11.3.18

Ρίζα, η ιστορία του αγοριού που έγινε φάντασμα






Περπατούσε με γοργά βήματα προς το ιατρείο με ύφος θριαμβευτικό. Είχε μόλις χαρακώσει με ξυραφάκι το σώμα του στην περιοχή γύρω από το στήθος και στην πλάτη. Οι χαρακιές δεν ήταν πολύ βαθιές αλλά ήταν σίγουρα καμιά εικοσαριά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που αυτοτραυματιζόταν, δήλωνε συχνά πως θα αυτοκτονήσει. Με δυο λόγια, ήταν καιρός που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να πείσει ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και γιατρούς πως έπρεπε να τον βοηθήσουν να εγκαταλείψει το καμπ το γρηγορότερο. 

Ο Ρίζα καταγόταν από το Ιράν, ήταν 24 χρονών, ομοφυλόφιλος. Είχε ύψος 1,62 και ζύγιζε 55 κιλά. Είχε λευκό δέρμα προσώπου, μαύρα πυκνά, ίσια, υγιή μαλλιά τα οποία χτένιζε στο πλάι, και ένα ζευγάρι εξερευνητικά μάτια μαύρου χρώματος. Το βλέμμα του ήταν συχνά ελαφρώς αλλόκοτο, άλλοτε παιχνιδιάρικο, κάποιες φορές ωστόσο αποκτούσε ένα ιδιαίτερα γοητευτικό βάθος. 

Αφού δέχτηκε τις πρώτες βοήθειες, μια κοινωνική λειτουργός του έφερε ένα καινούργιο T-shirt από την αποθήκη του καμπ καθώς το προηγούμενο ήταν σκισμένο και μες στα αίματα. Έπειτα, ο Ρίζα κάθισε στο παγκάκι. Παρέμεινε σιωπηλός για αρκετά λεπτά της ώρας, Κοιτούσε, ως επί το πλείστον, προς το έδαφος.

«Αυτός όλο λέει πως θα αυτοκτονήσει. Ψέμματα το λέει, η συμπεριφορά του είναι ο ορισμός της χειριστικής συμπεριφοράς. Νομίζει ότι άμα χαρακώνεται κάθε λίγο και λιγάκι πως θα πάρει χαρτί από τον ψυχολόγο ώστε να έχει ελπίδες να τον στείλουν στην Αθήνα. Δεν πάει έτσι όμως...» 

Την άποψη της κοινωνικής λειτουργού, η οποία είχε πιάσει ψιλή κουβέντα με μία νεοπροσληφθείσα συνάδελφο της, συμμεριζόταν η πλειοψηφία των εργαζομένων στο καμπ. Κανείς από τους ψυχολόγους, αλλά και τους δύο γιατρούς του καμπ, δεν πίστευε πως ο νεαρός Ιρανός είχε κάποιο παθολογικό πρόβλημα. Η επικεφαλής της ομάδας των ψυχολόγων μάλιστα, η οποία γνώριζε καλύτερα από όλους την υπόθεση του, πίστευε πως ο Ρίζα ήταν ιδιαίτερα ευφυής. Η ευφυΐα του νεαρού Ιρανού ωστόσο, στην συγκεκριμένη περίπτωση, προσμετρούνταν ως ένα αρνητικό στοιχείο, σύμφωνα τουλάχιστον με την οπτική της ψυχολόγου της Necrin, καθώς την ταύτιζε απόλυτα με την προσπάθεια του να τους χειραγωγήσει ώστε να πετύχει τον στόχο του.

Το επόμενο πρωί, ο Ιρανός θα εμφανιστεί χαμογελαστός έξω από το καραβάν της Necrin. Κρατούσε στο χέρι του τρεις κόλλες χαρτί. Ο Ρίζα ήταν σε καλύτερη διάθεση, ήταν μάλιστα απολογητικός ως προς τις κοινωνικές λειτουργούς στις οποίες και χάρισε τα σκίτσα του. Εκείνες αποδέχτηκαν φυσικά την συγγνώμη του, κόλλησαν μάλιστα στον τοίχο του καραβάν τα σκίτσα του δίπλα σε ένα σωρό παιδικές ζωγραφιές που τους είχαν χαρίσει διάφορα πιτσιρίκια του καμπ. 

Κάπως έτσι περνούσε ο καιρός για τον Ρίζα – ακροβατώντας συνέχεια μεταξύ απελπισίας και προσαρμοστικότητας σε μια επίπονη πραγματικότητα την οποία αρνούνταν πεισματικά να αποδεχτεί ως δική του.

 






Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς σε τι γλώσσα συννενοήθηκαν. Ο Ρίζα δεν γνώριζε καμία άλλη γλώσσα πέρα από τη μητρική του, τα Φαρσί δηλαδή, ενώ ο Σύρος που του ‘χε πιάσει την κουβέντα μιλούσε μόνο Αραβικά, σύμφωνα τουλάχιστον με τα λεγόμενα του. Βρίσκονταν και οι δύο τους στον περίβολο του ιατρείου όταν ο εικοσιπεντάρης Σύρος, ένας άνθρωπος τον οποίον σέβονταν όλοι στο καμπ, έσκυψε πάνω από τον μικρόσωμο Ιρανό. Ο Ριζά καθόταν σε μια γωνιά κάτω στο έδαφος, ακουμπούσε την πλάτη του στη μεταλλική καγκελόπορτα. Αντάλλαξαν μερικές κουβέντες οι οποίες αναστάτωσαν ιδιαίτερα τον Ρίζα, τόσο ώστε να αρχίσει να αλλάζει χρώμα το πρόσωπο του. 
 
Ο Ρίζα είχε πλέον σηκωθεί όταν μια κοινωνική λειτουργός, η οποία προσπαθούσε εκείνη τη στιγμή να απαντήσει στις επίμονες ερωτήσεις μιας Ιρακινής, πρόσεξε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. (Ο Σύρος είχε μόλις αποχωρήσει από το χώρο.) Πράγματι, ο Ιρανός είχε τυλίξει στο λαιμό του μια δερμάτινη ζώνη την οποία κουβαλούσε στην τσέπη του. Το πρόσωπο του είχε αρχίσει να μπλαβίζει, άλλαζε χρώμα με ταχύ ρυθμό έως ότου ένας μεσήλικας Σύρος τράβηξε με δύναμη το χέρι του Ρίζα το οποίο ολοένα και έσφιγγε τη ζώνη γύρω από το λαιμό του. Ο Ιρανός δεν προέβαλλε κάποια αντίσταση. Έβγαλε τη ζώνη από το λαιμό του μόνο και μόνο για να ξεκινήσει να κουτουλάει με δύναμη το κεφάλι του στον τοίχο του καραβάν. Έπειτα, ο Ρίζα ρίχτηκε στο έδαφος, έφερε τα χέρια μπροστά από το πρόσωπο του, και ξεκίνησε να κλαίει έως ότου αποφάσισε να περάσει εκ νέου τη ζώνη γύρω από το λαιμό του. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ένας μεσήλικας Ιρακινός μιμείται γελώντας τα δάκρυα του Ρίζα, δείχνοντας περιφρονητικά προς το μέρος του. Εν τέλει, έπειτα από λίγη ώρα, θα κληθεί η αστυνομία. Ένστολοι αστυνομικοί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, αλλά και ένας φίλος του Ιρανός, είχαν όλοι πέσει από πάνω του. Ο τελευταίος, κρατούσε αγκαλιά τον Ρίζα, τον χάιδευε απαλά στην πλάτη όσο οι δύο αστυνομικοί ζητούσαν, βαριεστημένα είναι η αλήθεια, από τον Ρίζα να τους ακολουθήσει στα γραφεία της Αστυνομίας. Το επεισόδιο θα έληγε έπειτα από περίπου μισή ώρα, με την αποχώρηση των αστυνομικών και αφού ο Ρίζα είχε πλέον κάπως συνέλθει. Ο Ιρανός θα χαμογελούσε ξανά λίγο αργότερα, αφότου πρώτα θα μιλούσε για δεύτερη φορά μέσα στην ίδια μέρα με μια νεαρή ψυχολόγο με την οποία ένοιωθε άνετα. Το χαμόγελο του Ρίζα βέβαια δεν κράτησε για πολύ. Κάτι περισσότερο από 24 ώρες για την ακρίβεια. 


***
Το επόμενο απόγευμα, δύο νοσηλευτές θα τον τοποθετούσαν πάνω στο φορείο του ΕΚΑΒ έπειτα από μία ακόμη κρίση. Ο μικρόσωμος Ιρανός πάνω στο φορείο έμοιαζε κυριολεκτικά τοσοδούλης, το πρόσωπο του έδειχνε πως υπέφερε, ο ίδιος όμως προσπαθούσε επίμονα να απομακρύνει τον ορό από το δεξί του χέρι. 

«Πάλι αυτός; Εγώ προσωπικά τον έχω πάρει τρεις φορές» θα αναφωνήσει, χαμογελώντας σε φιλικό τόνο, ο ένας από τους δύο τραυματιοφορείς. 

Ο Ρίζα, σ’ αυτό συμφωνούσαν όλοι στο καμπ, δεν το έβαζε εύκολα κάτω. 

Ο ψηλόλιγνος εικοσάχρονος Ιρανός ο οποίος στεκόταν στο πλάι του Ρίζα μια μέρα προηγουμένως είχε βρεθεί πάλι κοντά του. Στεκόταν όλη την ώρα δίπλα του μέχρι το φορείο να μπει στο ασθενοφόρο. Η lgbt παρέα του καμπ άλλωστε έπρεπε να είναι ενωμένη αν ήθελε να την βγάλει καθαρή μέσα σε ένα ιδιαίτερα εχθρικό περιβάλλον· στο καμπ, κάθε lgbt κι ένα υποψήφιο θύμα. Υπήρχαν ωστόσο και εκείνοι οι κάτοικοι του καμπ οι οποίοι δήλωναν ψευδώς πως ήταν gay, ώστε να κατηγοριοποιηθούν ως «ευάλωτοι». Ωστόσο, ήταν μάλλον ελάχιστοι εκείνοι οι οποίοι θα αποφάσιζαν να πάρουν το ρίσκο να τους βγει το όνομα, εκτός πια κι αν ένοιωθαν ασφαλείς εντός του καμπ, όπως συνέβαινε άλλωστε στην περίπτωση των Ισλαμιστών.






Λίγες μόνο μέρες έπειτα από από την πολλοστή φορά που οδηγήθηκε στο νοσοκομείο του χωριού, ο Ρίζα γνώριζε, επίσημα πλέον, πως είχε αποφασιστεί η άρση γεωγραφικού περιορισμού για εκείνον. Πολύ σύντομα θα ήταν ελεύθερος να φύγει από το νησί. Το αποτέλεσμα ήταν δύο ακόμα κρίσεις. 

(Ο Ρίζα ήταν ο δεύτερος κάτοικος του καμπ εκείνες τις μέρες ο οποίος «γιόρτασε» την άρση γεωγραφικού προσδιορισμού με αυτοτραυματισμό. Είχε προηγηθεί ο δεκατετράχρονος Χασάν, ένα παιδί που του έλειπαν τα πιο πολλά μπροστινά δόντια και το οποίο κυκλοφορούσε μέρα νύχτα, Δεκέμβρη μήνα, με πέδιλα, αθλητικό σορτσάκι, πουλόβερ και σκούφο. Ο ασυνόδευτος ανήλικος από τη Συρία είχε γεμίσει χαρακιές τα δύο του χέρια λίγη ώρα αφότου έμαθε ότι σύντομα θα αναχωρούσε από το νησί.) 

Αρχικά, νωρίς το μεσημέρι, ο Ρίζα τύλιξε ξανά σφιχτά γύρω από το λαιμό του την ίδια δερμάτινη ζώνη που εξακολουθούσε να κρύβει στη μέσα τσέπη της ζακέτας του. Ταυτόχρονα, έκανε βουτιά από μια καρέκλα στο πάτωμα του καραβάν των κοινωνικών λειτουργών, οι οποίοι μόλις τον είχαν ενημερώσει για την καλή εξέλιξη της υπόθεσης του. Ξαπλωμένος κατάχαμα, συνέχισε να σφίγγει τη ζώνη γύρω από το λαιμό του.

Μερικές ώρες αργότερα, αφού είχε πλέον βραδιάσει, ένας Ιρακινός θα κουβαλούσε τρέχοντας προς το ιατρείο τον γυμνόστηθο Ιρανό – το σώμα του Ρίζα κρεμόταν σε οριζόντια θέση ως προς εκείνο του Ιρακινού καθώς αυτός τον κρατούσε με τα δύο του χέρια ενωμένα γύρω από τη μέση του. Λίγο αργότερα, ο Ρίζα θα έπαιρνε το γνώριμο δρόμο προς το νοσοκομείο, το χαρτί της ιατρικής γνωμάτευσης θα περιείχε τις εξής δύο λέξεις κλειδιά: «άγχος» και «φόβος». 

«Είναι χαζός, πάει τελείωσε. Τον ενημερώνουμε πως φεύγει για Αθήνα, του λέμε πως θα τον βοηθήσουμε, δεν υπάρχει λόγος να φοβάται, και αυτός πάει και κάνει καραγκιοζιλίκια ξανά...» σχολίασε ο κοινωνικός λειτουργός την επόμενη μέρα στην επικεφαλή ψυχολόγο της Necrin

«Ναι μωρέ, το καϋμένο κι αυτό, τι να περιμένεις από ένα παιδί που έφυγε από τη χώρα του χωρίς να ξέρει που πηγαίνει, χωρίς να έχει ιδέα τι θέλει να κάνει στη ζωή του, ένα παιδί σαν κι αυτόν είναι απίθανο να καταφέρει να ζήσει μια κανονική ζωή» απάντησε η ψυχολόγος. 

Ο Ρίζα είχε βρεθεί στο έδαφος του καραβάν την προηγούμενη μέρα, σφίγγοντας τη ζώνη γύρω από το λαιμό του, όχι φυσικά γιατί δεν επιθυμούσε σαν τρελός να φύγει το συντομότερο από το νησί, αλλά γιατί ζητούσε μια ουσιαστική λύση για το πρόβλημα του. Τέτοια λύση, δεν υπήρχε. Για τον Ιρανό άλλωστε δεν είχε βρεθεί κάποια θέση σε κάποιο καμπ της Αθήνας. Κατά συνέπεια, όταν θα έφθανε στην Αθήνα θα ήταν άστεγος. Η μόνη του προοπτική ήταν να επισκέπτεται κατά τη διάρκεια της ημέρας ένα day center το οποίο προσέφερε ψυχολογική και φαρμακευτική υποστήριξη σε πρόσφυγες. 

Ο Ρίζα, πεσμένος στο έδαφος με μια ζώνη περασμένη γύρω από το λαιμό του, ξόρκιζε τελετουργικά την κακή του μοίρα η οποία, όπως φαινόταν, δεν έμελλε να τον αφήσει σύντομα.

Είκοσι τέσσερις ώρες έπειτα από τη συνομιλία των δύο εργαζομένων της Necrin, και αφού πλέον είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά, την επόμενη κρίση του Ρίζα θα την αντιμετώπιζε η Αστυνομία. Έτσι λοιπόν, το επόμενο μεσημέρι, όταν ο Ρίζα ακριβώς μπροστά από την κεντρική είσοδο του καμπ θα ξεγυμνωνόταν ξανά από τη μέση και πάνω κρατώντας ένα ξυραφάκι του ξυρίσματος στα χέρια, θα προλάβαινε να κάνει δύο χαρακιές στο στήθος, και άλλες δύο στη πλάτη, προτού μια ομάδα πέντε αστυνομικών τον ακινητοποιούσε στο έδαφος. Με χειροπέδες στα χέρια, έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από το ιατρείο ώστε να περιποιηθούν οι νοσηλευτές τα τραύματα του, ο Ρίζα θα οδηγούνταν στα κρατητήρια της Αστυνομίας. 

Ο Ρίζα δεν θα επέστρεφε ξανά στο καμπ. 


***
«Ουπς, μαλακία, μόλις έγραψα την εισήγηση μου πάνω σε μια παλιά και έκανα save κιόλας» είπε γελώντας ο κοινωνικός λειτουργός στην ψυχολόγο. «Ο Ρίζα έγινε φάντασμα τώρα» συμπλήρωσε μιας και ήταν ο φάκελος του Ιρανού εκείνος ο οποίος είχε διαγραφεί. Η εισήγηση που είχε γράψει για τον Ρίζα είχε χαθεί για πάντα, ο Ιρανός ήταν σαν να μην είχε περάσει ποτέ από την κοινωνική υπηρεσία του καμπ. Λίγες μέρες μετά, μία συνάδελφος του θα ξεκολλούσε τα σκίτσα του Ρίζα από τον τοίχο του καραβάν. 




The project «Περίμενε, περίμενε» is a work of fiction. It is both “based on” and “inspired by” true events.






No comments:

Post a Comment