10.2.18

Παπιγιόν





O Αλγερινός είχε πληγώσει για τα καλά το δεξί του χέρι. Οι πληγές του ήταν βαθιές καθώς είχαν γίνει με μαχαίρι 15εκ. (το οποίο έκρυβε στη σκηνή του), αντί για ξυραφάκι ξυρίσματος, το σύνηθες εργαλείο αυτοτραυματισμού των απελπισμένων κατοίκων του καμπ. Ευτυχώς για εκείνον, ήταν αρκετά μαστουρωμένος όταν αυτοτραυματίστηκε.

Ο Αλγερινός είχε φτάσει στο νησί πριν από ένα μήνα. Είχε δηλώσει πως ήταν ανήλικος, στην πραγματικότητα είχε πρόσφατα κλείσει τα είκοσι δύο. Πολύ σύντομα είχε κάνει γνωστές τις προθέσεις του σε όλους πως θα εγκατέλειπε το καμπ το συντομότερο δυνατό. Είχε μάλιστα χαρακτηρίσει το καμπ ως φυλακή την πρώτη φορά που συνάντησε την κοινωνική λειτουργό η οποία ανέλαβε την υπόθεση του. Καθόταν σε ένα παγκάκι έξω από το ιατρείο, περιμένοντας τη σειρά του για να εξεταστεί, όταν ξεκίνησε να μονολογεί νευριασμένος στα Αραβικά. Η κοινωνική λειτουργός, ελλείψει διαθέσιμου διερμηνέα εκείνη τη στιγμή, είχε πιάσει μονάχα τις τρεις λέξεις τις οποίες ο Παπιγιόν είχε εκφέρει στα αγγλικά: “Papillon” (ίσως τον πιο διάσημο κινηματογραφικό ήρωα, τον οποίο είχε υποδυθεί ο Steve McQuenn, απ’ όσους κατάφεραν να αποδράσουν από κάποια φυλακή στη μεγάλη οθόνη) και “Prison Break”. Κάπως έτσι, ο Αλγερινός κέρδισε το παρατσούκλι «Παπιγιόν» μεταξύ των υπαλλήλων της Necrin

Ο Παπιγιόν είχε ύψος γύρω στο 1,90. Είχε μεγάλες πλάτες, θα είχε το σώμα ενός αθλητή, ίσως ποδηλάτη, ή κολυμβητή, αν δεν καμπούριαζε λιγάκι. Στο πρόσωπο του ξεχώριζε το μεγάλο στόμα του το οποίο ερχόταν σε αναντιστοιχία με ένα ζευγάρι από μικρά, μονίμως καχύποπτα, μάτια. Εκείνο που τον χαρακτήριζε απολύτως όμως ήταν το οργισμένο ύφος του το οποίο τον μεταμόρφωνε άλλωστε από εν δυνάμει αθλητή (λόγω κορμοστασιάς) σε πιθανό τραμπούκο. Πράγματι, υπήρχε κάτι απειλητικό στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούσε με τους γύρω του, κι αν όχι όλους, τουλάχιστον εκείνους που δεν εμπιστευόταν. 

Ο Αλγερινός, εν μέσω των σπαρακτικών ουρλιαχτών του Αφγανού στο διπλανό καραβάν, απομακρύνθηκε από το ιατρείο με χειροπέδες από δύο αστυνομικούς. Θα περνούσε το τριήμερο στα κρατητήρια του χωριού, τον περισσότερο χρόνο μάλιστα δεμένος με χειροπέδες πάνω σε μια καρέκλα στη μέση ενός διαδρόμου. Πριν να τον καθίσουν στην καρέκλα, είχε προηγηθεί μπόλικο ξύλο. Θα επέστρεφε στο καμπ τη Δευτέρα το πρωί με τα σημάδια από το τίζερ το οποίο είχαν χρησιμοποιήσει οι αστυνομικοί να προδίδουν τις πράξεις τους. Ο Παπιγιόν σύντομα θα έμπλεκε σε καυγάδες στο καμπ, οπότε θα έβρισκε ξανά το δρόμο προς τα κρατητήρια. Τη δεύτερη φορά μάλιστα θα περνούσε κοντά τρεις βδομάδες σε ένα χώρο ο οποίος αν και είχε σχεδιαστεί για 24 κρατούμενους, φιλοξενούσε εκείνη τη στιγμή 65 ανθρώπους. Τα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος του χωριού δεν άδειαζαν ποτέ: εκεί οδηγούνταν όσοι  συλλαμβάνονταν στις αιφνιδιαστικές επιχειρήσεις σκούπα της αστυνομίας τα ξημερώματα (συνήθως όσοι είχαν στην κατοχή τους μαχαίρια ή ναρκωτικά), όσους μάζευαν έπειτα από συμπλοκές ή επιθέσεις στο καμπ (θύτες και θύματα μαζί), στα κρατητήρια φυσικά συνωστίζονταν και οι ελαφροχέρηδες (οι σύνηθεις κλοπές ήταν κινητά τηλέφωνα και χρήματα από άλλους πρόσφυγες και μικροαντικείμενα και χρήματα από μαγαζιά του χωριού), εκεί, τέλος, οδηγούνταν, ελλείψει άλλου χώρου, όσων η αίτηση για άσυλο είχε απορριφθεί σε δεύτερο βαθμό. Οι αστυνομικοί βρίσκονταν σε απόγνωση, έβγαζαν τη μία ανακοίνωση μετά την άλλη, ζητώντας από την ηγεσία της Αστυνομίας να ελαφρύνει το έργο τους, αλλά και να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων. Εις μάτην. 


Ο Παπιγιόν, έπειτα από τέσσερις μήνες στο καμπ, θα μεταφερόταν σε ένα προαναχωρησιακό κέντρο της ενδοχώρας περιμένοντας την απέλαση του στην Τουρκία.




The project «Περίμενε, περίμενε» is a work of fiction. It is both “based on” and “inspired by” true events.





No comments:

Post a Comment