5.2.18

A day in the life (of the camp)





Ένα συνταρακτικό ουρλιαχτό έβγαινε από το καραβάν της Necrin. Η κοινωνική λειτουργός άνοιξε την πόρτα, αντίκρυσε τις γυμνές πατούσες ενός νεαρού άντρα από το Αφγανιστάν ο οποίος βρισκόταν ξαπλωμένος στο έδαφος, έκλεισε γρήγορα την πόρτα. Από πάνω του, πρόλαβε να δει, στεκόταν η μητέρα του, πιο δίπλα η γυναίκα του. Γύρω τους, μισή ντουζίνα κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι.

Την ίδια στιγμή, ένας νεαρός Πακιστανός μεταφερόταν αναίσθητος στο ιατρείο. Ξαφνικά, όλες οι ζωτικές λειτουργίες του σώματος του εικοσάχρονου είχαν σταματήσει να λειτουργούν. Ο Πακιστανός εγκατέλειψε τον κόσμο για ένα μικρό χρονικό διάστημα – επανήλθε στη ζωή με τεχνητό τρόπο. (Στις εξετάσεις που του έγιναν στο νοσοκομείο τις επόμενες μέρες οι γιατροί δεν διέγνωσαν κάποιο παθολογικό πρόβλημα.) Όσο ο γιατρός πάλευε να κρατήσει στη ζωή τον Πακιστανό, ακριβώς δίπλα του μια νοσηλεύτρια περιποιούνταν τα τραύματα ενός Αλγερινού. Ο Αλγερινός είχε χαρίσει στον εαυτό του καμιά εικοσαριά χαρακιές κατά μήκος ολόκληρου του δεξιού του χεριού. Δύο αστυνομικοί θα τον οδηγούσαν αμέσως μετά με χειροπέδες στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος.

Εν τω μεταξύ, τα ουρλιαχτά που ερχόντουσαν μέσα από το καραβάν της Necrin συνεχίζονταν, πιο σπαρακτικά ακόμη. Κανείς, απ’ όσους είχαν μαζευτεί τριγύρω, δεν μπορούσε να πιστέψει πως αυτές οι κραυγές έβγαιναν από τα πνευμόνια ενός άντρα. Πράγματι, η ένταση των ουρλιαχτών του ήταν απόκοσμη – ήταν σαν να έσκουζε λαβωμένο προϊστορικό ζώο που όμοιο του άνθρωπος δεν είχε ξαναδεί. Λίγα λεπτά αργότερα έφθασε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ ώστε να παραλάβει τον Πακιστανό. Είχαν ήδη μαζευτεί καμιά τριανταριά κάτοικοι του καμπ έξω από το ιατρείο, ένστολοι σε υπερένταση πάσχιζαν να απομακρύνουν τον συγκεντρωμένο κόσμο – “go! go! go!!” και έπειτα φωνές και σπρωξίδια. 

Νοσηλευτές συνέχιζαν να μπαινοβγαίνουν στο καραβάν της Necrin ενόσω μια κοινωνική λειτουργός πάσχιζε να απομακρύνει από το χώρο δύο μικρά Αφγανάκια. Όσο τα έδιωχνε, εκείνα όλο ξανάρχονταν. Ζητούσαν επίμονα αυτοκινητάκια εναλλάξ με σοκολάτα. Κάποια στιγμή, αφότου είχε λήξει η διορία που είχε δώσει ο μικρός Αφγανός στην κοινωνική λειτουργό ώστε να του δώσει σοκολάτα, έκανε με το χέρι του την κίνηση πως τραβάει ένα μαχαίρι. Κι έπειτα, έμπηξε το αόρατο μαχαίρι στα πλευρά της. Αμέσως μετά, έβγαλε ένα ακόμη φανταστικό φονικό αντικείμενο, αυτή τη φορά ένα περίστροφο, με το οποίο την πυροβόλησε κάπου κοντά στο στήθος. Η κοπέλα το μάλωσε, εκείνο έσκυψε μετανιωμένο το κεφαλάκι του. Προσπάθησε εκ νέου να δει μέσα από το τζάμι τον κύριο που ούρλιαζε μέσα στο καραβάν. Και τα δύο Αφγανάκια ήταν εμφανώς ταραγμένα, βρίσκονταν σε υπερένταση. 

Οι φωνές κράτησαν, με μικρές διακοπές, περίπου μισή ώρα, όταν πια μια ομάδα από νοσοκόμους, αστυνομικούς και κοινωνικούς λειτουργούς έβγαλε σηκωτό τον Αφγανό έξω από το καραβάν. Ο εικοσιτετράχρονος νεαρός έβγαζε τώρα κραυγές θαρρείς από κάποιο ανυπέρβλητο βάθος του ψυχισμού του όπου είχε φωλιάσει εδώ και αιώνες ο τρόμος και η οδύνη του πολέμου. Με πολύ προσπάθεια, μια ομάδα πέντε ανθρώπων, κατάφεραν να τον ακινητοποιήσουν στο έδαφος. Ένας νεαρός αστυνομικός θα του περάσει χειροπέδες. «Για λίγο ρε παιδιά, μέχρι να ηρεμήσει!» φώναξε προσπαθώντας να καταλαγιάσει τις διαμαρτυρίες νοσηλευτών και κοινωνικών λειτουργών. Επικρατούσε πανδαιμόνιο, κανένας δεν είχε τον έλεγχο της κατάστασης. Τώρα τον κρατούσαν στο έδαφος ένας ένστολος, δύο νοσοκόμοι καθώς και δύο πρόσφυγες, ένας Κούρδος και ένας Αφγανός. Ο ένστολος είχε χλωμιάσει, κάπου μάλιστα έχασε τη ψυχραιμία του και αρπάχτηκε άσχημα με τον νεαρό Αφγανό ο οποίος προσπαθούσε να βοηθήσει. Ο αστυνομικός τον έσπρωξε προσπαθώντας να τον απομακρύνει από την σκηνή με τον Αφγανό να γίνεται έξαλλος – ήταν ο αδερφός του νεαρού Αφγανού ο οποίος τώρα χτυπιόταν στο έδαφος, όσο μπορούσε τελοσπάντων να κινείται μιας και τόσοι άνθρωποι εξακολουθούσαν να βρίσκονται κυριολεκτικά από πάνω του. Σύμφωνα με τον αδερφό του, φώναζε πως του έχουν κάνει μάγια. Με το ένα του μάγουλο κολλημένο στο έδαφος, θα ζητήσει να δει τη μάνα του. Η γυναίκα, η οποία έκλαιγε ασταμάτητα όλη αυτήν την ώρα, θα βγει από το καραβάν ώστε να τη δει ο γιος της και να βεβαιωθεί ότι ήταν καλά. 

Η κρίση του νεαρού Αφγανού είχε ξεκινήσει όταν αντίκρυσε τη μητέρα του, μια γυναίκα γύρω στα σαράντα, να χάνει τις αισθήσεις της κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με την ψυχολόγο.











No comments:

Post a Comment