Marky Ramone and the Intruders

21/01/2000
Ο πρώτος και τελευταίος Ramone που είδα ποτέ καθότι οι υπόλοιποι κλάταραν νωρίς, την πρώτη από τις δύο (και μάλλον τελευταίες, αν και ποτέ μη λες ποτέ) συνολικά φορές που τον είδα να βαράει αλύπητα τύμπανα έπειτα από μπόλικα ουίσκια, ο Marky Ramone εμφανίστηκε στο ΑΝ με κάτι παιδαρέλια και, άκουσον άκουσον, έπαιξαν κυρίως δικά τους κομμάτια. Ήμουν όμως 18 μισό και όλα αυτά ήσαν λεπτομέρειες, το ουσιώδες ήταν ότι ήμουν έξω και μάλιστα στο κέντρο της πόλης, χώρια το γεγονός ότι βρισκόμουν και σε υπόγειο χώρο που αεριζόταν σπάνια, δε λουζόταν από φυσικό φως και οι τοίχοι του είχαν ποτίσει κάπνα. Ήταν όλα σούπερ δηλαδή. Στα μεγάλα συν της βραδιάς η παρουσία της ροκ συγγραφέα Σώτης Τριανταφύλλου την οποία χαιρέτησα με όλο το θάρρος που μάζεψα αφού αμφιταλαντεύτηκα επί 40 περίπου λεπτά. Απάντησε με δυσθυμία καθότι δεν ένοιωθε άνετα με το ρόλο του ροκ είδωλου, κάπως έτσι το εξέλαβα τότε το σκηνικό. Την δικαιολόγησα πλήρως καθότι δεν ήθελα να κάνω κακή αρχή μαζί της μιας και, όπως τα υπολόγιζα στο μυαλό μου, όταν θα έφθανα τα 30 (η Σώτη θα ήταν πλέον 54) θα είχα πιθανότητες να τα φτιάξω μαζί της.

Όταν έφτασα τα 30 εννοείται πως δεν ήθελα πλέον να ξεκινήσω μακροχρόνια σχέση μαζί της, ούτε για one night stand το συζητούσα βέβαια. Ομολογώ πως στα 25 ίσως να δυσκολευόμουν να απαντήσω με απόλυτη σιγουριά.

The Dandy Warhols

29/03/2001
Ok, κακά τα ψέμματα, το 2001 οι Dandy Warhols ήταν δικαιωματικά cool. Κούκλος αλήτης για front man, ωραία video clips, καλός δίσκος με κολλητικά hitάκια και μια συναυλία στο Ρόδον την στιγμή που το γκρουπ ήταν hot. Όλα τα προηγούμενα αποτελούσαν εγγύηση για ένα καλό λάιβ. Καλό λάιβ ήταν. 16 χρόνια μετά ωστόσο θυμάμαι πιο έντονα τον urban legend που ήθελε νεαρά κορίτσια να κάνουν ουρά έξω από τις τουαλέτες του Decadence μέχρι να έρθει η σειρά τους να εισέλθουν εντός της τουαλέτας με σκοπό να ερωτοτροπήσουν με τον τραγουδιστή από το Πόρτλαντ. Επιλεκτική μνήμη θα μου πεις.

Εντάξει, ο αναμάρτητος υμών που δεν φαντασιώθηκε ροκ σταριλίκι πρώτος την μπαγκέτα βαλέτω.

Le Tigre

22/06/2005
“Go Tigers, Go!” ακούστηκε μια φωνή από το κοινό σε ένα σύντομο κενό μεταξύ δύο τραγουδιών των κοριτσιών. Έκανε πλάκα ο τύπος βασικά, μάλλον του φάνηκε αστείο όταν συνέλαβε τη φράση στο μυαλό του. Και εμένα αστείο μου φάνηκε βασικά όταν πια η σκέψη έγινε φωνή καθότι τα κορίτσια όντως προσπαθούσαν να ακούγονται σαν αγριόγατες. Εν πάσει περιπτώσει, οι Le Tigre εκείνο το βράδυ μας τράταραν Deceptacon, νομίζω γι’ αυτό μαζεύτηκαν εκείνο το βράδυ κάποιες εκατοντάδες φαν της σύγχρονης ποπ στο ναό της contemporary culture πληρώνοντας 12 ευρώ. Σε προσωπικό επίπεδο, θυμάμαι πως στεναχωρήθηκα που δεν είχα πια στην γκαρνταρόμπα μου το custom made αμάνικο T-shirt των Bikini Kill ώστε να το φορέσω εκείνη τη ζεστή καλοκαιρινή νύχτα - ακόμα μεγαλύτερη μαλακία που δεν έχω ούτε μία φωτογραφία να το θυμάμαι.

King Elephant

+ bonus track II

22/09/2016
Ο καλός άνεμος που πνέει στα πέριξ της Καλλιθέας έπειτα από την στιγμή που το πλοίο με την υπογραφή του Renzo Piano προσάραξε μόνιμα στη στεριά, με έσπρωξε προς τα νότια της πόλης στο λάιβ του King Elephant, ο οποίος, αν και drummer, ήταν one man show εκείνο το βράδυ. Τα καλά της τεχνολογίας, βλέπετε – κάθε εποχή είναι συναρπαστική όταν φέρνει κάτι καινούργιο. Ομολογώ πως κρύωσα λιγάκι όταν έβαλε φθινοπωρινό αεράκι μιας και το λάιβ μεταφέρθηκε από το ισόγειο στην οροφή του κτιρίου λόγω πιθανότητας βροχής, μετακίνηση η οποία μας αποζημίωσε λόγω της θέας προς μια πλευρά της Αθήνας την οποία δεν γνωρίζαμε από ψηλά, θέα που δεν αντικρύζει τη θάλασσα αλλά εκείνους που την λατρεύουν, τους Αθηναίους δηλαδή. Καιρός ήταν.

 

 

The Boy

+ bonus track I

23/09/2016
Ήταν μια φορτισμένη συναισθηματικά βραδιά στο Γκαγκάριν. Φόρος τιμής στον Νίκο Τριανταφυλλίδη, άνθρωπος ο οποίος άφησε έντονο το στίγμα του στη ζωή της Αθήνας, πόλη που αγάπησε όσο λίγοι κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα του μισΑθηναϊσμού όσων πιστεύουν πως τα καθαρά πεζοδρόμια της Κρακοβίας έχουν οντολογικά μεγαλύτερη βαρύτητα από τα σκονισμένα πεζοδρόμια των Εξαρχείων ακόμα κι αν γι’ αυτή τους την προτίμηση παραβλέπουν το μεθυστικό άρωμα που αναδίδουν οι νεραντζιές στα ίδια πεζοδρόμια την Άνοιξη. Ο Τριανταφυλλίδης με τα τηλεοπτικά «Στέκια» του έφθασε στο ζενίθ της δημιουργικότητας του – και είναι υπέροχο που αυτή η καταγραφή της ζωής της πόλης δεν θα σταματήσει.

Στο λάιβ ο the Boy τα πήρε στο κρανίο με το ατέρμονο βουητό της γαλαρίας του ναού του μακαρίτη – γαλαρία που σίγουρα τιμούσε με τον καφροτρόπο της (τον Τριανταφυλλιδικό καφροτρόπο) τη μνήμη του. Είναι αλήθεια πως τα blues του Boy πνίγηκαν στο βουητό του μπαρ του Γκαγκάριν – είναι επίσης αλήθεια πως στη βραδιά-φόρο τιμής στη μνήμη του Νίκου Τριανταφυλλίδη όλοι οι παρευρισκόμενοι, φίλοι και άγνωστοι συνοιδοπόροι, τον τίμησαν είτε με το βουητό τους, είτε με τη σιωπή τους, είτε με τα τραγούδια τους...

 

 

 

The Rolling Stones

16/09/1998
Όταν βρίσκεσαι στο ΟΑΚΑ για να δεις τους Rolling Stones και είσαι μόλις 17 χρονών τότε όλα βαίνουν καλώς ακόμα κι αν ο Mick Jagger έχει ρυτιδιάσει και τα χείλη του σε τίποτα δε θυμίζουν το σούπερ σέξυ αγόρι που κάποτε τραγουδούσε την συμπάθεια του για το διάβολο. Όταν μάλιστα άφησε τη σκηνή και περπάτησε ανάμεσα μας πάνω στη ράμπα που είχε στηθεί, μεταξύ των χεριών που έτειναν προς τη μεριά του προσπαθώντας δήθεν να τον αγγίξουν, ακολουθώντας την τελετουργία ενός ροκ λάιβ, απλώθηκε και το δικό μου – με υψωμένο όμως το μεσαίο δάχτυλο του χεριού μου. Δεν του κρατούσα κακία του Mick που δε διέλυσε το συγκρότημα τουλάχιστον είκοσι χρόνια πριν –ήταν μάλλον ο εφηβικός τρόπος να χαιρετήσεις κάποιον στα πλαίσια μιας ροκ συναυλίας.

Νομίζω πως εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ έκανα ένα από τα πρώτα προτζέξιον της φοιτητικής μου ζωής η οποία ήμουν σίγουρος ότι θα συμπεριελάμβανε περισσότερα άτομα τα οποία θα γνώριζαν τους Ramones καθότι στην τάξη μου μόνο εγώ και ένας συμμαθητής μου τους εκτιμούσαν αν και εκείνος προτιμούσε ξεκάθαρα τους Bad Religion καθότι πολιτικοποιημένος (κνίτης). Ήταν αυτός ο τυχεράκιας ο οποίος κονόμησε ένα ολόκληρο (και όχι πετσοκομμένο σαν το εικονιζόμενο δικό μου) εισιτήριο της συναυλίας των Stones, προσφορά της καθηγήτριας της κοινωνιολογίας η οποία αφού πρώτα ρώτησε τη τάξη ποιος παρευρέθηκε το προηγούμενο βράδυ στην συναυλία (δύο μαθητές σε σύνολο δεκαεννέα), κατόπιν προθυμοποιήθηκε να προσφέρει το άθικτο εισιτήριο της σε έναν από τους δύο ροκ μαθητές της. Μέχρι να σκεφθώ την πιθανότητα να δεχθώ την προσφορά της, ο συμμαθητής μου κρατούσε ήδη σφιχτά το μαγικό χαρτάκι στα χέρια του. Ελπίζω τουλάχιστον να μην το πέταξε.

 

 

 

Rockwave Festival 2004

21.06.04
Έσυρα τον εαυτό μου στο Rockwave του 2004 ανταποκρινόμενος στο ιστορικό χρέος που ένοιωθα πως είχα απέναντι στους Pixies, συγκρότημα το οποίο, ειδικά έπειτα από το Fight Club, είχε περάσει στη λίστα των θρύλων. Είχα βομβαρδίσει τον εαυτό μου με διαδοχικές ακροάσεις όλων των άλμπουμ τους στα τέλη των ‘90ς και αρχές των ‘00ς – έπειτα όμως τους έκανα στην άκρη. Το καλοκαίρι του 2004 δεν ήμουν πλέον φαν,αν ήμουν ποτέ, χώρια το γεγονός πως η Εθνική Ελλάδος είχε μόλις προκριθεί από τη φάση των ομίλων στο EURO 2004 και σε λίγες μέρες αντιμετώπιζε τους Γάλλους. Εκείνο τον Ιούνιο μου ήταν πολύ πιο εύκολο να συντονιστώ με τα εκατομμύρια των ποδοσφαιρόφιλων του πλανήτη σε σχέση με τις χιλιάδες των Αθηναίων που κατέβηκαν στη Μαλακάσα. Όλα κύλησαν ομαλά πάντως στο Rockwave, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις, καθότι άλλωστε τους BRMC τους είχα ήδη δει λάιβ και μάλιστα σε κλειστό χώρο, όπως ταιριάζει στον ήχο τους.

Ομολογώ πως δε θα μπορούσα να είχα προβλέψει ότι κάποια χρόνια αργότερα δε θα ήμουν σε θέση να ακούσω έστω και μισό τραγούδι των Pixies χωρίς να νοιώσω πως ανακατεύεται το στομάχι μου.

 

 

 

Patti Smith

13/07/2005
Το 2005, σε αντίθεση με το 1999 όταν την είδα λάιβ για πρώτη φορά, η Patti Smith είχε επισήμως μεταμορφωθεί σε τίτλο τιμής – ποιήτρια της ροκ, γιαγιά του πανκ, νονά του τάδε, θεία του άλλου και πάει λέγοντας. Κατά συνέπεια, είχε χαθεί αρκετή από τη μαγεία.

Στον Λυκαβηττό ωστόσο εμφανίστηκε με all star ομάδα – είδα από κοντά τον Tom Verlaine κιόλας, τo Marque Moon των Television ήταν από πάντοτε σημείο αναφοράς για εμένα.

Κατηγορία λάιβ: αναποφάσιστος έως και σήμερα.

G Fest 2005

29/06/2005
Είχα πάει με τον Ιωσήφ στο λάιβ, εκείνος βέβαια άρπαξε το πρώτο κουμπί που βρήκε να πωλείται παράνομα έξω από τον συναυλιακό χώρο με αποτέλεσμα να φάει μια, κάπως αναπάντεχη, φρίκη έτσι ώστε να αναγκαστεί να αποχωρήσει  λίγο πριν τελειώσει ο Tonino Carotone - με τρία συγκροτήματα να υπολείπονται καταλαβαίνεται τι value for money ήταν για εκείνον το λάιβ. Όσο για εμένα, μονάχος πλέον, ήμουν σε αναζήτηση γνωστών τους οποίους βρήκα έπειτα από το δίωρο λάιβ του Θανάση και αφότου εγκατέλειψα πια την εξέδρα. Ως γνωστόν, αν δεν ξεβολευτείς, δε γίνεται τίποτα.

Ακολούθησε χορός με τους Skatalites μέχρι τα ξημερώματα.

Foo Fighters

27/11/2002
Το ακριβότερο λάιβ που πήγα ποτέ ήταν εκείνο των Foo Fighters στο Δουβλίνο. To sold out της βραδιάς σήμαινε πως είτε θα την έβγαζα μόνος στο ξενοδοχείο περιμένοντας τους υπόλοιπους (εκείνοι είχαν αγοράσει τα εισιτήρια τους προ τριμήνου μέσω ίντερνετ), είτε πως θα πήγαινα και εγώ μαζί τους και θα δοκιμάζαμε την τύχη μας. Ξένοι σε ξένο τόπο, με τις πιθανότητες για τζαμπατζιλίκι γύρω στο μηδέν (όσο και η θερμοκρασία εκείνο το βράδυ δηλαδή, βράδυ με συνεχές ψιλόβροχο), κι αφού αναζητήσαμε μάταια κάποιον που να ήθελε να ξεφορτωθεί ένα εισιτήριο, καταλήξαμε σε ότι φάνταζε ως η τελευταία μας απελπισμένη επιλογή – τη μαύρη αγορά. 

Στην ασυναγώνιστη τιμή των 80+ ευρώ λοιπόν, τιμή κοντά 2,5 φορές μεγαλύτερη από την κανονική, αποκτήσαμε το πολυπόθητο εισητήριο για το λάιβ των Αμερικάνων ροκάδων, λάιβ ικανοποιητικό.
 
Κατηγορία λάιβ: ότι να ΄ναι.

Misfits

31/05/2003
Παρακολούθησα το λάιβ στο κατάμεστο Γκαγκάριν στριμωγμένος μπροστά στο κάγκελο στο πάνω διάζωμα τέρμα δεξιά σε έναν χώρο όπου βασίλευε ο ιδρώτας, η κάπνα και η βαριά μεθυσμένη-μπαφιασμένη ανάσα των παρευρισκομένων. Έπαιξαν φυσικά το Last Caress, το μόνο τραγούδι των Misfits που γνώριζα, μπάντα που δε μου άρεσε ποτέ, ήχος που δεν ήταν του γούστου μου. Η παρουσία του ντράμερ Marky Ramone ήταν ένα από τα συν του λάιβ, ακούστηκαν κιόλας μερικά τραγούδια από το πάλαι ποτέ αγαπημένο συγκρότημα της εφηβικής μου ηλικίας. Όταν λέω ακούστηκαν βέβαια, σ’ αυτές τις περιπτώσεις συνήθως εννοούμε ότι ακούστηκε ένας συνεχόμενος θόρυβος ο οποίος έβγαινε μέσα από κάποια μαύρα ηχεία.

Κατηγορία λάιβ: έκανα το χρέος μου.

 

 

 

 

Synch Festival 2005

02/07/2005
Η βραδιά του μεγάλου σχίσματος στο μέτωπο του ψαγμένου εναλλακτικού κοινού της Αθήνας. Ήταν η νύχτα κατά τη διάρκεια της οποίας συναντήθηκαν δύο κόσμοι - Δύση και Ανατολή σαν να λέμε μιας και ο avant garde ποστ πανκ κόσμος των Tuxedomoon συνάντησε επί σκηνής το πανάρχαιο καρνιβαλίζον λαϊκό πανηγύρι (το οποίο σήμερα αποδίδουμε συχνά ως κιτς ώστε να καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας) το οποίο αντιπροσώπευε ιδανικά το σόου του Γιώργου Μάγκα.

Κοντολογίς, κάποιοι από εμάς παρέμειναν μπροστά στη μεγάλη σκηνή με ένα μεγάλο χαμόγελο ενώ οι υπόλοιποι αποχώρησαν με ένα μειδίαμα στο πρόσωπο τους αναζητώντας έναν dj σε κάποια αίθουσα του Τεχνολογικού Πάρκου του Λαυρίου.

Rockwave Festival 2001

03/07/2001
Είχαμε φάει μεγάλη πίκρα το απόγευμα της 2ας Ιουλίου όταν φθάσαμε στο ΟΑΚΑ μόνο και μόνο για να αποχωρήσουμε άπραγοι μιας και το λάιβ ακυρώθηκε λόγω έντονης βροχόπτωσης. Ήταν μάλλον η μοναδική από όλες τις παλινωδίες σε λάιβ της Didi Music για την οποία οι διοργανωτές δεν είχαν μερίδιο ευθύνης. Αντίο Nick Cave, έχε γεια Madrugada (αμέσως μετά το Industrial Silence) σκεφτόμουν με κάτω τα μούτρα εκείνη τη μέρα – δεν ήξερα ακόμη ότι θα τους έβλεπα λάιβ και τους δύο στο μέλλον. 

Την επόμενη μέρα, η PJ Harvey, φορώντας ένα κατακόκκινο φόρεμα, κατατρόπωσε τον πόνο μας. Από αυτό το Rockwave θυμάμαι επίσης κάποια κάφρικα κραξίματα στους Grandaddy καθώς και τη φευγαλέα σκέψη πως αποκλείεται να θυμόμαστε τους JJ72 έπειτα από δύο χρόνια. Δεν τους θυμόμασταν.

Raining Pleasure

23/02/2002
Ήταν μεγάλη ιστορία οι Raining Pleasure εκείνη την εποχή – σύμφωνα με τον the Boy άλλωστε είναι η μπάντα που με το δίσκο τους Flood που κυκλοφόρησε το 2001 άνοιξε το δρόμο για όλους όσους καταπιάνονται σήμερα με την αγγλόφωνη μουσική στην Ελλάδα.

Κατά γενική ομολογία, οι Πατρινοί μπορούσαν άνετα να συγκριθούν με οποιαδήποτε Βρετανική μπάντα εκείνης της χρονιάς (θυμάμαι να με συναρπάζει το γεγονός πως ο Βασιλικός είχε σούπερ προφορά στα αγγλικά, η ποπ τους δηλαδή δεν ακουγόταν επαρχιώτικη).

Τότε ακόμα αδυνατούσαμε να αντιληφθούμε τους Raining Pleasure ως εκπρόσωπους της Ελλάδας που καινοτομεί και πάει μπροστά· πιστεύαμε ακράδαντα ωστόσο πως μέσω των Raining Pleasure είχαμε επιτέλους φθάσει για πρώτη φορά το Ευρωπαϊκό κεκτημένο στην κατηγορία ποπ συγκρότημα με αξιώσεις για διεθνή καριέρα.

Η συναυλία τους στο Ρόδον έγινε sold out, το λάιβ είχε δηλαδή γιορταστική ατμόσφαιρα – από τον καιρό των Last Drive είχε να συμβεί κάτι ανάλογο από Ελληνική αγγλόφωνη μπάντα.

Κατηγορία λάιβ: σημαδιακό.

 

 

 

 

Iron Maiden

01/10/1999
Ξαπλωμένοι στο χορτάρι περιμέναμε την ώρα να περάσει, σ’ αυτές τις ηλικίες άλλωστε πηγαίνεις στα λάιβ περίπου 3-4 ώρες νωρίτερα από την καθυστερημένη ούτως ή άλλως - και εννοείται πως το ξέρεις – έναρξη. Θυμάμαι πως είχα βομβαρδίσει τον εαυτό μου με τα χιτάκια των Iron Maiden ολόκληρο τον Σεπτέμβρη μπας και μπω στο κλίμα – ας πούμε ότι μπήκα στη φάση τόσο ώστε να μην πλήξω στο λάιβ τους. Δεν έπληξα αλλά ούτε και επιχείρησα να εισέλθω στα ενδότερα αργότερα. Όσο για την επιστροφή από το μακρινό και παντελώς άγνωστο σε εμένα Περιστέρι, ας είναι καλά η μαμά του Δημοσθένη η οποία άργησε βέβαια καμιά ωρίτσα, φόρτωσε όμως σε ένα μικρό κόκκινο σαραβαλάκι όσους πιτσιρικάδες μπορούσε.

Lee Ranaldo

14/12/2006
Ποιός Lee Ranaldo τώρα όταν επισκέπτεσαι το Παρίσι για πρώτη φορά;

Έπρεπε βέβαια να πάω και σε κάποιο λάιβ ώστε να πάρω γεύση από λάιβ στο Παρίσι - και ο κλήρος έπεσε στον Lee.

Από τη βραδιά θυμάμαι κυρίως τον Σηκουάνα, δίπλα ήταν.

Jamie Lidell

18/12/2004
Μια εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα και το θερμόμετρο είχε αρχίσει να ανεβαίνει επικίνδυνα. Σάββατο βράδυ, στο σπίτι του Τηλέμαχου, το μενού περιλαμβάνει μια εκστατική κοπέλα που ανυπομονούσε να πάει η ώρα μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα ώστε να πάρει το ταξί για το κλαμπ· είχε techno το πρόγραμμα. Κάποιοι θα την ακολουθούσαν, εγώ πάλι ήμουν αναποφάσιστος αν και έκλινα προς τον Jamie Lidell. Τελικά, αφέθηκα να πίνω ουίσκια - κατά συνέπεια, τρία Jameson αργότερα την έκανα για το Bios καθότι μόνο κάποιος εντελώς άκυρος θα έτρεχε βαρύς από το ουίσκι σε techno πάρτυ στην παραλιακή.

Στο Bios είδα το πρώτο λάιβ της ζωής μου το οποίο διεξήχθη αποκλειστικά με τη βοήθεια ενός λάπτοπ - και μάλιστα soul λάπτοπ. Μια αμηχανία την ένοιωσα λόγω της εμφατικής εισόδου της νέας τεχνολογίας στη ζωή των λάιβ αλλά ίσως να έφταιγε περισσότερο το γεγονός πως είχα διαλέξει τον εύκολο δρόμο εκείνο το Σάββατο καθώς το Bios ήταν γνώριμο έδαφος σε σχέση με ένα techno πάρτυ σε κάποιο μεγάλο κλαμπ. Ελάχιστα πράγματα συγκρίνονται άλλωστε με την έξαψη της προσδοκίας πως ίσως να έφτασε το Σαββατόβραδο το οποίο θα σε ξεβράσει σε ένα κόσμο στον οποίο ονειρεύτηκες να ζήσεις κάποτε.

Rockwave Festival 2000

12-13/06/2000
Δύο από εμάς έφθασαν στο χώρο χωρίς εισιτήριο – εν τέλει πληρώσαμε το μισό χρηματικό αντίτιμο σε έναν σεκιουριτά ο οποίος μας έμπασε στο αχανές πάρκο από την πίσω πόρτα. Έπαιξαν κάτι ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής στο φεστιβάλ κιόλας, ακυρώσεις τις οποίες ποτέ δεν εξέλαβα σαν ατυχήματα, πιο πολύ δυστυχήματα τις θεωρούσα, το δυστύχημα βέβαια ήταν όλο δικό μας, των θεατών, όχι των διοργανωτών. O ενθουσιασμός που θα βλέπαμε τους Oasis ένα χρόνο μετά τους Blur ήταν αρκετός, μετριάστηκε ωστόσο όταν έγινε γνωστή η απουσία του ενός εκ των δύο αδελφών, του Noel Gallagher. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Liam σκυλοβαριόταν. Ο Moby εντάξει, cool.

Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ είδα για πρώτη και τελευταία φορά τις Τρύπες. Ήμουν πανευτυχής που τους έβλεπα λάιβ ακόμα κι αν δεν ήταν σε ένα μέρος όπως το Αν Club. Όσο για τους Supergrass, κατάφεραν μέσα σε 40 λεπτά να κάνουν τις Τρύπες να μοιάζουν πως ανήκουν στο επίπεδο των Pink Floyd και βάλε.

Fun Lovin Criminals

13/11/2002
Η σχέση μου με τους Fun Lovin’ Criminals ξεκίνησε 3 χρόνια πριν τη συναυλία τους στον Κεραμεικό ή Μεταξουργείο ή Ρουφ. Τους είχα δει στο Rockwave το 1999 όταν εμφανίστηκαν την ίδια μέρα με τους Gargabe. Και δεν αναφέρω το γκρουπ της Shirley Manson τυχαία. Σύμφωνα με τα κουτσομπολιά η θεά, για εμένα τότε, Shirley είχε κάνει σκηνικό στα καμαρίνια του Αγίου Κοσμά με τον τραγουδιάρη των Fun Lovin’ Criminals. Ομολογώ πως μου πήρε κάμποσο να το ξεπεράσω.

Τρία χρόνια αργότερα, κατηφόρισα στην ερημιά του Μεταξουργείου. Η πλατεία Αυδή είχε ήδη ανασκευαστεί αλλά τριγύρω δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Εννοείται ψάχναμε για ώρα μέχρι να καταφέρουμε να βρούμε το Σινέ Κεραμεικός ενώ, ας μην κρυβόμαστε, τα χρειαστήκαμε και λίγο. Στο λάιβ συνάντησα τον καθηγητή των αγγλικών στο φροντιστήριο - εκείνος έβρισκε το λάιβ σούπερ - εγώ πάλι βαριόμουν του θανατά καθότι μπορεί το 1999 να μην ήμουν απόλυτα σίγουρος, το 2002 ωστόσο γνώριζα πλέον πως το συγκρότημα ήταν της πλάκας. Η γνώμη του δε με ξάφνιασε. Ο ίδιος ισχυριζόταν κάποτε άλλωστε πως ο Γιάννης Αγγελάκας άλλαξε κινητό και έκοψε την καλημέρα σε παλιούς φίλους (εκείνους τους 40-50 κατά δήλωση του καθηγητή μου οι οποίοι παρευρίσκονταν στα λάιβ τους στο Αν στα early ‘90s) όταν έπιασε την καλή με τις Τρύπες, αγόρασε μάλιστα και ακριβή τηλεόραση με μεγάλη οθόνη την ίδια περίοδο, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο.

Μυστήρια πράματα δηλαδή αλλά τουλάχιστον ήταν καλός στη δουλειά του.

Manic Street Preachers

01/12/2002
Λίγα χρόνια έπειτα από την εξαφάνιση του Richie (άλυτο μυστήριο έως και σήμερα), οι Manic Street Preachers ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα μου Βρετανικά συγκροτήματα. Ελαφρά εκτός μόδας το 2002, και χωρίς πολλούς πολλούς φαν στην Ελλάδα, η συναυλία των Manics θα ήταν ιδανική εμπειρία αν... δεν είχε εξαφανιστεί ο Richie. Η ένταση και το πάθος που έβγαινε στους πρώτους δίσκους τους είχε χαθεί διά παντός με αποτέλεσμα οι επόμενοι δίσκοι τους, αλλά και το λάιβ το οποίο παρακολούθησα, να εκπέμπουν σε άλλη συχνότητα, μια συχνότητα η οποία ενίοτε ακούγοταν νερόβραστη στ’ αυτιά μου. Τα περισσότερα αγαπημένα μου χιτάκια ήταν εκεί – η ήπια μελαγχολία της μπάντας όμως τα απογύμνωνε.