Faithless

26/06/2002
Το καρέ του ‘the joy of the tzabatzi’ συμπληρώθηκε στην Τεχνόπολη στο λάιβ των Faithless οι οποίοι μεσουράνησαν άλλωστε την εποχή της stadium electronica. Στο τελευταίο μέρος της ένδοξης τετραλογίας των τζαμπατζήδων τον Ιούνιο του 2002 τα πράγματα αγρίεψαν πολύ. Η είσοδος στην Τεχνόπολη ήταν καλά οχυρωμένη από τους σεκιουριτάδες, βοηθούσε βέβαια πολύ και ο χώρος. Αυτή τη φορά ο κόσμος απ’ έξω ήταν πιο πολύς ακόμα και από τους Chemical Brothers – και οι δύο πλευρές ήταν αποφασισμένες. Όταν πια έγινε το ντου το λάιβ είχε ξεκινήσει – έπεσε ξύλο κανονικό μεταξύ των θερμόαιμων και των σεκιουριτάδων με αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό των λαιβάδων που ξεροστάλιαζαν απ’ έξω να μπει στο χώρο. Καθώς δείλιασα για μια στιγμή να πηδήξω το καγκελάκι έχασα την ευκαιρία, οι σεκιουριτάδες πρόλαβαν και ανασυντάχθηκαν. Ο πόνος μου δεν κράτησε για πολύ. Το αίμα των θερμόαιμων είχε πια φθάσει σε σημείο βρασμού – μπουκάλια μπύρας προσγειώθηκαν ξαφνικά στις πλάτες των σεκιουριτάδων.

Η δεύτερη ευκαιρία δεν πήγε χαμένη – τρυπώσαμε και οι υπόλοιποι εναπομείναντες και ευτυχώς να λες προλάβαμε και το Insomnia.

Indie Free Festival 2002

Στα γρασίδια την έβγαλα.

Chemical Brothers

18/06/2002
Στο τρίτο μέρος της ραψωδίας ‘the joy of the tzabatzi’ τα πράγματα αγρίεψαν λίγο καθώς ήταν πολύ περισσότεροι εκείνοι οι οποίοι ήθελαν να δουν λάιβ τους Chemical Brothers σε σχέση με τους Asian Dub Foundation τρεις μέρες προηγουμένως. Είχαν μαζευτεί γύρω στα 100 άτομα απ’ έξω, σιγά σιγά ακούστηκαν και τα πρώτα ξέμπαρκα «ντοοουυύ» τα οποία αρχικώς ήταν περισσότερο εμψυχωτικά. Όχι για πολύ βέβαια. Λίγη ώρα αργότερα τα γομαράκια μπροστά ξεκίνησαν το σπρώξιμο έως ότου σχηματίστηκαν οι πρώτες τρύπες μεταξύ σεκιουριτάδων και κιγκλιδωμάτων έτσι ώστε να ξεχυθούμε στα ενδότερα. Στα εκατό μέτρα όμως συναντήσαμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας από σιδερένια κιγκλιδώματα και μαυροντυμένους σεκιουριτάδες. Έπεσαν νεράτζια, έπεσαν και γαμωσταυρίδια, ίσως και μερικές μπουνιές, έως ότου να πέσει το κάστρο των σεκιουριτάδων και το πλήθος από -ενθουσιώδεις το λιγότερο - νεανίες να ξεχυθεί στα γρασίδια. Μέσα στην αναταραχή μάλιστα, η Κυριαλένα έχασε το ένα από τα δύο σταράκια της– ευτυχώς βρέθηκε λίγο μετά.

Ωραίο λάιβ - χορός, μπλιμπλίκια και hey girl hey boy.

Asian Dub Foundation

15/06/2002
Ο μήνας ‘the joy of the tzabatzi” συνεχίστηκε περίπου δύο εβδομάδες μετά το πάρτυ που έστησε ο Μάνου Τσάο στη Φρεατύδα. Σάββατο βράδυ θα εμφανίζονταν ζωντανά στο Womad Festival οι Asian Dub Foundation για τους οποίους δε γνώριζα πολλά – ήταν όμως από το Λονδίνο και τα έχωναν στο σύστημα σε fusion ρυθμούς κι αυτό ήταν αρκετό. Καταφέραμε να μπούμε στο χώρο του λάιβ αφότου οι Asian Dub Foundation είχαν ξεκινήσει όταν οι σεκιουριτάδες άφησαν το συγκεντρωμένο κόσμο στην είσοδο να εισέλθει ήσυχα και ωραία στα ενδότερα – θα ‘μασταν δεν θα ‘μασταν καμιά εικοσιπενταριά άτομα μαζεμένα. Η βραδιά συνεχίστηκε με βόλτες στα πέριξ του χώρου μέχρι πρωίας όταν ο πολύς κόσμος είχε αποχωρήσει εκτός από το club crowd που τα έσπαγε με techno.

Manu Chao

08/06/2002
Το λάιβ του Μάνου Τσάο εγκαινίασε με τον πιο ιδανικό τρόπο το μήνα ‘the joy of the tzabatzi’ το μακρινό Ιούνιο του 2002. Φτάσαμε στο χώρο αφότου οι πόρτες είχαν ανοίξει για όλους σύμφωνα με την επιθυμία του ίδιου του καλλιτέχνη (όπως φημολογούνταν από μέρες) – είχαν άλλωστε πωληθεί ήδη χιλιάδες εισιτήρια τις προηγούμενες μέρες στην (καλή) τιμή των 15 ευρώ. Χιλιάδες σώματα το ένα δίπλα στο άλλο, ζέστη, αλκοόλ, η θάλασσα παραδίπλα, μισή ντουζίνα χιτάκια πρώτης γραμμής, good spirits από την μεγάλη πλειοψηφία των παρευρισκομένων, μουσικός που γουστάρει να βρίσκεται πάνω στη σκηνή. Μας πήρε κάμποση ώρα να βρούμε το χώρο της συναυλίας – μας πήρε όμως πολύ περισσότερο να επιστρέψουμε σπίτια μας καθότι πολύ απλά δεν θέλαμε να επιστρέψουμε κάπου. Θέλαμε να κατοικήσουμε εκείνο το βράδυ για πάντα.

Κατηγορία λάιβ: ατελείωτο πάρτυ.

Rockwave Festival 2006

11/07/2006
Δε θυμάμαι πως και γιατί έχασα την πρώτη εμφάνιση των Franz Ferdinard στην Αθήνα to 2004 – την έχασα πάντως. Αυτά τα λάθη πληρώνονται. Δύο χρόνια αργότερα ήμουν αναγκασμένος να κατηφορίσω ως τη Μαλακάσα ώστε να τους δω λάιβ ακόμα κι ας μη με ενδιέφερε κάποια άλλη μπάντα εκείνη τη μέρα. Γνώριζα βέβαια πως δύο χρόνια πριν στο Ρόδον οι Σκωτσέζοι ήταν πολύ πιο χοτ – άσε που τους ταιριάζει και ο κλειστός χώρος περισσότερο ενώ εγώ είχα γεράσει κατά δύο ολόκληρα χρόνια και οι μέρες που η ποπ και ροκ μουσική θα καθόριζαν, σχεδόν αποκλειστικά, το μουσικό μου κόσμο ήταν μετρημένες. Εν τέλει, καλά περάσαμε, ακόμα κι αν ο σχεδόν άγνωστος σε εμένα Σοφοκλής εμφανίστηκε κάπως κτητικός με τον κοινό μας φίλο Κίμωνα με αποτέλεσμα να τον έχει από κοντά έχοντας περάσει το χέρι του γύρω από τον ώμο του για όση ώρα ο Kapranos ρόκαρε πάνω στη σκηνή. Δεν τον κάκιωσα φυσικά γιατί άμα κακιώναμε οποιονδήποτε λειτουργεί με κάπως άκυρο τρόπο λόγω συναισθηματικής ανασφάλειας τότε θα κάναμε παρέα μόνο με τον εαυτό μας, άσε που δε θα τα φτιάχναμε ποτέ με κανένα κορίτσι.

Chicks on Speed

14/04/2005
To 2002 όταν είχαν έρθει οι Chicks on Speed είχαν παίξει πάλι στο Bios το οποίο τότε δεν ήταν μαγαζί αλλά φεστιβάλ, εγώ όμως είχα χάσει το λάιβ τους σε μια βραδιά που μου πήρε μια ολόκληρη εβδομάδα να ξεχάσω – μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο δηλαδή. Εκείνο το βράδυ, όλα έδειχναν πως το κλασικό κόλπο των τζαμπατζήδων - «μέσα ήμουν» - επιδεικνύοντας ταυτόχρονα ένα δανεικό εισιτήριο – βραχιολάκι κτλ. λειτουργούσε άψογα καθώς είχε ήδη σπρώξει στα ενδότερα περίπου 4-5 φίλους. ‘Ημουν ο τελευταίος της παρέας, το είχα για σίγουρο – η κοπέλα που δούλευε στο ιβέντ έκανε τα στραβά μάτια τόση ώρα ή δεν το είχε πιάσει το κόλπο, δε με πολυένοιαζε, σε λίγα θα λεπτά θα έπινα μπύρες με παρέα τις στριγγλιές των Chicks on Speed. Έπεσα όμως πάνω σε τοίχο – η κοπέλα είτε ξύπνησε από το λήθαργο της είτε εξέπνευσε η καλοσύνη της. Το αποτέλεσμα πάντως ήταν το ίδιο. Πρέπει να έφαγα τουλάχιστον ένα δίωρο βροχής εκείνο το βράδυ, το δεύτερο μισό μάλιστα ολομόναχος ελπίζοντας στο θαύμα ακούγοντας από μακριά ήχους πειραματικούς να φτάνουν στ’ αυτιά μου σε ένα ιβέντ που ήταν μάλλον το πιο προχώ εκείνης της χρονιάς.

Τρία χρόνια αργότερα κατάφερα επιτέλους να δω λάιβ τα κορίτσια σε έναν άβολα κατάμεστο χώρο σε ένα ιβέντ που ήταν μέρος του Berlin in Athens, τίτλος ο οποίος εκείνη την εποχή φυσικά δεν προκαλούσε κακούς συνειρμούς καθότι υποδείκνυε ένα κάπως ασαφές, αλλά πολλά υποσχόμενο, urban φουτουριστικό μέλλον.

Rockwave Festival 1998

16/07/1998
Ήταν το δεύτερο λάιβ της ζωής μου αλλά ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα σε λάιβ με ξένα συγκροτήματα. Αδημονούσα να ακούσω το Common People από τους Pulp καθότι άλλωστε δεν γνώριζα και πολλά πράγματα για τα άλλα γκρουπ, ούτε και για τους Pulp γνώριζα βέβαια αν και το αγαπημένο μου τραγούδι από Pulp ήταν το Disco 2000 λόγω του video clip. Οι Sonic Youth μου ήταν ακόμη παντελώς άγνωστοι, αφού τους είδα πάντως μου κέντρισε το ενδιαφέρον το στήσιμο τους στη σκηνή και το αγέρωχο Νεοϋρκέζικο αφ’ υψηλού υφάκι τους – σε σύντομο χρονικό διάστημα το Cool thing θα γινόταν προσωπικός ύμνος και οι Sonic Youth ροκ σύμβολο. Εκείνο το βράδυ ο Jarvis σκαρφάλωσε στην σκαλωσιά τραγουδώντας και εγώ έμεινα να τον κοιτάζω με λαχτάρα, μάλλον ήθελα να ανέβω και εγώ φαντάζομαι. Όσο για το κορίτσι στην παρέα μας με τη μπεζ φούστα και τα γαλατί Converse, δεν ανέμισε καθόλου τα ίσια καστανά μαλλιά της που τόσο ήθελα να χαϊδέψω, δεν χόρεψε καθόλου αντίθετα με εμένα που κούνησα για λίγο το κεφάλι μου πάνω κάτω, μια ανεπαίσθητη κίνηση (ούτε καν ένα μυγάκι δεν θα παρέκκλινε της πορείας του εξαιτίας της) η οποία δεν καταγράφηκε από κανέναν άλλον στο σύμπαν αν και σε εμένα φάνταζε τότε σαν άγριο head banging και βάλε.

King Shiloh feat Jah Roots II

14/02/2009

 
Δύο μήνες μετά την πρώτη μου παρουσία δε θα μπορούσα να μην επιστρέψω στο τόπο όπου ενίοτε προσεύχονται νεόκοποι πιστοί του Αυτοκράτορα της Αιθιοπίας, καθότι άλλωστε μετά από 6 μήνες διαμονής στο Amsterdam είχα ήδη καταλάβει πως τα ρέγκε πάρτυ στην άκρη της πόλης, πέρα από τη θάλασσα, ήταν με διαφορά ότι πιο underground είχε να προσφέρει το Άμστερνταμ (που δεν είχε σχεδόν καθόλου underground να προσφέρει – όταν βρέθηκα στο Amsterdam, τα ‘80s ήταν μακρινή ανάμνηση, πόσο μάλλον τα ‘60s).

Μπορεί να μη χιόνιζε εκείνο το βράδυ στην πόλη, είχε όμως πέσει παγωνιά. Σε κάποιο σημείο στην ταράτσα της αποθήκης μάλιστα είχε σχηματιστεί μια μεγάλη επιφάνεια πάγου - η απόκοσμη ομορφιά του μου τράβηξε την προσοχή. Πάνω σε ένα κομμάτι πάγο ένοιωσα να αντανακλάται μαγευτικά η αρμονία της φύσης. Τότε, δε ξέρω πως μου ‘ρθε και έριξα μια μπουνιά σχηματίζοντας μια μεγάλη ρωγμή στην παγωμένη επιφάνεια. Ξέρω πως μου ‘ρθε και έδωσα μπουνιά στον πάγο διαταράσσοντας - χωρίς κανέναν προφανή λόγο - την τελειότητα της φύσης: η κωμωδία της ενηλικίωσης πρέπει να εμποτίζεται με μικρές, ή μεγάλες, ανάλογα το στομάχι του καθενός, δόσεις δράματος, να διαταράσσεται από σύντομα καλοκαίρια αναρχίας και μελαγχολικούς ερωτοχτυπημένους χειμώνες.

Χορέψαμε μέχρι τις 05:00 το πρωί. Το λεωφορείο της επιστροφής ξεκινούσε στις 05:30, ήταν περίπου μισή ώρα περπάτημα. Στον πηγαιμό, δύο έφηβοι σε ποδήλατο θα μας ακούσουν να μιλάμε στα αγγλικά και θα μας πουν φακ γιου - who cares σκεφτήκαμε ομαδικά.

King Shiloh (feat. Jah Roots)

13/12/2008
Μία εβδομάδα μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ένα ferry boat με ταξιδεύει δωρεάν από τον κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ στο Amsterdam Noord όπου θα λάβει χώρα το πάρτυ των King Shiloh (feat. Jah Roots). Στα βόρεια της πόλης τα φώτα λιγοστεύουν – λίγοι είναι και εκείνοι που σουλατσάρουν τέτοια ώρα στους δρόμους. Από το σημείο που θα μας αφήσει το καράβι θα περπατήσουμε για κάποια λεπτά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι έως ότου δίπλα από μια εγκαταλελειμμένη γραμμή τρένου ξεπροβάλλει μία αποθήκη. Dub και reggae ήχοι ξεχύνονται με spiritual πάθος και αφοσίωση από το μικρόφωνο ενός νέου rastafari βασιλιά του οποίου αποστολή είναι να διαδώσει το λόγο και την ευλογία του Haile Selassie. Πράγματι, η ευλογία του λειτουργεί ευεγερτικά πάνω στο σώμα μου έπειτα από μία εβδομάδα κατά την οποία παραμέλησα εντελώς τις σπουδαστικές μου υποχρεώσεις όντας συντονισμένος με τις εξελίξεις στην Ελλάδα.

Χορέψαμε, ξεδώσαμε, σε μία εμπειρία όπως ακριβώς την είχα ονειρευτεί από έφηβος ακόμη: underground party κάπου στας Ευρώπας με party animals από κάθε γωνιά της γης και διάθεση here and now.

 

 

 

Summer Well 2012

11/08/2012
Φεστιβαλάκι νέο στην πιάτσα με σχετικά ακριβή τιμή για τους ντόπιους Ρουμάνους και line-up από το οποίο με ενδιέφεραν κυρίως οι Stone Roses. Πες το και διεστραμμένη διαστροφή δηλαδή μιας και γνώριζα πόσο τελειωμένοι είναι οι άνθρωποι – είχα δει άλλωστε τον Ian Brown πριν από χρόνια όταν άνοιξε το λάιβ των Manic Street Preachers και με είχε πιάσει η ψυχή μου. Τι να ‘κανα όμως αφού δεν γνώριζα ούτε ένα τραγούδι από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στο φεστιβάλ; Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά πιάνεται και εγώ που τα ‘χα κόψει τα φεστιβάλ πιάστηκα από το μύθο των Stone Roses. Μια καταιγίδα που κράτησε ώρες όμως έμελλε να με βγάλει από την αμήχανη θέση – η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ακυρώθηκε, μάλλον για καλό ήταν τώρα που το σκέφτομαι.

Από την πρώτη μέρα θυμάμαι κυρίως τους Hurts οι οποίοι είναι βέβαια υπό-Black (υπό-Wonderful Life πιο συγκεκριμένα), κατά τα πρότυπα του Editors = υπό-Interpol οι οποίοι με τη σειρά τους είναι υπό-Joy Division όπως πολύ εύστοχα μου εξήγησε κάποτε ο Αλέξανδρος.

Rockwave Festival 2002

03/07/2002
Σε ένα από τα πάμπολλα φιάσκα της Didi Music, εταιρία η οποία διοργάνωσε βέβαια τα πιο πολλά μεγάλα λάιβ της εποχής, το Rockwave του 2002 από τρεις μέρες-τρεις σκηνές έγινε την τελευταία στιγμή μία μέρα-μία αλάνα σε έναν από τους πλείστους χώρους οι οποίοι θα διαγωνίζονταν για την κορυφή στον υποθετικό διαγωνισμό «πιο άκυρο μέρος για τη διοργάνωση μεγάλου λάιβ στην ΑΘήνα».

Η εμφάνιση του φαινόμενου της σαρδελοποίησης κοντά στη σκηνή σε συνδυασμό με το αντιεμπορικό σετάκι των Cure μου άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις από τη βραδιά καθώς άλλωστε αδιαφόρησα για τους Mesh ενώ τους Dandy Warhols τους είχα ξαναδεί. Ακόμα κι έτσι όμως, ο καθηλωτικός-υπνωτιστικός κιθαριστικός ήχος τους σε συνδυασμό με κάποια γνωστά χιτάκια στο ανκόρ με αποζημίωσαν κάπως - συν το γεγονός πως ένα ακόμη μεγάλο συγκρότημα βγήκε από τη λίστα bands to see before I die.

Θανασης Παπακωνσταντίνου

28/06/2004
Το όνομα του Θανάση Παπακωνσταντίνου το άκουσα για πρώτη φορά το χειμώνα του 2004 όταν ο Ιάκωβος μου έβαλε να ακούσω το Βραχνό Προφήτη σε μία αντιγραμμένη κασέτα όπου άλλωστε δεν είχε χωρέσει ολόκληρο το άλμπουμ. Έπαθα την πλάκα μου, είχε φθάσει πια η ώρα να ταυτιστώ με κάτι ντόπιο όσον αφορά τη μουσική - με την εξαίρεση της εφηβείας όταν το ελληνικό ροκ είχε έναν κάποιο ρόλο στη μουσική μου εκπαίδευση. Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Μπάμπης Παπαδόπουλος λειτούργησαν ως συνδετικοί κρίκοι αλλά με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου η υπόθεση ήταν πιο πολύπλοκη – οι Τρύπες έπαιζαν ροκ, ο Βραχνός Προφήτης ήταν πάντρεμα παράδοσης και νεωτερικότητας, περνούσε σε άλλη πίστα. Όταν έφθασε πλέον το καλοκαίρι του 2004, ο Ιάκωβος δεν ήταν πια πολύ ζεστός για τη συναυλία του Θανάση καθώς νοσταλγούσε την εποχή που τα λάιβ του ήταν λιγότερο ροκ και περισσότερο ακουστικά, λάιβ τα οποία, όπως διαπίστωσα και ο ίδιος στο Θέατρο Βράχων, περιελάμβαναν πλέον καπνογόνα σε εφηβικά χέρια και σολντ άουτ με χιλιάδες εισιτήρια. Ο Θανάσης ήταν τότε εμφανώς πιο τρακαρισμένος στη σκηνή και με λιγότερη αυτοπεποίθηση στο ρόλο του ερμηνευτή –τίποτα πάντως δε με εμπόδισε να συνδεθώ με εκείνον και τη μπάντα του εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό βράδυ. Από τότε κτίστηκε μεταξύ μας μια σχέση με τα ups and downs της και τα in and out της, αλλά πάντως σχέση πολύτιμη.

Lou Reed

07/06/2000
Η στιγμή που θα δούμε λάιβ τον Lou Reed έχει φθάσει. Αφού δε θα καταφέρουμε να δούμε ποτέ τους Velvet Underground, ο Lou είναι το υποκατάστατο. Ο γηραιός ροκάς έχει μόλις κυκλοφορήσει ένα δίσκο τον οποίο και παρουσιάζει στο Λυκαβηττό εκείνο το βράδυ με ανάμικτα συναισθήματα για το κοινό. Θέλαμε να κάνουμε μία βόλτα to the wild side, είχαν περάσει όμως κοντά 30 χρόνια από εκείνη την εποχή στη ζωή του Lou Reed. Ο Lou είχε πλέον κόψει ναρκωτικά/ποτά/τσιγάρα/καφέ. Την έβγαζε με τσάι και γιόγκα – εγώ θα προσέθετα και λίγο Xanax κρίνοντας από εκείνο το ζεστό βράδυ στο θέατρο του Λυκαβηττού. Στο ανκόρ πλέον, θα τραγουδήσει δύο τρία τραγούδια από τα παλιά – Perfect Day για μία όχι και τόσο τέλεια βραδιά. Έν τω μεταξύ, ένα μισογεμάτο μπουκαλάκι νερό των 500ml ξεκινά το ταξίδι του από τα χέρια νεαρού πανκροκά, ο οποίος βρίσκεται μπροστά στην εξέδρα, στο σώμα ενός μουσικού πάνω στην σκηνή. Ροκ κι έτσι. Ακολούθησαν λίγα γαμωσταυρίδια από τον Lou και μια μίνι αποχώρηση από την σκηνή έως ότου λίγο αργότερα πέσει η αυλαία της βραδιάς.

Cocorosie

29/06/2007
Μου είχε μείνει απωθημένο που δεν είδα λάιβ τις Cocorosie το 2005 στο Bios όπου είχε γίνει ο κακός χαμός – ουρές, σολντ άουτ και δε συμμαζεύεται. Ιδιοσυγκρασιακά τα κορίτσια με μια δόση πόζας και υπερβολής η οποία ωστόσο δε με ενοχλούσε καθόλου σε αντίθεση με τον περιβόητο Anthony and the Johnsons του οποίου κανένα τραγούδι δεν κατάφερα ποτέ να ακούσω ολόκληρο. Γούστα είναι αυτά. Πρέσβεις της τελευταίας έκδοσης του ποπ φεμινισμού στα μέρη μας, έκδοση που δεν θα αποπειραθώ να αποσαφηνίσω, ούτως ή άλλως η μόδα σήμερα επιτάσσει η κοπτοραπτική (τι κρατώ και τι πετάω από κάθε επιρροή) να γίνεται από το κάθε άτομο μόνο του, εξού και η δυσκολία στην απόπειρα περιγραφής, οι Cocorosie προσέλκυσαν πλήθος κοριτσιών και γυναικών εκείνο το δροσερό βράδυ στο Θέατρο της Ρεματιάς. Το λάιβ πήγε καλά, οι περισσότεροι μάλλον έμειναν ευχαριστημένοι, και εγώ επίσης, στο τέλος μάλιστα καταλήξαμε στην πλατεία του Χαλανδρίου να καταβροχθίζουμε σουβλάκια. Θυμάμαι συναντήσαμε μία γνωστή με την παρέα της, τσιμπήσαμε κάτι όλοι μαζί, οι φίλες της ωστόσο παρέμειναν άγνωστες σε εμένα καθότι έπειτα από το λάιβ τα - ντυμένα σε στυλ Cocorosie - κορίτσια τα είχαν βάλει με το ανδρικό φύλο στο σύνολο του και ένοιωσα, προς στιγμήν, πως εκτός από το σουβλάκι τους μπορεί να δάγκωναν κι εμένα... after all, don't we all need a bite?

Metallica

12/06/1999
Τι συμβαίνει όταν ένας 18χρονος πηγαίνει σε ένα λάιβ των Metallica ενώ δεν ακούει μέταλ; Νταξ, τίποτα το συνταρακτικό. Κάθεται στις κερκίδες του γηπέδου του Απόλλων Αθηνών και αγναντεύει από μακριά. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ήμουν σε θέση να συλλάβω το μέγεθος του λάιβ μόνο και μόνο από την παράκρουση των συνομηλίκων μου - χώρια κιόλας που το MTV καθόλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 κάθε άλλο παρά αδιάφορο στάθηκε στην επιτυχία των Αμερικάνων καουμπόηδων. Με τα πολλά, με τόσους ύμνους μαζεμένους, ας ήταν και μέταλ, όλα πήγαν περίφημα, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι στο δρόμο της επιστροφής πήρα μεγάλη τρομάρα μέσα στο βαγόνι του ηλεκτρικού – ήταν από τις πρώτες φορές που χρησιμοποιούσα τον ηλεκτρικό και το βαγόνι ήταν φίσκα με μπαρουτοκαπνισμένους και μεθυσμένους μαλλιάδες γύρω στα 25 με έντονη επιθυμία να θέλουν να δείχνουν (ιδιαίτερα πειστικά στο μετεφηβικό μυαλό μου) άγριοι και επικίνδυνοι.

Ας σημειωθεί το γεγονός πως παρά το μεγαλοπρεπές στα νεανικά μου μάτια λάιβ τους, η γνώμη μου για τους Metallica είχε ήδη σχηματιστεί μέσω του the Dude τον οποίο άκουσα, ένα βράδυ στο Αθήναιον 2 των Αμπελοκήπων, να τους χαρακτηρίζει assholes – ήταν η πρώτη από τις πέντε συνολικά έως τώρα φορές που θα έβλεπα το Big Lebowski.

 

 

 

 

Black Rebel Motorcycle Club

30/11/2002
Όταν συνάντησα για πρώτη φορά έναν ροκ σταρ αποφάσισα, μάλλον υποσυνείδητα, να τον τρολάρω. Νεανικός κωλοπαιδισμός; Αθώο τρολάρισμα; Ατύχημα της στιγμής; Δεν κατάλαβα ποτέ τι ακριβώς συνέβη όταν ξεφούρνισα στον κιθαρίστα των Black Rebel Motorcycle Club ότι μου αρέσει η μουσική τους επειδή μου θυμίζουν τους Jesus and Mary Chain. Περίπου τον ίδιο καιρό, οι μουσικοκριτικοί δεν έχαναν ευκαιρία να τους θυμίζουν πόσο πολύ είχαν επηρεαστεί από το θρυλικό Σκωτσέζικο συγκρότημα – οι Black Rebel Motorcycle Club είχαν μόλις κυκλοφορήσει το πρώτο άλμπουμ τους. Ο κιθαρίστας των BRMC στραβομουτσούνιασε όταν με άκουσε αλλά δε μου αρνήθηκε τη φωτό. Είναι γνωστό άλλωστε πως δε θέλει και πολύ ένας αρτίστας για να παρεξηγηθεί όταν πρόκειται για το έργο του, ειδικά όταν αυτός βρίσκεται στα ξεκινήματα.

Βρισκόμασταν έξω από το the Olympia Theater στο Δουβλίνο, λίγη ώρα πριν οι BRMC κάνουν ένα ιδανικό λάιβ από αυτά που σου μένουν στο μυαλό ως μια συνολικά σούπερ εμπειρία – συγκρότημα, χώρος, συνθήκες, κοινό, mood.

 

 

 

 

The Fall

10/05/2006
Και όμως, επιχείρησα να δω ξανά λάιβ τους the Fall παρά το φιάσκο στο Club 22, σχεδόν τεσσεράμιση χρόνια προηγουμένως. «Τους έχεις δει ποτέ λάιβ;» θα με ρωτήσει ένας μουσικογραφιάς λίγα λεπτά πριν βγουν στη σκηνή. «Όχι» του απάντησα λέγοντας ενστικτωδώς ψέμματα. «Προσδέσου τότε καλά και ετοιμάσου για την απογείωση» θα συμπληρώσει με τη στόφα του παλιού και έμπειρου –εν τέλει, ένα αθώο ψεματάκι δεν είναι κακό αν πρόκειται να χαλαρώσει το συνομιλητή σου τόσο ώστε να σου πετάξει ατάκα.

Παρεπιμπτόντως, ο μουσικογραφιάς είχε διαλέξει την ιδανικότερη λέξη ώστε να περιγράψει το αίσθημα που βγάζουν οι the Fall στα λάιβ τους - όντως ένοιωσα να απογειώνομαι εκείνο το βράδυ.

Radiohead

27/06/2000
Οι Radiohead το καλοκαίρι του 2000 ήταν θεοί. Είχε προηγηθεί το Ok Computer που δεν υπήρξε άνθρωπος στο ποπ ροκ στερέωμα του πλανήτη που να μην το εκτίμησε, το αινιγματικό Kid A ήταν προ των πυλών, και ας μη ξεχνάμε το Creep, την πρώτη τους επιτυχία που από ευλογία (αν ήταν ποτέ ευλογία) έγινε κατάρα. Στο θέατρο του Λυκαβηττού το κλίμα ήταν πανηγυρικό – όχι μόνο «τι συγκρότημα θα δούμε απόψε ρε πούστη μου!» αλλά και «θα δούμε συγκρότημα στην ώρα του!» Πράγματι, όλα πήγαν περίφημα, αν εξαιρέσει κανείς εκείνες τις στιγμές που εμφανίστηκε η κατάρα του Creep. Στις επίμονες φωνές μερικών αμετανόητων του Top-20 του MTV (εγώ μόλις που είχα προλάβει να μετανοήσω!) για “creep.. Creep!!” ο Thom Yorke ξενέρωσε - μας το έδειξε κιόλας - αλλά αυτός μονάχα ξέρει τι τράβηξε εκείνα τα χρόνια.

The (International) Noise Conspiracy II

18/05/2002
Στα Χανιά τη νύχτα του λάιβ των the (International) Noise Conspiracy γνώρισα για πρώτη φορά τον Φραγκίσκο ο οποίος απειλούσε πως θα πέσει από το κάστρο στο κενό – τον είχε πληγώσει μια γυναίκα κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερη του. Κανείς δεν τον πίστεψε βέβαια γιατί άλλωστε είχαν βγει μαζί μια δυο φορές μόνο, άσε που δεν ήταν στον τύπο του Φραγκίσκου τα μεγάλα δράματα. Η αλήθεια είναι πως την πήρε το μάτι μου τη λεγάμενη – ήταν όντως θεά. Μικροί θεοί βεβαίως ήταν και οι the (International) Noise Conspiracy, revolutionary chic σε Σουηδική πανκ ροκ έκδοση, μια χαρά δηλαδή. Εννοείται φυσικά πως το λάιβ ήταν η αφορμή για να επισκεφθώ τα Χανιά.

The (International) Noise Conspiracy

11/05/2002
«Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς» είπε κάποτε ο σοφός των γηπέδων Πάμπλο Γκαρσία. Κάπως έτσι πρέπει να το σκέφτηκα υποσυνείδητα και εγώ όταν ξαπλώθηκα κατάχαμα στα πατώματα του Ρόδον στο λάιβ των The (International) Noise Conspiracy απόρροια ενός υποτυπώδους mosh pit μιας χούφτας λεπτοκαμωμένων, ως επί το πλείστον, πιτσιρικάδων το οποίο θα προκαλούσε το αβίαστο γέλιο οποιουδήποτε φαν των Misfits, Motorhead ή ξέρω και εγώ ποιας άλλης καφρομπάντας. Εγώ πάντως όχι μόνο ξανασηκώθηκα αλλά μάλιστα πήρα και το πλοίο της γραμμής με προορισμό τα Χανιά όπου οι Σουηδοί εμφανίζονταν την επόμενη εβδομάδα.

Archive

02/11/2002
Κέρδισα πρόσκληση. Δεν βρήκα παρέα για το λάιβ. Την ίδια μέρα ανέβασα πυρετό. Δεν ήξερα ούτε ένα τραγούδι των Archive. Το λάιβ θα γινόταν σε ένα μπουζουκτζίδικο το οποίο θα γέμιζε ασφυκτικά.

Πήγα. Άκουσα. Έφυγα πριν το τέλος.

Κατηγορία λάιβ: έψαχνα απελπισμένα λόγο για να βγω από το σπίτι.

James

18/07/2007
Νομίζω πως κάθε αλτέρνατιβ που σεβόταν τον εαυτό του πέρασε καλά, έως σούπερ, σε κάποια συναυλία των James στην Ελλάδα. Σε εμένα έπεσε ο κλήρος το 2007 αφού είχα πειστεί κάποια στιγμή, προς μεγάλη μου απογοήτευση, ότι είχα χάσει την ευκαιρία μου για πάντα μιας και πήρα απουσία στο πρώτο τους ραντεβού στη χώρα μας το 2001 – αμέσως μετά το διέλυσαν. Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως και αμέσως μετά την επανένωση τους ήρθαν στο ΟΑΚΑ το 2007 όπου στήθηκε μεγάλο πανηγύρι από 15.000-20.000 άτομα – χώρια που είδα λάιβ και τους Air. Στήθηκε φιέστα κανονική στο ΟΑΚΑ εκείνο το βράδυ, γιορτάσαμε και χορτάσαμε ποπ συναισθηματισμό ο οποίος, κακά τα ψέμματα, ορισμένες φορές λειτουργεί θαυματουργά πάνω μας. Είναι σαν να βουτάς στη θάλασσα και έπειτα να αναδύεσαι στην επιφάνεια ώστε να πάρεις μια ανάσα – νοιώθεις εκατό κιλά ελαφρύτερος.

Deep Purple

13/04/2000
Στα 90ς μεγαλώσαμε με MTV αλλά οφείλω να ομολογήσω πως στον ορίζοντα υπήρχε και το Jammin. Το βίντεο έπαιρνε φωτιά, πατούσα το κόκκινο κουμπί REC στο τηλεκοντρόλ δηλαδή, κάθε φορά που οι χοντρούληδες της ΕΡΤ3 παρουσιάζαν σύντομα βίντεο από λάιβ που γινόντουσαν στην Ελλάδα. (Διάβασα κάποτε πως οι βιντεοκασέτες έχουν 20 χρόνια ζωής – ελπίζω να είναι ένα χονδροειδές ψέμα γιατί αυτό σημαίνει πως το αρχείο μου κοντεύει να λήξει.) Το καθημερινό μου ραντεβού με την ροκ εκπομπή στην ΕΡΤ3 έφερε και τα ανάλογα αποτελέσματα. Η συμπαθής φιγούρα του ενός εκ των παρουσιαστών, του Στάθη ‘easy’ Παναγιωτόπουλου, ενός εκ των φανατικότερων φαν των Deep Purple παγκοσμίως, έφερε ντόμινο εξελίξεων στην προσωπική μου ζωή. Κοντολογίς, προσπάθησα να βάλω, κάπως με το ζόρι, μια hard rock σφήνα στα ακούσματα μου. Αγόρασα λοιπόν μισό κάρο cd’s των Deep Purple (τα τρία πρώτα άλμπουμ τους σε ειδική χαρτονένια συσκευασία κατέληξαν στον Ορέστη έπειτα από καμιά δεκαριά χρόνια). Γενικώς, το πάλεψα. Εις μάτην, οι Ramones στη δευτέρα Λυκείου τα πήραν όλα αμπάριζα. Το λάιβ των παλιοροκάδων στην Αθήνα όμως δε θα το έχανα, δεν υπήρχε λόγος να μην πας σε κάποιο λάιβ όταν υπήρχε έστω και η παραμικρή σχέση με ένα συγκρότημα.
Εν τέλει, όπως η σχέση μου με τους Deep Purple είχε άδοξο τέλος, έτσι συνέβη και με το λάιβ - τελείωσε για εμένα πριν καλά καλά αρχίσει:

σαρδελοποίηση = ο serial killer των λάιβ.

 

 

 

Mary And The Boy

24/06/2006
Πήρα το μετρό να πάω στην Τεχνόπολη υπομένοντας για καμιά ώρα, ίσως μιάμιση, εκατοντάδες πιτσιρίκα του Λυκείου που ονειρεύονταν να κατακτήσουν τον κόσμο - οργάνωσαν μάλιστα μια συνωμοσία στην οποία είχαν δώσει την κωδική ονομασία Schooligans ώστε να τα καταφέρουν και μεταξύ μας πολύ καλά έκαναν, εγώ πάντως είχα άλλον σκοπό καθώς ήθελα να ακούσω για πολλοστή φορά την Mary να ζωντανεύει τα τραγούδια του the Boy – τους είδα πολλές φορές λάιβ και δεν το μετάνιωσα ποτέ, το ντουέτο ήταν κιόλας μια πρώτη επαφή με τον παράδοξο κόσμο στον οποίο κατοικεί ο Αλέξανδρος Βούλγαρης ο οποίος - ειδικά από το ‘Κουστουμάκι’ και έπειτα - έγινε το μεγάφωνο της νέας ζωής στη Αθήνα – από τη ‘Νέα Ζωή 705’ των Στέρεο Νόβα άλλωστε έχουν περάσει πλέον κοντά 25 χρόνια.

Godspeed You Black Emperor!

08/02/2002
Ήταν από τα λάιβ που σου μένουν. Θέλω να πω, το συγκρότημα έπαιξε σωστά και με πάθος, το κοινό δίψαγε για ένα νέο ήχο - τότε το λεγόμενο post rock έμπαινε δυναμικά στην κατηγορία είδος μουσικής που ενδιαφέρει τους φαν του αλτέρνατιβ ροκ, το Ρόδον γέμισε, μέχρι και παθιασμένα σσς.... ακούστηκαν στις στιγμές που στα τραγούδια των Godspeed You Black Emperor! έπεφταν οι τόνοι προτού έρθει φυσικά η αναμενόμενη έκρηξη-κορύφωση ενός σύνηθους post rock έπους – φάση Sitzfleisch, ακίνητη σάρκα δηλαδή, όπως το ήθελαν στη Γερμανία του 19ου αιώνα, όταν απαγορεύοταν ακόμα και να βήξεις σε ένα κονσέρτο ώστε να μην διαταράξεις τη συγκέντρωση του μουσικού.

Αγόρια με μούσια / αγόρια με μπούκλες και μακριά μαλλιά / αγόρια που ήθελαν να φτιάξουν μουσική αποτελούσαν την πλειοψηφία του κοινού. Και έφτιαξαν μουσική.

Kylie Minogue

22/05/2008
Αυτά (περίπου) έγραφα το Μάιο του 2008 για ένα μουσικό site από το οποίο δεν βρέθηκε κανένας εθελοντής για το λάιβ της Kylie, ας ήταν και δωρεάν. Όσο για εμένα, ήταν love at first sight.

"Ήρθε λοιπόν η Kylie, έδωσε το μεγάλων διαστάσεων show της και όλα πήγαν κατ΄ευχήν, ή μάλλον, σχεδόν όλα. Η βραδιά ήταν ικανοποιητική αλλά δεν απογειώθηκε ποτέ. Ο κόσμος, αρκετά λιγότερος από τις προσδοκίες (το VIP πάντως ήταν φίσκα), ενώ το μεταλλικό κιγκλίδωμα που χωρίζει τον κεντρικό χώρο σε δύο κομμάτια μάλλον πως υπάρχει εκεί για να σου χαλάει τη διάθεση: τα μεγάλα κενά που δημιουργούνται ανάμεσα στους θεατές αν ο κόσμος δεν είναι πολύς (όπως δεν ήταν την Πέμπτη) είναι εντελώς ξενέρωμα. Λίγο αυτό, λίγο το γεγονός ότι ήταν Μάιος και όχι Ιούλιος, και αρκετά το γεγονός πως η κατανάλωση ποτών ήταν η μικρότερη -ever- που έχει παρατηρηθεί σε συναυλία (οι μαρτυρίες πως ο κόσμος ζητούσε cocktails με ευφάνταστα ονόματα ελέγχονται ως ανακριβείς), δε συνετέλεσαν στο να ανέβει η θερμοκρασία των - καλλίγραμων σωμάτων - των παρευρισκομένων. Από μουσικής απόψεως... όλα καλά! Οι επιτυχίες ήταν όλες εκεί, τα απαραίτητα μουσικά περάσματα από κάθε είδος popular μουσικής έγιναν (από latin σε disco και από καθαρόαιμη ’80s pop στη πιο κλαμπάτη 00’s pop) μέχρι και το Copacabana –ααχ... και να ‘μασταν σε μια παραλία τώρα, τι τις θέλαμε τις Μαλακάσες - ακούσαμε. Τη παράσταση φυσικά, έκλεψαν τα "Love at First Sight", "Can’t Get You Out of My Head", "In Your Eyes", "The Locomotion"," I Should Be So Lucky"… Η πλειάδα των χορευτών, εναρμονισμένοι με τις συχνές ενδυματολογικές αλλαγές της Kylie (κορυφαία αναμφισβήτητα, η αθλητική περιβολή του τύπου «παίζω σε ομάδα του αμερικάνικου football και κρατώ ένα pom-pon στο χέρι», όχι κράνος δε φορούσε), συμμετείχαν στη προσπάθεια σεξουαλικής διέγερσης του κοινού. Το κοινό πάντως δε διεγέρθηκε."

Walkmen

14/11/2002
Περίπου ένα χρόνο έπειτα από την κυκλοφορία του Is This It των Strokes, κάθε συνεπής με τον εαυτό του φαν της μουσικής τους αναζητεί ήδη τους επόμενους Strokes για την χαρά της ανακάλυψης (και την coolαμάρα του να είσαι πρώτος). Κατά συνέπεια, δε θα μπορούσα να λείψω από το λάιβ των Walkmen οι οποίοι είχαν παρόμοιο ήχο, προέρχονταν επίσης από τη Νέα Υόρκη και - το κυριότερο - δεν τους ήξερε ούτε η μάνα τους! Το λάιβ έπεφτε μεσοβδόμαδα και ήταν από μέρες σίγουρο πως θα περνούσε απαρατήρητο από τη πλειοψηφία του εναλλακτικού κοινού της πόλης. Για κάποιο λόγο που δε θυμάμαι τώρα έφθασα αρκετά νωρίτερα έξω από το An Club. Έκανε κρύο και αποφάσισα να περάσω την ώρα μου πίνοντας μπύρες στο γωνιακό streetφουντάδικο. Στην τηλεόραση έπαιζε μπάσκετ ο Παναθηναϊκός, αδιαφορούσα σχετικά ωστόσο καθώς βρισκόμουν στο μέσο μιας περιόδου (η οποία κράτησε από το 1999 έως το 2004 περίπου) κατά την οποία είχα εγκαταλείψει για τα καλά μία από τις σταθερές αγάπες της ζωής μου – το μπάσκετ.

Πρέπει να μαζευτήκαμε γύρω στους σαράντα φαν του υποψήφιου επόμενου hype του rock ‘n’ roll στο An εκείνο το βράδυ, το παλικάρι στα φωνητικά τα έδωσε όλα, το λάιβ όμως δε λειτούργησε.

Life Without Buildings

20/04/2001
13 χρόνια έπειτα από το λάιβ των Life Without Buildings ο διοργανωτής έλεγε σε μία συνέντευξη του πως του ήταν δύσκολο εκείνη την εποχή να σηκώσει το βάρος της ευθύνης της αναντιστοιχίας ποιότητας – hype όσον αφορά τους Σκωτσέζους, βάρος το οποίο πίστευε πως έφερε ο ίδιος ως διοργανωτής – όπου ποιότητα του γκρουπ βάλε, υποθετικά υπολογίζοντας, μισοάδειο Αν και όπου hype βάλε ένα AN Club φίσκα με άτομα να μένουν απ’ έξω. Το λες και έκφραση ειλικρίνειας, υπερβολικής βέβαια, καθότι πολλοί αγάπησαν το hype από μόνοι τους, όπως το αγαπήσαμε και εμείς τότε που τα περάσαμε υπέροχα στο υπόγειο των Εξαρχείων με μια παρέα από ΚαλοΤεχνίτες εκ Γλασκώβης, λαχταρώντας παράλληλα το κορίτσι που ξελαρυγγιαζόταν για την πάρτη μας ενόσω πιστέψαμε για λίγες ώρες πως εκείνοι οι άσημοι ως τότε Γλασκωβέζοι ίσως και να έσβηναν τους Garbage από το διεθνή χάρτη της ποπ. Ήταν από τα λάιβ που είχες την (ψευδ)αίσθηση πως κάτι γινόταν που στην ουσία δεν γινόταν αλλά ποιος στ’ αλήθεια νοιαζόταν;

Cat Power

02/06/2000
Τι ωραίο που είναι να ‘χεις δει λάιβ σε ένα μπαρ μια άσημη ακόμα τραγουδίστρια η οποία έπειτα αναδείχθηκε σε αστέρι της Αμερικάνικης φολκ ποπ ροκ σκηνής. Πόσο cool! Το ξέρω πως ζηλεύετε. Στην πραγματικότητα βέβαια, εκείνο το βράδυ στο Mo Better, η Cat Power εμφανίστηκε σε ένα γεμάτο μπαρ με μια κιθάρα η οποία δεν ακουγόταν, τραγούδησε ψιθυριστά κάποια λίγα τραγούδια τα οποία ίσως να άκουσαν πάνω κάτω έξι επτά άτομα που στέκονταν ακριβώς μπροστά της, ενώ διέκοπτε κάθε λίγα λεπτά το λάιβ έως ότου το σόου τελείωσε όπως ακριβώς άρχισε – χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς. Όπως και να ‘χει, θυμάμαι ακόμα τις όμορφες καστανόξανθες αφέλειες της οι οποίες εκείνο το βράδυ κάλυπταν σχεδόν τελείως τα μάτια της.

Mudhoney

21/05/2006
Ήταν μία κάπως περίερη βραδιά στο Γκαγκάριν. Οι Mudhoney ήταν κώλυμα της σύντομης - αλλά έντονης - grunge περιόδου μου, κάποια τραγούδια τους τα έβρισκα υπερπωρωτικά. Ήταν χρήσιμοι κιόλας καθότι έσπαγαν τη βαρετή κανονικότητα του classic διδύμου Nirvana/Pearl Jam – την ίδια δουλειά έκαναν σε άλλους οι Alice in Chains ή οι Soundgarden. Το Μάϊο του 2006, στα 25 μου πλέον, είχα να ακούσω κάποιο σιντί των Mudhoney τουλάχιστον 3 χρόνια, τεράστιο χρονικό διάστημα για εκείνη την ηλικία. Με λίγα λόγια, στο λάιβ θα πήγαινα φόρο τιμής αλλά ταυτόχρονα με έτρωγε που το ίδιο βράδυ εμφανιζόταν στην πόλη ο Four Tet του οποίου τη μουσική δεν γνώριζα καλά αλλά ο ήχος του οποίου ένοιωθα πως ανήκε στο μέλλον (το δικό μου μέλλον, όχι γενικά): λιγότερες κιθάρες – περισσότερο abstract. Χώρια που κάποιοι φίλοι θα πήγαιναν εκεί – το λένε peer pressure nowadays.

Το ρεζουμέ: καλά έκανα και προτίμησα το λάιβ των Mudhoney + το προαίσθημα μου αποδείχτηκε σωστό μιας και δώδεκα χρόνια αργότερα ο ήχος των Four Tet είναι πολύ πιο κοντά στα γούστα μου και τη ψυχοσύνθεση μου.

 

 

 

 

Rockwave Festival 2001

11/07/2001
Το φέραμε απ’ εδώ, το φέραμε απ’ εκεί, τελικά το πηδήξαμε το κάγκελο στον περιβάλλοντα χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου. Εντός του γηπέδου, ο Robert Plant είχε μόλις ξεκινήσει να τραγουδάει. Έχοντας φθάσει πλέον στην είσοδο των κερκίδων του γηπέδου ένα μεγάλο χαμόγελο είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο πρόσωπο μας μαζί με μια μίξη άγχους-υπερέντασης-έκστασης λόγω του γεγονότος της τέλεσης μιας πράξης που παραβίαζε το ποινικό κώδικα. Ώσπου ξαφνικά... «για να δω τα εισιτήρια σας!» ακούστηκε μια φωνή από το υπερπέραν – ήταν ένα γομαράκι σεκιουριτάς. Ρητορική η ερώτηση του καθότι ήταν άλλωστε ενήμερος του τρόπου της εισόδου μας στο χώρο, όπως μας το έκανε αμέσως σαφές εμπλουτίζοντας το λόγο του με διάφορα γαμωσταβρίδια. Έδειχνε πολύ φορτωμένος. Εν τέλει, ήθελε απλώς να ξεσπάσει κάπου καθότι μας έδωσε το ελεύθερο να συνεχίσουμε την πορεία μας – ήταν μια πολύ παράξενη συμπεριφορά στα μάτια μου καθώς ο τύπος δεν ήταν σωστός ούτε απέναντι στους εργοδότες του αλλά ούτε και προς σ’ εμάς καθότι άμεσα παραδεχτήκαμε το έγκλημα μας και δεν προβάλλαμε αντίσταση του τύπου ρίχνω τρεχάλα οπότε μάλλον ήταν περιττό να αναφερθεί στα γεννητικά όργανα των μανάδων μας.

Είδαμε από κοντά το θρύλο των Led Jeppelin με μια κάποια ικανοποίηση. Ταυτόχρονα, είμασταν χαρούμενοι που δε θα έπρεπε να υπομείνουμε ξανά τους Πυξ Λαξ όπως το 1999 στον Άγιο Κοσμά όταν άνοιξαν τους REM. Καθισμένοι πλέον και μεταξύ χασμουρητών, ακούσαμε τον Sting να μας τραγουδάει πως υποτίθεται πως ένοιωθε κάποτε ένας Εγγλέζος στη Νέα Υόρκη.

 

 

 

 

 

 

The Fall

26.01.02
Take it or leave it οι Fall, δεν αντιλέγω. Ειδικά αφού είμασταν ενήμεροι, πιστεύω οι περισσότεροι στο Club 22 εκείνο το βράδυ, πως ο τύπος δεν αστειεύεται όταν πρόκειται να βρει τον τρόπο με τον οποίο θα καταστρέψει ένα ακόμη λάιβ στη μακρά του σταδιοδρομία της καταστροφής των λάιβ εκείνου και της εκάστοτε μπάντας του. Θυμάμαι έφυγε από την σκηνή και δεν ξαναγύρισε, τουλάχιστον δεν τσακώθηκε με κανέναν. Οι μουσικοί του τζάμαραν λίγο έως ότου εξαφανίστηκαν και εκείνοι με ελαφρά πηδηματάκια. Ευτυχώς για εμένα κατάφερα να δω κανονικό λάιβ της μπάντας του Mike το 2006 - απορώ ωστόσο πως αποφάσισα να πάρω το ρίσκο να πληρώσω ξανά για ένα λάιβ που πιθανότατα θα ολοκληρωνόταν στο 40λεπτο.

Ποτήρι δίχως πάτο βέβαια η λαχτάρα για λάιβ όταν είσαι στο επάγγελμα.

Spiritualized

15.02.2002
Η πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου που είδα το ίδιο γκρουπ δύο βραδιές συνεχόμενες. Γα την ακρίβεια, είχα αγοράσει εισιτήριο για τους Spiritualized μόνο για την Παρασκευή. Σάββατο βράδυ όμως αποφάσισα να ξαναπεράσω την πόρτα του Club 22 με διαφορά 24 ωρών από την προηγούμενη. Ήταν ανέκαθεν spiritual εμπειρία για εμένα η ακρόαση του Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space – spirituality takes practice.

Ή αλλιώς, ως γνωστόν, οι πιστοί επισκέπτονται την εκκλησία κάθε Κυριακή.

Iggy Pop

14.11.99
Είχα τελειώσει το σχολείο μόλις πέντε μήνες και δέκα μέρες όταν πάτησα το πόδι μου για πρώτη φορά στο Ρόδον – και μάλιστα για λάιβ του Iggy! Είχε μόλις κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ για το οποίο είχα πειστεί πως αποτελούσε την πεμπτουσία της μουσικής - και όχι μόνο - ωριμότητας ενός πανκ ροκ ειδώλου των 70ς –«αχ και να γερνούσαν όλοι έτσι δημιουργικά», σκεφτόμουν με χαρά. Από τότε μέχρι σήμερα πάντως, ο Iggy πρέπει να έχει ωριμάσει άλλες δέκα με δέκα πέντε φορές. Στο λάιβ έγινε ο σχετικός χαμός στα παλιά του τραγούδια, εγώ πάντως, καθότι νεοσσός, προφύλαξα τον εαυτό μου και την έβγαλα μπροστά στο κάγκελο του πάνω διάζωματος. Προφύλαξα είπα; Το κατά δύναμην, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, μιας και από την πολλή λαχτάρα που είχα εκείνο το βράδυ ξεκίνησα να κοπανάω το χέρι μου, την παλάμη για την ακρίβεια, στο κάγκελο. Εννοείται πως δεν ήθελα να χαλάσω τον εσωτερικό ρυθμό που είχα κατακτήσει μέσω του κοπανήματος του χεριού μου, ρυθμός ο οποίος με είχε συντονίσει πλήρως με τα τεκταινόμενα στη σκηνή του Ρόδον, με αποτέλεσμα ένα μικρό τραυματισμό στο χέρι, ο οποίος ωστόσο διαπιστώθηκε με την επιστροφή στο πατρικό σπίτι. Μικρό το κακό σας διαβεβαιώ, πολύ μικρό.

Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα

Υπάρχουν Έλληνες πολίτες οι οποίοι ανακουφίστηκαν όταν είδαν τον πρωθυπουργό να προσφέρει την ελληνική σημαία στον Αμίρ. Υπάρχουν όμως και Έλληνες, λιγότερο πολίτες, οι οποίοι νοιώθουν βαθύτατα προσβεβλημένοι με την εικόνα του Τσίπρα να προσφέρει το σύμβολο του έθνους σε έναν αλλόθρησκο ξένο και μάλιστα φορέα του μουσουλμανισμού. 

Η συγκεκριμένη συμβολική κίνηση ενδέχεται να έχει κόστος για τον επικεφαλής του Σύριζα (κόμμα το οποίο βρίσκεται στην κυβέρνηση αλλά όχι στην εξουσία), ανάλογο με το πολιτικό κόστος που είχε για την Μέρκελ το περιβόητο ‘welcome’ και οι selfies με πρόσφυγες το φθινόπωρο του 2015, συμβολικές κινήσεις εκ μέρους δύο πολιτικών αρχηγών οι οποίες προσομοιάζουν περισσότερο σε realpolitik παρά εκφράζουν κάποιου είδους ανόθευτη μεγαλοψυχία (βλέπε εισαγωγή labor force με ταυτόχρονη πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας στην περίπτωση της Μέρκελ και την χρησιμοποίηση του παραδείγματος του Αμίρ ως μέσου πίεσης για τη μετεγκατάσταση των προσφύγων μέσω της οικογενειακής επανένωσης, μία ακόμη απέλπιδα προσπάθεια διαχείρισης του προσφυγικού [εντός των στενών ορίων του damage control] εκ μέρους της κυβέρνησης), με την ειδοποιό διαφορά βέβαια πως η συμβολική κίνηση του Τσίπρα είναι τουλάχιστον μερικώς αληθής ως προς το περιεχόμενο της: 

ο Τσίπρας όντως επιθυμούσε να δώσει τη σημαία στον μικρό Αμίρ όπως και όντως συγκινήθηκε όταν κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο πεσόντων στην Καισαριανή τον χειμώνα του 2015. Όχι, δεν εγκαλούμε την Καγκελάριο Μέρκελ ως ηθικά ανάλγητη· είναι αλήθεια όμως πως στο μακρόπνοο policy making της κυβέρνησης της Γερμανίας δεν χωρούν ηθικές επιταγές ή συναισθήματα τα οποία παρεισφρύουν ευκολότερα στις σπασμωδικές αντιδράσεις μιας κυβέρνησης που ψυχορραγεί εν τη γενέσει της.

Η κίνηση του Τσίπρα αντικατοπτρίζει ιδανικά την υποκατάσταση της πολιτικής από την Επικοινωνία, ισχυρίζονται πολλοί από εκείνους που συμφωνούν πως ο Αμίρ έπρεπε να είναι σημαιοφόρος στην παρέλαση αλλά θεωρούν τον Τσίπρα κυνικό υποκριτή. Όπου ο όρος Επικοινωνία υποδηλώνει, εμμέσως πλην σαφώς, ένα βάθος ανάλυσης που απλόχερα μας προσφέρουν οι σύγχρονες πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες – στο βάθος του τούνελ αναπαύεται, ελαφρώς σκονισμένο πια, ένα αντίτυπο της Κοινωνίας του Θεάματος. 

Πιθανολογώ πως όσοι κοιτώντας τη φωτογραφία του Τσίπρα με τον Αμίρ αντικρύζουν μόνο την επικύρωση της θεωρίας πως η πολιτική στις μέρες μας έχει σαρωτικά διαβρωθεί από τις τεχνικές μαζικής επικοινωνίας, λησμονώντας πως η Πολιτική είναι και επικοινωνία, επιβεβαιώνουν την υποψία πως δεν κοιτούν τη φωτογραφία αλλά αναστοχάζονται τη δική τους βιογραφία. 

Ίσως δηλαδή βρισκόμαστε πλέον κοντά στο σημείο που η εξειδικευμένη γνώση που έχουμε αποκτήσει  μετατρέπεται γοργά σε βαρίδιο το οποίο μας εμποδίζει, σαν να ‘ταν σωρός από μελλοντικά ερείπια, να διαβάσουμε αρκετές, αν όχι όλες, από τις χίλιες και μία λέξεις μιας φωτογραφίας: 

νεκρά (για εμάς) σύμβολα, π.χ. η σημαία, αναγεννώνται στο φαντασιακό ανθρώπων οι οποίοι αγνοούν τις βασικές αρχές της communication theory, αναγέννηση η οποία εγγράφεται – δυστυχώς για όλους μας - εντός ενός πλαισίου δυσμενών εξελίξεων για την ανθρωπότητα (από τον πόλεμο για τη Συρία έως τη δικτατορία στη Βραζιλία, τον πόλεμο για την Ουκρανία έως την πυρηνική απειλή στη Βόρεια Κορέα, και από τον οικονομικό πόλεμο εναντίον της Βενεζουέλας έως την αυτοκαταστροφική ελίτ της Ισπανίας) που στοιβάζονται στο, ενίοτε ετοιμόρροπο όπως το επιβάλλουν οι κανόνες του παιχνιδιού, Jenga της ιστορίας.

Με άλλα λόγια, όταν σε μια φωτογραφία κάποιοι βλέπουν θεωρίες και μοντέλα Επικοινωνίας, ενώ κάποιοι άλλοι ένα σύμβολο για το οποίο αξίζει να πεθάνεις, συμπεραίνουμε πως ενώ μάλλον όλοι θα συμφωνούσαν πως τα σύμβολα δεν πεθαίνουν ποτέ, όπως και τα ζόμπι άλλωστε, 

οι μισοί (θέλουν να) πιστεύουν πως τα ζόμπι είναι χορτοφάγα ενώ οι υπόλοιποι μισοί ήδη οσμίζονται το αίμα.