τι θέλετε ακριβώς;» θα ανοίξει τη συζήτηση ο κοινωνικός λειτουργός. 

«Θέλω να φύγω από τη σκηνή που είμαι και να πάω σε καραβάν, αυτό θέλω, δεν αντέχω άλλο, είναι πολύ δύσκολα στην σκηνή, κάνει κρύο, βρέχει, πρέπει να πάμε σε καραβάν, όπως και οι άλλοι...»

«Απ’ όσο γνωρίζω την περίπτωση σας, η UNHPR σας προσέφερε ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο στην Αθήνα αλλά εσείς αρνηθήκατε. Δεν καταλαβαίνετε πως το να μετακινηθείτε σε ξενοδοχείο είναι πολύ καλύτερο από το να παραμείνετε στο καμπ, έστω και σε καραβάν όπως μου λέτε; Μπορείτε να μου εξηγήσετε γιατί αρνηθήκατε την πρόταση της UNHPR

«Ναι ναι, μας είπαν να πάμε στην Αθήνα αλλά αυτό εγώ δεν μπορώ να το κάνω... Είμαι άρρωστος, έχω καρκίνο, εγώ θα μπω στο νοσοκομείο στην Αθήνα κάποια στιγμή, αυτό έχει κανονιστεί, μου έχουν δώσει ημερομηνία, οπότε η γυναίκα μου θα πρέπει να μείνει μόνη της με τα παιδιά στο διαμέρισμα. Δεν γίνεται όμως... Η γυναίκα μου είναι τραυματισμένη ψυχικά, δεν μπορεί να μείνει μόνη της, πίσω στη Συρία είδε τον αδερφό της να σκοτώνεται από βόμβα μπροστά στα μάτια της, έχει εφιάλτες, ξυπνάει τα βράδια και φωνάζει στον ύπνο της. Πρέπει να μείνει εδώ η γυναίκα μου, θέλει να μείνει εδώ γιατί στο καμπ βρίσκονται τα υπόλοιπα αδέρφια της και μ’ αυτούς κοντά της νιώθει ασφαλής. Δεν θέλουμε διαμέρισμα σε ξενοδοχείο στην Αθήνα, αυτό που ζητάω είναι λιγότερο, θέλω απλά να μπω σε καραβάν, για τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου, δεν αντέχουμε άλλο στη σκηνή, είμαστε οικογένεια... Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορείτε να με μετακινήσετε, ας στείλουν μια οικογένεια που μένει τώρα σε καραβάν στο διαμέρισμα που μας δίνουν στην Αθήνα και ας μπούμε εμείς στο καραβάν στη θέση τους όταν αδειάσει... Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι γίνεται...»

«Ναι, ξέρετε, δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα, είτε θα δεχτείτε την προσφορά που σας έκανε η UNHPR είτε, πολύ φοβάμαι, θα συνεχίσετε να μένετε στην σκηνή που είστε τώρα...»

Ο εμφανώς καταπονημένος σαραντάρης Σύρος, ο οποίος μιλούσε στον υπάλληλο της Necrin με μεγάλη ένταση, χαμήλωσε ακόμα περισσότερο το κεφάλι του όταν άκουσε την απάντηση του. Αποχώρησε από το καραβάν απογοητευμένος, μπερδεμένος, συγχυσμένος. 

Όσο για τον εικοσιοκτάχρονο κοινωνικό λειτουργό από την Κομοτηνή, εκείνος είχε πιστέψει πως ο Σύρος τα ‘χε ελαφρώς χαμένα έπειτα από τα βάσανα και τις κακουχίες που είχε περάσει. Τον κατέταξε αμέσως στη λίστα εκείνων των «επωφελούμενων» οι οποίοι ενώ είχαν λάβει την κατάλληλη βοήθεια, τα είχαν κάνει σκατά από μόνοι τους.  

Ακολουθούσε άλλωστε τυφλά έναν απαράβατο κανόνα στο καμπ: 

«αποφασίζουμε το καλύτερο για εσένα χωρίς εσένα». 




The project «Περίμενε, περίμενε» is a work of fiction. It is both “based on” and “inspired by” true events.


No comments:

Post a Comment