18.2.18

Ο παλαιστής από την Τεχεράνη



Ήταν εμφανές σε όλους τους παρευρισκόμενους στο χώρο έξω από το ιατρείο – ο γεροδεμένος Ιρανός υπέφερε. Ήταν γύρω στο 1.80, το βάρος του πλησίαζε τα εκατό κιλά. Τα μαύρα μαλλιά του ήταν κουρεμένα με την ψιλή, είχε σκουρόχρωμο καφετί δέρμα και ιδιαίτερα μικρά χαρακτηριστικά του προσώπου στο οποίο ξεχώριζαν για το μέγεθος τους τα μάγουλα του. Είχε μικρό προγούλι. Ήταν μεθυσμένος και σε πολύ κακή διάθεση. Κάπνιζε ένα πούρο Αβάνας, κάθε λίγο και λιγάκι κλωτσούσε με δύναμη το μεταλλικό φράχτη. Ήθελε απεγνωσμένα να μιλήσει με κάποιον. Όταν πλέον κατέφτασε ένας διερμηνέας, ύστερα από επίμονη απαίτηση του ίδιου, ξετυλίχθηκε σιγά σιγά το κουβάρι. 

Ο Ιρανός από την Τεχεράνη, πρώην παλαιστής, είχε πρόσφατα υποστεί ρήξη τένοντα. Φώναξε ξανά και ξανά πως πονούσε αφάνταστα και πως οι τένοντες του χεριού του ήταν κομμένοι, ζητούσε να χειρουργηθεί άμεσα. Το ραντεβού για το νοσοκομείο του νησιού όμως είχε κανονιστεί σε δέκα μέρες από εκείνο το βράδυ. Ο Ιρανός φοβόταν για τα χειρότερα. Πιθανότατα γνώριζε άλλωστε, ως αθλητής, πως η χειρουργική επέμβαση για ρήξη τένοντα εντός μερικών εβδομάδων δεν ήταν ιδιαίτερα πολύπλοκη υπόθεση. Αν περνούσε περισσότερος καιρός ωστόσο τότε το χειρουργείο γινόταν πιο δύσκολο και πιο απρόβλεπτο. Λαβωμένο θηρίο, ο παλαιστής από την Τεχεράνη δεν έλεγε να σταματήσει τις φωνές, ήταν δύσκολο να γίνει κουβέντα με την κοινωνική λειτουργό η οποία μάταια προσπαθούσε να τον ηρεμήσει. Ο Ιρανός είχε ξεκινήσει το ποτό και το κάπνισμα στο καμπ. Ισχυρίστηκε πως είχε οικονομική άνεση στη χώρα του την οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει αφότου κατέστρεψε δημόσια τη σημαία του Ιράν, πράξη για την οποία μετάνοιωσε αργότερα. Ήταν πλέον αργά για εκείνον. Οι γονείς του του έστελναν λεφτά τον πρώτο καιρό στο νησί, τώρα όμως είχε ξεμείνει. Για λόγους περηφάνιας, δεν σκόπευε να τους ζητήσει ξανά. Φορούσε κοντομάνικο μπλουζάκι έως ότου το έβγαλε κι αυτό πάνω στη φούρια του – αποκαλύφθηκε ένα τατουάζ και ένα κάποτε καλοσχηματισμένο σώμα που τώρα είχε κάποια παραπανίσια κιλά. 
 
Κάποια στιγμή θα πασάρει το πούρο του σε έναν Σύρο, θα συνεχίσει να διαμαρτύρεται: «πίνω γιατί πονάω όλη την ώρα», «κανείς δε νοιάζεται για εμένα», «η ζωή στο καμπ είναι απαίσια». Εν τέλει, περίπου μισή ώρα αργότερα, και αφού κατάφερε να τον δει ξανά ο γιατρός θα πέσουν τα ντεσιμπέλ. Ο Ιρανός θα αποχωρήσει για τη σκηνή του. 
 
Μία εβδομάδα αργότερα, και τρεις μέρες πριν από το ραντεβού του στο νοσοκομείο, ο Ιρανός θα αυτοτραυματιζόταν σοβαρά στο λαιμό με ένα αιχμηρό αντικείμενο.
 
 

The project «Περίμενε, περίμενε» is a work of fiction. It is both “based on” and “inspired by” true events.
 
 
 
 

No comments:

Post a Comment