Sexάρχεια

 

FROM ANOTHER HILL

II

Συμφωνήσαμε, αν και δεν το συνηθίζαμε, να βρεθούμε απόγευμα Σαββάτου, για ένα open air δωρεάν event στον λόφο του Στρέφη, δεκάδες μουσικοί διασκορπισμένοι σε γειτονικές ταράτσες κτιρίων και ρετιρέ πολυκατοικιών, θα εκκινούσαν μια μουσική ηχητική σκυταλοδρομία μεταξύ τους,

περπατούσαμε σιωπηλοί στην οδό Βουλγαροκτόνου, ένα τυπικό στενό των Εξαρχείων με μικρό πλάτος και αφρόντιστο πεζοδρόμιο, κατελλειμένο σε διάφορα σημεία από παρκαρισμένα μηχανάκια, στα κτίρια παρατηρούνταν η γνώριμη ποικιλομορφία της περιοχής: πολυκατοικίες σαράντα-πενήντα ετών, ορισμένες του μοντερνισμού του 20^ου αιώνα, κατοικίες δύο ή τριών ορόφων, κάποιες του μεσοπολέμου, νεοκλασικά, ουκ ολίγα εγκαταλελειμμένα, τέλος, μικρομάγαζα στο ισόγειο κτιρίων, κάναμε στάση στο μίνι μάρκετ, έβαλα στο back pack μια Kaiser μπουκάλι, Alpha για την Μάρα, κοντοσταθήκαμε μπροστά από το τριώροφο του αριθμού 40, το κτίριο ανήκε στον υπουργό επικρατείας της κυβέρνησης του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που δεν τα είχε βάψει μαύρα που η είσοδος της οικίας είχε βαφτεί στο μαύρο, ήταν η έκτη επίθεση με βόμβες μολότωφ (ή γκαζάκια) τα τελευταία δυόμιση χρόνια, προσπεράσαμε την φρουρά του πολιτικού, αστυνομικοί σε δίκυκλα, πιο κάτω στάθμευε μια διμοιρία των Μονάδων Άμεσης Καταστολής, στο κλειστό και ασφαλισμένο με αλυσίδες κτίριο του αριθμού 63 είχε το στρατηγείο του το 1944 ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, στον ίδιο δρόμο βρίσκονταν το τμήμα της πολιτοφυλακής, έπειτα από την λήξη του Β’ Παγκόσμιου στα Εξάρχεια διαδραματίστηκαν μάχες τον Δεκέμβρη του 1945 μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των κομμουνιστών, στρίψαμε πριν το Club Decadence, είχε βάλει λουκέτο προ ετών, δεν θύμιζε τίποτα στην Μάρα, σ’ εμένα ξενύχτια, χαρές, μεθύσια, αλτέρνατιβ μουσικές, εισήλθαμε στους πρόποδες του λόφου, ύψους 168 μέτρων και έκτασης 48 στρεμμάτων, όπου,

κάποτε λειτουργούσε το λατομείο ιδιοκτησίας της οικογένειας Στρέφη, φιλοξενούνταν μαντριά και κοτέτσια, έβρισκαν καταφύγιο τα χαμίνια, ο λόφος το 1914 δενδροφυτεύτηκε με πεύκα και καλλωπιστικά φυτά, το 1985 προστέθηκαν ανοικτό γήπεδο του µπάσκετ, θεατράκι, παιδική χαρά, κυλικείο, και πεζόδρομοι, όπως ακριβώς συνέβη με άλλα έργα αστικής ανάπλασης την ίδιας περιόδου, δεν συντηρήθηκε,

έτσι ώστε, να ανηφορίσουμε έναν λόφο που δεν είχε αποψιλωθεί, το κυλικείο δεν σέρβιρε καφέ και αναψυκτικά, να βαδίσουμε σε χωμάτινα δρομάκια που δεν είχαν καθαριστεί, το θέατρο δεν φιλοξενούσε παραστάσεις, η παιδική χαρά ήταν εκτός λειτουργίας για λόγους ασφάλειας των παιδιών, στο γήπεδο ευτυχώς άραζαν νεολαίοι, φούμαραν, κουβέντιαζαν, έπιναν μπάφους, μια παρέα έπαιζε 3x3 σε μία μπασκέτα, τέλος, το γειτονικό μεζεδοπωλείο, θύμα της οικονομικής κρίσης, είχε καταληφθεί από αντιεξουσιαστές, επέμεναν, συνέχιζαν την παράδοση των 1980s,

όταν στα χρόνια της διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., η κοινωνική φιλελευθεροποίηση της κοινωνίας, σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα και κεκτημένα (το 1981 η Ελλάδα έγινε το δέκατο μέλος της Ε.Ο.Κ.), τα σοσιαλιστικά πειράματα στην οργάνωση του κράτους (κρατικοποιήσεις βιομηχανιών), παρήγαγαν, εμμέσως, προσδοκίες, όνειρα, ελπίδες για λαϊκή εξέγερση που θα κατάφερνε ένα συντριπτικό χτύπημα στον καπιταλισμό, ο λόφος έγινε στέκι, και ορμητήριο, αναρχικών ομάδων, επαναστατημένων φοιτητών,

η ζέστη είχε αρχίσει να υποχωρεί, δέκα λεπτά πριν από τις οκτώ, ενωθήκαμε με μερικές δεκάδες από fomo eventάκηδες, κάτοικους της γειτονιάς, υποαπασχολούμενους πολιτιστικάριους, τζαμπατζήδες, μουσικόφιλους, τον νεαρόκοσμο που είχε συγκεντρωθεί στην άκρη του λόφου με θέα προς την πόλη, το γαλάζιο της θάλασσας, την Ακρόπολη, και το μπλε του ουρανού, ήταν λευκά και αφράτα, πάντως ελάχιστα τα σύννεφα εκείνη την βραδιά, σε αντίθεση με την προηγούμενη,

άλλη μια νύχτα ταραχών, σύγχυσης, και κλάματος από τα δακρυγόνα, τα επεισόδια είχαν ξεκινήσει ρουτινιάρικα, εβδομαδιαία συνήθεια, πάνω κάτω, όταν μια ομάδα δέκα δέκα πέντε ατόμων εξήλθε από το Πολυτεχνείο, φιλοξενούσε μια diy rock συναυλία, εκσφεδόνισαν πέτρες, κομμάτια από ξύλο και μάρμαρο, γυάλινα μπουκάλια μπύρας προς την μεριά των Μ.Α.Τ., οι συγκρούσεις δεν άργησαν να γενικευτούν, έφηβοι πρόσφυγες και μετανάστες, ασυνόδευτοι ανήλικοι που είχαν φθάσει πρόσφατα στην χώρα, συμμετείχαν επίσης, σε ό,τι έμοιαζε με (αν)ιεροτελεστία μύησης στα έθιμα της γειτονιάς, ακολούθως, όλοι τους βρήκαν ασφαλές καταφύγιο στον χώρο του πανεπιστημίου, προστατεύονταν από το άσυλο, έναν νόμο του κράτους που εισήχθη το 1974 έπειτα από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα,

αρχικά, τις πρώτες δεκαετίες, λειτούργησε ως αναγκαίο εχέγγυο της ακαδημαϊκής ελευθερίας, έναντι της αυθαιρεσίας των νοσταλγών της δικτατορίας, κατέληξε φετίχ των διανοούμενων της (κεντρο)αριστεράς,

σε όρους υλικούς, κόστισε εκατομμύρια, η επαναλαμβανόμενη καταστροφή δημόσιας περιουσίας εκ του ασφαλούς, σπαταλήθηκε επίσης, ξοδεύτηκε, φαιά ουσία, από τους πανεπιστημιακούς διδάσκοντες, τους διδασκόμενους, και όλους μας.

 

 

Sexάρχεια

 

FROM ANOTHER HILL

I

Κατηφορίζαμε τον λόφο του Στρέφη, ο ήλιος είχε μόλις δύσει, όταν η Μάρα φώναξε «οι άνθρωποι είναι ζζώωωα!», δεν με ξένισε, καθόλου, ήταν σαφές, πως το πίστευε, σπάνια έχανε την ευκαιρία να δοκιμάσει την πίστη μου στο ανθρώπινο είδος, έναν εκπρόσωπο του προσπερνούσαμε βαδίζοντας εκείνη την στιγμή,

στεκόταν έξω από ένα μαύρο Volkswagen Golf 4^ης γενιάς (1997-2003), έδειχνε να περιμένει κάποιον, ντυμένος στο στυλ της γειτονιάς, αδιάφορα casual σε βαθυκάστανο, γενικά τα Εξάρχεια χαρακτηρίζονταν από μονοχρωμία, συναντούσες επίσης μαύρο, navy blue, και γκρι, δηλαδή φαιό, σταχτί, ιδανική επιλογή από την χρωματική παλέτα ώστε να αποδοθεί η ατμόσφαιρα της περιοχής εκείνη την χρονιά, τριανταφεύγα ετών, τα καστανά, όπως το δέρμα, κοντά μαλλιά του δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα τριχόπτωσης, τα γένια, η αξυρισιά, το μούσι ήταν must, το δικό του ήταν trimαρισμένο, μεσαίου αναστήματος με τετράγωνους ώμους, γυμναστήριο τις καθημερινές, 5×5 ποδόσφαιρο τις Κυριακές, αν δεν το ‘χε ξενυχτήσει, trekking όποτε προκύψει,

αφότου απομακρυνθήκαμε, επέμενα να προσπαθώ να αντικρούσω τον δηλωμένο, από την αρχή της γνωριμίας μας, όρκο πίστης της Μάρας στην θεωρία της εξέλιξης, τα λογικά της συνεπακόλουθα δεν άφηναν, σύμφωνα με την ίδια, κανένα περιθώριο παρερμηνείας, κοντολογίς, ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο άρα καταδικασμένος να συμπεριφέρεται όπως ακριβώς τα ζώα, άλογα, άγρια, παράλογα, μέχρι το τέλος του κόσμου που δεν πρόκειται να αργήσει λόγω κλιματικής κρίσης, ανέφερα τις φάλαινες που παίζουν στο νερό με άλματα και βουτιές, χτυπάνε κιόλας την ουρά τους, τον σκύλο που επέστρεψε στο αφεντικό του έπειτα από επτά χρόνια, ήταν ανέλπιδη, πάντως ανεβαστική κάθε φορά, η απόπειρα να καλμάρω τον νιχιλισμό της, όπως και να ‘χει, διεκόπη,

όταν το αρσενικό αποφάσισε να επικοινωνήσει με το θηλυκό με άναρθρες κραυγές, την γλώσσα των προγόνων μας , ενός εκ των δύο ειδών χιμπαντζήδων με στενότερη εξελικτική συγγένεια με τον άνθρωπο, των μπονόμπο, θηλαστικό γνωστό για την υπερσεξουαλικότητα του, το έτερο είδος είναι ο χιμπαντζής ο κοινός,

στην πραγματικότητα, ο τύπος ήθελε απλά να την τσιγκλίσει, έδινε ψήφο εμπιστοσύνης σε συνεργατικά εγχειρήματα, έκανε ελεύθερο κάμπινγκ με μεγάλη παρέα τον Αύγουστο στην Σαμοθράκη, πίστευε στην αλληλεγγύη, την δύναμη της φύσης, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς επίσης, σε συμφωνία με τα ήθη των νέων της γειτονιάς, αντιπροσώπευε την εξαρχειώτικη βερσιόν του διεθνώς αναγνωρίσιμου ιδεότυπου του alpha male, ο οποίος,

δεν ταυτίζεται, ούτε ισούται προφανώς, με τον μαλάκα, τον jerk, όπως κάθε άλλος ιδεότυπος, είναι ένα ανθρωπολογικό μοντέλο, το οποίο, δεν συνιστά οντολογική περίπτωση αλλά χρησιμεύει για την θεωρητική απεικόνιση, την μελέτη της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς, παραδείγματος χάριν,

ένας σύνηθης ιδεότυπος των Εξαρχείων ήταν ο αντιεξουσιαστής που απαλλοτριώνει, καταστρέφει, βιοπραγεί, ζούσε σε αντιπαράθεση με τον εξουσιαστή που έκλεβε (το κράτος), διόριζε ημέτερους (στο κράτος), και αυθαιρετούσε (έναντι των πάντων), έπειτα από το peak του 2008-2012, χρονική περίοδος που συνέπεσε με την ελληνική οικονομική κρίση (πυροδοτήθηκε από την Διεθνή Χρηματοπιστωτική Κρίση, Panic of 2008), θεωρείται ότι έληξε τον Σεπτέμβριο του 2019 με την πλήρη άρση των κεφαλαιακών ελέγχων που είχαν επιβληθεί, βγήκε, σταδιακά, εκτός μόδας - οι εξουσιαστές είχαν λιγότερα κεφάλαια να μοχλεύσουν, οι αντιεξουσιαστές, νέοι και νέες 18-22 ετών ως επί το πλείστον, εξαναγκάστηκαν να βγουν νωρίτερα στην αγορά εργασίας (τουρισμός, εστίαση),

ο ιδεότυπος, που προέρχεται από τη γερμανική λέξη Gedankenbilder (νοητικές εικόνες), αναφέρεται στον κόσμο των ιδεών, δεν αντιστοιχεί σε ηθική τελειότητα, η οποία, ομολογουμένως, δεν συναντάται, μεταξύ άλλων, στην περίπτωση ενός alpha male,

λιγότερο macho, ένεκα των περιορισμών που προκύπτουν από το νομικό-ορθολογικό (βάσει κανόνων και νόμων) τύπο νομιμοποιημένης κυριαρχίας στα πλαίσια μιας οργανωμένης κοινωνίας, των συγκαιρινών κοινωνικοπολιτισμικών ευαισθησιών επίσης, οι γυναίκες διεκδίκησαν, και καταφέρνουν, ισότητα, στην επαγγελματική ζωή, και το κοινωνικό περιβάλλον, τα αντανακλαστικά του παραμένουν πατριαρχικά (αντί για πατρικά, ή μπαμπαδίστικα), σε ορισμένο βαθμό, καθώς άλλωστε ανταποκρίνονται σε έναν έτερο τύπο νομιμοποιημένης κυριαρχίας, τον παραδοσιακό (βάσει εθίμων),

αναμενόμενο, αναγκαίο, ή προαπαιτούμενο, όσον αφορά τον επαγγελματία του αρχαίου ολυμπιακού αθλήματος της ελληνορωμαϊκής πάλης, του πολεμιστή, του γεννημένου σε γκέτο, φαβέλα, ή φτωχογειτονιά που κρύβει κινδύνους, του gaucho, του security σε γήπεδο ποδοσφαίρου του ελληνικού πρωταθλήματος, του έγκλειστου στην φυλακή,

πρόκειται, φυσικά, για έναν ιδεατό τύπο που -εξ ορισμού- μεταλλάσσεται, δεν θεωρείται πλέον απαραίτητο προσόν για το επάγγελμα του οδηγού, του τραπεζικού υπάλληλου, του τραγουδιστή, του barista,

males in transition, rather than in crisis, δεν είναι αναγκαίο να ανατρέξουμε στα 1930s του Ernest Hemingway[1], τα 1960s του Che Guevara[2] και του Sean Connery, στο δασύτριχο τους στήθος, οι άντρες δεν συνήθιζαν να αφαιρούν τις τρίχες από το σώμα τους ούτε πριν από είκοσι πέντε χρόνια, με την εξαίρεση των αθλητών του water polo, body builders, ή δρομείς, κανόνας πλέον για τα alpha fit, νόρμα κοινωνικά αποδεκτή, η πρόσληψη της ήταν αρνητική, θεωρούνταν weird, για έναν άντρα από την Γεωργία, την Σαρδηνία, την Αριζόνα, την Τυνησία, την Κιλικία, και την Παμπλόνα,

όσον αφορά τον ιδεότυπο της γυναίκας υψηλής συναισθηματικής νοημοσύνης, εύθραστης, ευαίσθητης, ευάλωτης, σαν χαρακτήρας που ξεπήδησε από αισθηματική πεζογραφία τύπου άρλεκιν της δεκαετίας του 1920, σε μεγάλο βαθμό, έχει λησμονηθεί, αηδόνι σε κλουβί, ενίοτε υστερική, υποθέτουμε λόγω κλεισούρας, αντί για λόγους που άπτονται της βιολογίας, οι γυναίκες δεν εργάζονταν, ούτε σύχναζαν στα καφενεία, η απουσία των θηλυκών από την δημόσια ζωή, τους χώρους όπου συγχρωτίζονταν οι άντρες, τις καθιστούσε άγνωστες, ενίοτε μυστηριώδεις,

τόσο, ώστε να αναδειχθεί ένας ακόμη ιδεατός τύπος, σύμφωνος με το ζοφερό, απαισιόδοξο, κλίμα της δεκαετίας του 1940, της γυναίκας οχιάς, αινιγματική πανούργα, πρωτοεμφανίστηκε στα film-noir του Αμερικάνικου σινεμά, η γοητεία της φανερώνονταν στην λεπτότητα των κινήσεων του σώματος, ακαταμάχητους μανιερισμούς, την προπονημένη εκφορά του λόγου, την κατάκτηση της φυσικότητας της επιτήδευσης, τέλος, την αριστεία στην τέχνη της υπαινικτικής, αντί μιας δήλωσης προθέσεων, της δυνατότητας του βλέμματος όπου κάδραρε ο Billy Wilder δημιουργώντας την αρχετυπική femme fatale στο πρόσωπο της Phyllis Dietrichson στο Double Indemnity (1944), η μνήμη της τιμάται έως τις μέρες μας από συγγραφείς και αναγνώστες αστυνομικής πεζογραφίας, cinephilé, κάθε λογής ονειροπαρμένους,

ο ιδεότυπος του άντρα gentleman εγκαταλείφθηκε, όπως και του ιππότη, των θρύλων, που θα μονομαχούσε με φλεγόμενους δράκους, γνωρίζοντας, εκ των προτέρων, το τέλος της ιστορίας, εκπληρώνοντας την προφητεία, ο ίδιος θα χανόταν, εξολοθρεύοντας παράλληλα το αδηφάγο τέρας, του μακελειού θα επιβίωνε η καλή του, θα παντρεύονταν εκ νέου μεσαίο εταιρικό στέλεχος του private equity,

τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί,

η Μάρα δεν θα είχε υψώσει σκόπιμα την φωνή της κατάλληλη στιγμή, ούτε θα είχε χαρίσει στον άγνωστο άνδρα ένα πονηρό χαμόγελο, έτσι ώστε να μην ξαφνιαστεί, πόσο μάλλον δυσαρεστηθεί, ένα γελάκι εμφανίστηκε στο πρόσωπο της, όταν της έστειλε ερωτικό σινιάλο στην γλώσσα ενός πυγμαίου χιμπαντζή,

δεν θα σκοτιζόμουν, στην μέση του σκοτεινού δρόμου, με ανθρωπότυπους και ιδέες, ιδεότυπους και ανθρώπους, δεν θα αναρωτιόμουν αν σκόπευε να φέρει στο νου της την εικόνα του τρωγλοδύτη Παν όταν θα κάναμε σεξ,δεν θα ήμουν βέβαιος πως στο δικό μου slideshow θα εμφανιζόταν μία άλλη γυναίκα, αν δεν είχε υπάρξει εκείνη η ξανθιά...

 

 

 

 

---

[1] "In 1937, one of the most famous (and absurd) confrontations in literary history took place in New York, it involved Ernest Hemingway, the critic Max Eastman, and a very specific argument about masculinity and body hair, the feud began when Eastman wrote a scathing review of Hemingway’s bullfighting book, Death in the Afternoon, he mocked Hemingway’s hyper-masculine persona: "come out from behind that false hair on your chest, Ernest, we all know you," to Papa Hemingway’s supporters this was blasphemy, furious about the false hair comment, Hemingway reportedly unbuttoned his shirt to reveal a very hairy chest, he encouraged Max to assess the authenticity of his chest hair, while he mocked Max’s chest, which was as “bare as a bald man’s head…”" Gemini.

[2] "Che, the great revolutionary, a death seeking missile, with a disposition to die beautifully, Guevara, the dogmatic ideologue, the unskilled economist, the incompetent politico."https://www.lrb.co.uk/the-paper/v19/n16/richard-gott/the-ribs-of-rosinante

"He was a very magnetic human being, cruel, and entirely obsessed, but nevertheless attractive."https://www.theparisreview.org/interviews/1395/the-art-of-fiction-no-146-william-f-buckley-jr

 

Sexάρχεια

 

THE WAYS OF THE BEAST

VΙ

Αμήχανη περίοδος, άβολη η περίοδος, στην ζωή των εραστών,

την ρώτησα λοιπόν αν ήθελε να αναβάλλουμε το ραντεβού (το είχε ακυρώσει τον προηγούμενο μήνα), «αν δεν είναι για να πηδηχτούμε δηλαδή δεν θέλεις να με δεις;» ενεργοποίησε το conflict mode, χρειάστηκαν έντεκα λεπτά, είκοσι μηνύματα, μέχρι να λήξει αίσια το θέμα (έλα στις οκτώ… θα σε περιποιηθώ»), έφθανα πάντοτε νωρίτερα, εκείνη την βραδιά επτά λεπτά, κτύπησα το κουδούνι στις 20:02,

ήπιαμε μπύρες, χωρίς ένταση και διαφωνίες, στην βεράντα με το στρωμένο παλιακό Αθηναϊκό μωσαϊκό σε μαύρο χρώμα, τις γλάστρες με ανθεκτικό ελαίαγνο, αναρριχώμενο ρυγχόεσπερμο, πικροδάφνη, αλόη βέρα, τις κρεμαστές ζαρντινιέρες και τα καλάθια με μωβ τηλέγραφο, λευκό και έντονο κόκκινο γεράνι, λεβάντα, πλατύφυλλο βασιλικό, και πόθο, σαν εκείνον που με είχε κυριεύσει, συν την ανυπομονησία, όσο την περίμενα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, ντυμένος ακόμα, πάνω από το πάπλωμα, το τηλέφωνο το είχα αφήσει στο σαλόνι, μπήκε στην κρεβατοκάμαρα φορώντας στενό μαύρο παντελόνι, μαύρο αμάνικο ριπ τοπ, ίδιο με εκείνο στην φωτογραφία στο προφίλ της στο Facebook, είχαμε προφτάσει να εξομολογηθεί, εν είδη φιλοφρόνησης, έπειτα από την ευτυχή λήξη ενός γύρου ερωτοπραξιών, ανάλαφροι, ευάλωτοι, γυμνοί, την φωτό που είχαμε επιλέξει, πριν σμίξουμε ακόμα, ώστε να προσφέρουμε πρόσκαιρη ανακούφιση στο σώμα μας, καβάλησε σαν καουμπόισσα, έκανε σεξ μαζί μου woman on top σε μια φωτό που με είχαν τραβήξει σε οριζόντια θέση σε αμμώδη παραλία, πλησίασα από πίσω στην selfie που έσφιγγε το μπράτσο της μπροστά από τον νιπτήρα, φίλησα τον λαιμό, τον ώμο εις διπλούν, το χέρι της, το οποίο,

απροπόνητο σε γυμναστήριο, πάντως σφριγηλό, κατά αναλογία με τα βάρη της ζωής, είχε αρχίσει τώρα να προσφέρει απόλαυση, γρήγορα συνέδραμαν το στόμα και τα χείλη, έπαψα να κοιτάζω με ορθάνοιχτα ευγνώμονα μάτια όταν επέδραμαν απαλά, πάντως προειδοποιητικά, οι κοπτήρες, η Μάρα ζητούσε διακριτικά να τους αφήσω μόνους, απέσυρα το βλέμμα, και άλλωστε,

είχε ανοίξει τρύπα στο ταβάνι, κοιτούσα πλέον το φεγγάρι από την παραλία της Παχιά Άμμου στην Νίσυρο, καλύπτεται από χαμηλή θαμνώδη και φρυγανική βλάστηση όπου παραμονεύουν μικροί μαύροι σκορπιοί, στο νησί του Αιγαίου βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο ενεργό ηφαίστειο στην Ελλάδα γνωστό για τους πέντε κρατήρες του, η τελευταία έκρηξη χρονολογείται στο 1888,

όταν κάναμε έρωτα, εξυπακούεται, τα χέρια μου έφθαναν στο σώμα της, χάϊδευαν την πλάτη της, ανακάτευαν τα μαλλιά της, τσίμπαγαν τον πισινό της, άρπαζαν, εξερευνούσαν το κορμί της, ακουμπούσαν, στηρίζονταν πάνω της, κρατιούνται, ο ένας από τον άλλον, οι εραστές, να μην πέσουν, να μην γκρεμοτσακιστούν στην παραζάλη του έρωτα, όταν όμως μεταβόλιζε την δύναμη μου, Μάρα was in charge, απομακρύνονταν, τόσο να μην φτάνω, είτε σήκωνα τα χέρια μου ψηλά (παραδίνομαι), είτε τα άφηνα να πέσουν δίπλα, φαίνονταν δηλαδή πως σπαρταράω, ένοιωθα ίλιγγο, μετεωριζόμουν, έως ότου...

...εξερράγη, ακολούθως ήρθε ξάπλωσε δίπλα μου, το πόδι της πάνω στην κοιλιά, το χέρι της γύρω από τον σβέρκο, καθώς ανάσαινε δίπλα από τον λαιμό μου εισέπνεα το άρωμα που αναδύοταν από το δέρμα, τα μαλλιά της, δεν κράτησε πολύ η ανάπαυση, έπειτα από ένα μισάωρο, μετακινήθηκε εκ νέου στα νότια της επικράτειας της χώρας, ένα διπλό κρεβάτι δηλαδή, αφαίρεσε το παντελόνι, έμεινε με το κολλητό μαύρο σλιπ, διοχέτευσε σταδιακά στο σώμα μου ένταση που αδυνατούσε να διαχειριστεί, δεν υπήρχε -προφανώς- δυνατότητα αποτροπής, σε αντίθεση με το μυαλό μου, ευτυχώς, το ταβάνι παρέμενε στην ίδια θέση, δυστυχώς, δεν άνοιξε η έξοδος κινδύνου προς το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης, το νησί της Γαύδου, κατακαλόκαιρο στο Σαρακήνικο, η παραλία χρωστάει το όνομα της στους Σαρκεγίν κουρσάρους της Ανατολής, να χαζεύω ανάμεσα από υπεραιωνόβιους κέδρους υπέρλαμπρα αστέρια, έκλεισα τα μάτια, αντίκρυσα guest stars στα Εξάρχεια, κατά σειρά εμφάνισης:

πλάσμα σαγηνευτικό, με κατάμαυρα λεπτά μαλλιά μακρύ καρέ, spirits of Saturn αντικατοπτρίζονταν στα αμυγδαλωτά της μάτια, το Venetian white πρόσωπο της, καθόταν γονατιστή στα νοτιοδυτικά του κρεβατιού, γράπωσε το πόδι μου, κοιτούσε ανυπόμονα την Μάρα με edginess που προκάλεσε την συστολή κάθε μικροσκοπικού μυός στην βάση κάθε θυλάκου τρίχας, είχε σουβλερή μύτη, λεπτεπίλεπτη εξίσου με τα χείλη της, το στόμα έκρυβε ολόλευκα δόντια που έμοιαζε να σφίγγουν και να τρίζουν από ένταση επειδή καθυστερούσε η σειρά της, for branch,

κορίτσι αφράτο, τροφαντό, με μακριά ξανθά μαλλιά και φυσικούς μακρόστενους ευμεγέθεις μαστούς, τους έφερε κοντά στο πρόσωπο μου γελώντας πρόσχαρα,

τύπος ψηλός, μελαχρινός, και συμπαθητικός, στέκεται όρθιος στην άκρη του κρεβατιού, έχει περάσει τα χέρια του στην λεκάνη της, το κάνει στην Μάρα με αργές κινήσεις,

δύο κοπέλες, παχουλή και skinny, artsy, party, piercing & tattoos, τα μαλλιά τους κουρεμένα με την μηχανή, με βλέμματα αυθάδη, άγρια, ναρκισσιστικά, φιλιούνται πάνω από την κοιλιά μου: “you must look and you could touch… perhaps!”

τσιτωμένο θηλυκό, σαράντα plus, με μακριά μαλλιά και office –anxious, rather than sexy- look, βγάζει το γοβάκι, ανασηκώνει την σκούρα γκρι εφαρμοστή φούστα, αφαιρεί το κυλοτάκι, "come baby," μια δρασκελιά αρκεί, να σκαρφαλώσει στο κρεβάτι, για το δικό της μονοκόμματο μακρύ κορμί, με μια δεύτερη γεύομαι το φύλο της,

τέλος, η Γυναίκα, απροσδιόριστης ηλικίας, συμμετρικά χαρακτηριστικά προσώπου, λίγες ρυτίδες, και σπαστά καστανόξανθα μαλλιά που έφθαναν πάνω από τον ώμο και τα χώριζε στο πλάι, με βλέμμα περιπαικτικής στοργής, σκύβει προς το μέρος μου, η κρύα παλάμη της με τα μακριά δάχτυλα ακουμπά πάνω στο στήθος μου, κάτι ψιθυρίζει στο αυτί, και τότε ακριβώς άκουσα μια κραυγή,

«χαζό είσαι παιδάκι μου;» είπε η Μάρα, μόλις με είχε αποτελειώσει, πάνω μου είχε απομείνει ασθενικό δέρμα, κόκκαλα με ρωγμές, αίσθημα ανυπέρβλητης αδυναμίας, μια απώλεια εαυτού,

-       sexuality is a beast; it had started to consume us.

Sexάρχεια

 

THE WAYS OF THE BEAST

V

«Ωραία γεύση είχε σήμερα... τι έφαγες;»

«το smoothy θα εννοείς... έβαλα μπανάνα, ακτινίδιο, χουρμάδες, γάλα καρύδας, μέλι, ταχίνι, αμύγδαλα, κακάο, γκότζι μπέρι, σπόρους τσία, λίγο αλατάκι, κουρκουμά, κανέλα, και τζίντζερ»,

«άσε ρε μαλάκα που μου ‘θελες και τσία!!»

«είναι υπερτροφή με αντιοξειδωτική δράση πλούσια σε ωμέγ...Ω3 λιπαρά οξ...»

«δεν μπορούσες δηλαδή χωρίς!;!» είπε βγαίνοντας από το δωμάτιο, πήγε στο μπάνιο να πλυθεί, το στόμα της, είχε ακουστεί παράταιρο στην Μάρα, δηθενιά, αναφορικά με τον εραστή της τουλάχιστον, εν τω μεταξύ, μολονότι δεν εκνευρίστηκα που έφαγα κράξιμο για τους σπόρους του φυτού Salvia hispanica από το Περού, τους καλλιεργούσαν Μάγια και Αζτέκοι, αλήθεια είναι πως θα προτιμούσα να ανταλλάσσαμε νέους θρεπτικούς γευστικούς συνδυασμούς, να την ρωτούσα αν όντως τα ροδάκινα της Ημαθίας εξάγονται στην πατρογονική της Ρωσία, έτσι ώστε τα ντόπια που αγοράζουμε από την λαϊκή να εισάγονται από την Τουρκία (με χαμηλότερο κόστος παραγωγής λόγω προδιαγραφών συχνά κατώτερων από τα ευρωπαϊκά πρότυπα), όσο για την ντομάτα, ταξίδευε συχνά από τα θερμοκήπια του νότου της Κρήτης στον βορρά ενός delicatessen στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας, και αντιστρόφως, από το κρύο της Πολωνίας στα supermarket της Αθήνας, συνεπάγονταν μια έκπτωση, αντί για την τσέπη, στην γεύση στο στόμα των καταναλωτών,

θα ήθελα να συζητούσαμε περί παντός επιστητού, όμως της άρεσε να κράζει, το απολάμβανε να αποδοκιμάζει, δεν μου χαρίστηκε, αναμενόμενο, όταν δεν αρκέστηκα στην ικανοποίηση της πρωτόγνωρης ηδονής που αυτοβούλως είχε επανειλημμένως γενναιόδωρα προσφέρει, σε αρμονία με το 99% των περιπτώσεων (με την εξαίρεση εκείνων που τους πήρε ο ύπνος στις επάλξεις) ζήτησα κάτι περισσότερο, υπαινίχθηκα διακριτικά, διερεύνησα την πιθανότητα της επέκτασης του πεδίου των επιχειρήσεων, «θέλω να χύσω στο πρόσωπο της γιατί το είδα στο πορνό και θέλω και εγώ...»  απάντησε περιπαικτικά, μιμούμενη βαρύτονη αντρική φωνή, κατάπια την γλώσσα μου, με την δική της συνέχισε τα κόλπα, έτσι ώστε την επόμενη φορά, φρόντισα προκαταβολικά, να μην ξεχάσω βολικά, πως η βιομηχανία του porn λέκιασε με facials τις οθόνες επειδή καταφάσκει στα γκροτέσκα ξεστρατίσματα, τους άβολους παροξυσμούς, επικυρώνοντας ταυτόχρονα, συχνότερα απ’ όσο θα ‘θελε να το παραδεχτεί ένας μεσήλικας, να το αντιληφθεί ο μετέφηβος, την ιδεολογική αναπαραγωγή της πατριαρχίας,

«έφαγε πίκρα...» σκέφτηκα σιωπηλός, δύο εβδομάδες αργότερα, όταν με βλέμμα απλανές εξαφανίστηκε στην τουαλέτα, αναλογιζόμενος την χημική πικράδα της επίγευσης των ναρκωτικών, είχα επισκεφθεί άϋπνος το διαμέρισμα της, τη μόνη τοποθεσία εντός των συνόρων της πόλης όπου,

η (ήπια) απελπισία της γειτονιάς, διαχεόταν στην ατμόσφαιρα ως τοξικός καπνός από φωτιές σε κάδους απορριμάτων, αερίων δακρυγόνων που θόλωναν την θέα προς το μέλλον, συνώνυμη των Εξαρχείων, κάμποσο καιρό, η πορνογραφία της βίας, ξέχωρα από τις τρομολαγνικές ζωντανές συνδέσεις της ιδιωτικής τηλεόρασης, αναμεταδιδόταν ελαφρά την καρδία από χρήστες των social media, δικαιολογούνταν, γινόταν ανεκτή, από την κυβέρνηση της αριστεράς, φετιχοποιημένη ως ιερό λαϊκό δικαίωμα στην κοινωνική διαμαρτυρία,

η κοινή μας απαισιοδοξία, με κλειστή την δίφυλλη λευκή πόρτα με τζάμι που οδηγούσε στο μπαλκόνι, στο κρεβάτι μειωνόταν στο ελάχιστο,

sexuality is a beast, οπωσδήποτε τις νύχτες της Παρασκευής, εκείνης της συγκεκριμένης εποχής:

 

“'cause it's a bittersweet fugue

that's life, it's sex and violence

melody and akward silence

indulging in our favorite things

trying to make ends meet

and then you die."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sexάρχεια

 

THE WAYS OF THE BEAST

IV

Στον αντίποδα της εξιδανίκευσης του κάλλους, αναπαριστώνταν σε αγάλματα μεγάλων διαστάσεων, τα αθηναϊκά ειδώλια, μεγέθους τριών έως τριάντα εκατοστών, είχαν μεγάλα πεταχτά αυτιά, τεράστιες καμπουρωτές μύτες, τα στόματα τους έχασκαν, έζεχναν όταν έβγαζαν την γλώσσα στην γεωμετρία του Ωραίου της κλασικής εποχής, εξέφρασαν, στο πλαίσιο της εποχής τους, την διαχρονική διαπολιτισμική επιθυμία του ανθρώπου να απεικονίσει το γκροτέσκο,

λέξη που τέθηκε σε κυκλοφορία στην Αναγέννηση (1560s), ώστε να συμπεριλάβει ένα ευρύ, όσο και κοινό, φάσμα δημιουργικής δραστηριότητας, η οποία, αποτυπώνει, εμπεριέχει, ενσωματώνει το γελοίο, το τρομακτικό (των εικόνων του H. R. Giger), το αλλόκοτο (των πορτραίτων του Giuseppe Arcimboldo, του reality show Sexy Beasts), το αισχρό, το τερατώδες (μιας κινηματογραφικής απόδοσης του Frankenstein), το βλάσφημο, το πληθωρικό (των ανθρώπινων σωμάτων του Fernando Botero), το δαιμονικό, το αηδιαστικό (των παραστάσεων της Helen Duncan), ξέχωρα από το πεδίο της πολιτισμικής δημιουργίας,

αντιστοίχως, στην αναπαράσταση του ερωτισμού, του sexiness, απέναντι από τα κεντρικά γραφεία ενός οίκου μόδας, το υπαίθριο billboard (24′x36′) φιλοξενεί μια καλαίσθητη διαφήμιση εσωρούχων, τα διαφημίζουν μοντέλα άντρες και γυναίκες επαγγελματίες με (Photoshop) ιδανικές αναλογίες, στο πενταώροφο γκρι κτίριο με τα κλειστά παράθυρα λειτουργεί μια εταιρεία. συνδρομητική υπηρεσία περιεχομένου στο διαδίκτυο με xxx περιεχόμενο, η βιομηχανία του porn, ως γνωστόν, αποτελεί τον προνομιακό τόπο έκφρασης της σεξουαλικότητας σε κάθε γκροτέσκο, πιθανό, και make believe category του: το κτηνώδες του rough sex, το τρομακτικό του bdsm, το γελοίο του step mom, το τερατώδες του gang bang, το αλλόκοτο στο cosplay, το ασεβές του nun, το μακάβριο του choking, το πληθωρικό των big dick/big tits,

στην pornόσφαιρα, το focus point μετατοπίστηκε από το σύνολο της επικράτειας του ανθρώπινου σώματος, όπως το κατέγραφε η κάμερα ενός κινηματογραφικού soft porn της δεκαετίας των 70s, μιας trash βιντεοταινίας των 80s, στα γεννετήσια όργανα, επιβεβαιώνοντας τον Γάλλο διανοούμενο Michel Foucault, βρισκόμαστε στην εποχή της κλινικής παρατήρησης:

-       «απ’ όταν βγήκε το σεξ από την αφάνεια, καταδικαστήκαμε να μιλάμε γι’ αυτό αδιάκοπα, αναφερόμαστε στο σεξ από την αποκαθαρμένη και ουδέτερη σκοπιά μιας επιστήμης η οποία, ανίκανη ή αρνούμενη, να μιλήσει για το ίδιο το σεξ, αναφερόταν κυρίως στα ξεστρατίσματα του, στις διαστροφές του, στις ασυνήθιστες παραξενιές του, στις παθολογικές του εξουθενώσεις, στους νοσηρούς του παροξυσμούς, μια έκρηξη των αιρετικών σεξουαλικοτήτων».

 

Sexάρχεια

 

THE WAYS OF THE BEAST

III

Το γένος των ανθρώπων ίσως καταφέρει κάποτε να τετραγωνίσει τον κύκλο, εφευρίσκοντας μια ύπαρξη που δεν θα κατανοεί, «καθ' εικόνα καθ' ομοίωση», προσομοίωση ενός σύμπαντος που πασχίζει, αδυνατεί έως τώρα πλήρως να αντιληφθεί, περιπέτεια διανοητική, ονειροπόλα, ονειρική, όταν κάποτε ευοδωθεί, παρότι εργασία οπωσδήποτε συλλογική, πολυπαραγοντική, ολοκληρώνεται σε βάθος χρόνου που υπερβαίνει μια ανθρώπινη ζωή, προβλέπεται ωστόσο να κωδικοποιηθεί σε μια ανθρώπινη μορφή,[1] καθόλου απίθανο να κατοικεί, στην πολιτεία, "where the future happens first," των αγγέλων, they are the tech makers, they are the makers of dreams, έως τότε,

θα μας συναρπάζει μια ανθρώπινη φιγούρα εγγεγραμμένη ταυτόχρονα σε κύκλο και τετράγωνο, πόσο μάλλον όταν στο σχέδιοVitruvian Man του Leonardo da Vinci ανιχνεύεται η Χρυσή Τομή (11.618), ιδέα, μεταξύ χιλιάδων άλλων, που δεν άφηνε αδιάφορο τον Αναγεννησιακό Ιταλό, μαθηματική αναλογία η οποία αντανακλά μια ιδεατή αρμονία, χρησιμοποιείται στην τέχνη, την αρχιτεκτονική, η περιοδική, όσο και τυχαία, εμφάνιση της σε κάποιο ανθρώπινο πρόσωπο, ορίζεται από την απόσταση μεταξύ των ματιών, του μήκους της μύτης, του πλάτους των χειλιών, σχετίζεται με το αόρατο νήμα της γεωμετρίας της κατασκευής της ομορφιάς,

στα πρόσωπα των Ιρανών γυναικών που μικραίνουν, ισιώνουν, τις μύτες τους, των νεαρών Αμερικανών που μορφοποιούν τα αυτιά ("symmetrical ears and nostrils have been linked to better middle-distance running performance"), των επιβλητικών eye enlarging έγχρωμων φακών επαφής, της glossy πορσελάνινης επιφάνειας των οδοντικών εμφυτευμάτων για λαμπερά χαμόγελα, των εφήβων στο κυνήγι του looksmaxxing [2] [3], την ενέργεια κλασματικής ραδιοσυχνότητας (RF) που διεισδύει στο δέρμα ενεργοποιώντας την φυσική παραγωγή κολλαγόνου για την σύσφιξη και την ανύψωση του δερματικού ιστού, τα χείλη φυσικά, μαγνητίζουν καλύτερα σαρκώδη, όσο για τα σχόλια, τα δηλητηριώδη, outdated [4], κρίνονται ως εντελώς βλακώδη,

τα υπέρμετρα διογκωμένα ανδρικά στήθη που παρελαύνουν στα Instagram stories, παραπέμπουν στα πρότυπα, τον κανόνα του ωραίου του αρχαίου κόσμου, αντιστοιχούν, καθώς είναι αφύσικα, στην θεϊκή δύναμη του Ποσειδώνα, το άγαλμα του διασώζεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, τα Brazilian butt lifts σε TikTok shorts επίσης, στην Αφροδίτη Καλλίπυγο, την θεά με τους υπερμεγέθεις ωραίους (Καλλή) γλουτούς (πυγός), μαρμάρινο γλυπτό από την Ρωμαϊκή εποχή, αντίγραφο του χάλκινου πρωτοτύπου της Ελληνιστικής περιόδου (3ος αιώνας π.Χ.),

ο φουσκωτός πορτιέρης του Electric Eden, τo beauty filter της παρουσιάστριας του reality show Almighty Aphrodite, οι Πολεμιστές του Ριάτσε, δύο μπρούντζινα αγάλματα του 5ου αιώνα π.Χ., φιλοξενούνται στο Museo Nazionale della Magna Grecia στο Reggio Calabria της Ιταλίας, ο Leo Messi με τα 896 γκολ, τον πανηγυρισμό τους, το δάχτυλο που δείχνει προς τον ουρανό, η ιδιοφυΐα[5] της κβαντομηχανικής, συνεφευρέτης του μέλλοντος, θα εμπλουτίζεται από νέου είδους τεχνητή νόηση, πασχίζουν όλοι τους, με τρόπο ουσιώδη, ή και μη, λίγο ή πολύ, να καλύψουν το απροσμέτρητο κενό που ισούται με 1,9 εκατοστά μεταξύ του δάχτυλου του ανθρώπου και του Θεού στην Δημιουργία του Αδάμ του Michelangelo, εξηγείται, η διαχρονική καθολική δημοφιλία μιας νωπογραφίας ηλικίας 515 ετών, ξέχωρα από την τεχνική της αρτιότητα, από την κίνηση του ανθρώπινου δείκτη, που τείνει, οφείλει να επιθυμεί να εξυψωθεί, να αγγίξει εκείνον του δημιουργού,

το κενό, ισούται με την περατότητα, παρήγαγε κάποτε ηλεκτρισμό:

-       "Adam stretches out his hand so that it almost touches the hand of God, and an electric charge seems to pass between their fingers," it was probably Kenneth Clark, with his 1969 book and TV series Civilization, who put this idea into general currency, Michelangelo's invisible spark is now proverbial, it was magnified into a very visible big bang in the title sequence of The South Bank Show, it inspired the warm glow of contact between alien and human in the poster for E.T., Clark didn't originate this contagious metaphor, though, it had a history, in 1927, the English painter and writer, Wyndham Lewis, had come up with it: ‘between the outstretched forefinger of Adam and the figure of the hurrying Jehovah there is an electric force’, in 1870, a French critic, Emile Montegut, had come up with it, too, ‘one might even say that in this fresco Michelangelo intuitively discovered electricity a long time before Galvani and Volta’, it was inaugurated in 1801 by the Swiss-British artist Henry Fuseli, he observed ‘how the immortal spark electrifies the new-formed being, who hastens to meet his maker’,[6]

δύο χρόνια προηγουμένως, το 1799, ο Ιταλός φυσικός Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta εφηύρε την βολταϊκή στήλη, την πρώτη ηλεκτρική μπαταρία που μπορούσε να παρέχει συνεχώς ηλεκτρικό ρεύμα σε ένα κύκλωμα, έτσι ώστε,

προτού να καταστεί εξωπραγματικό για τον σύγχρονο άνθρωπο να μπορεί να φανταστεί μια καθημερινότητα χωρίς ψυγείο και πρίζα για τον φορτιστή,

διαταράχθηκε η συνήθεια του ύπνου των ανθρώπων, χρειάστηκε να προσαρμοστούν, να αλλάξουν τις ρυθμίσεις στο βιολογικό τους ρολόι, εγκαταλείποντας την συνήθεια αιώνων να κοιμούνται σε δύο δόσεις, ενώ,

το 1884, η Τιμισοάρα έγινε η πρώτη πόλη της ηπειρωτικής Ευρώπης που εγκατέστησε ηλεκτρικό φωτισμό δρόμων, νίκησε το σκοτάδι επίσης το 1989, στην κεντρική της πλατεία ξεκίνησε η Ρουμανική Επάνασταση που έριξε το καθεστώς Τσαουσέσκου και έφερε την δημοκρατία,

το 1922, η καλύβα του Martin Heidegger στον Μέλανα Δρυμό, του επιφανέστερου εκ των στοχαστών που συνδέθηκαν με την θεωρία του εθνικοσοσιαλισμού, θα παρέμενε σκόπιμα χωρίς ηλεκτρισμό για εννέα χρόνια, το σκότος δεν θα αργούσε να σκεπάσει την χώρα του, και την Ευρώπη,

στις 25 Ιουλίου 1965, ο Bod Dylan με μια ηλεκτρική κιθάρα στην σκηνή του Newport Folk Festival προκάλεσε ηλεκτροσόκ στην folk κοινότητα ("fuck them if they think they can keep electricity out of here"), κάποιοι θεατές ηλεκτρίστηκαν, οι υπόλοιποι συνήλθαν από την ηλεκτροπληξία αργότερα, έγκαιρα πάντως, ώστε να τον χειροκροτήσουν όλοι μαζί κατά την διάρκεια της απονομής των βραβείων Nobel το 2016, προηγουμένως, λίγες μέρες έπειτα από το Electric Dylan controversy,

τον Αύγουστο του 1965, ο John Lennon θα επιστράτευε το χιούμορ του παρουσιάζοντας σε τηλεοπτική μετάδοση το τραγούδι της μπάντας "Help" ("our latest electronic noise, depending on whose side you're on"), χρειάστηκε η βοήθεια,

της Artificial Gentle Intelligence (subgenre της A.G.I.), που καταλαβαίνει τον πόνο μας, ώστε να δοθεί έγκυρη –τελεσίδικη- απάντηση στο ερώτημα της πρωτοκαθεδρίας στην ιστορία της pop & rock μουσικής, η μάχη κρίθηκε μεταξύ των Beatles και του Michael Jackson, κατόρθωσαν να συνδυάσουν -στο κορυφαίο επίπεδο- το pop cultural impact (Elvis, Bob Marley, Madonna), με την καλλιτεχνική αρτιότητα (Bob Dylan, Pink Floyd, David Bowie),

The Beatles vs. Michael Jackson:

-        «μαθαίνεις περισσότερα από ένα ταξίδι στην Ινδία, αντί για την Neverland»,

ακολούθησε η απομάγευση μιας σειράς από θρυλικά versus τα οποία, το είδος μας, από μόνο του, δεν είχε καταφέρει να επιλύσει, λόγου χάρη,

ξανθιές vs. μελαχρινές:

-       "the sun might be white but it looks yellow when you re’ standing on the earth",

Michael Jordan vs. LeBron James:

-       "every human wants to fly",

Chocolate vs. Vanilla:

-       "they called cocoa a devil for a reason",

κάπως έτσι, λοιπόν, όταν και ο πλέον δύσπιστος βεβαιώθηκε πως ο πολιτισμένος άνθρωπος ήταν σε θέση να απαλλαγεί οριστικά από τον υποκειμενισμό της ατομικής ιδιοσυγκρασίας, τις παρανοήσεις που γεννά, η ανησυχία για την τεχνητή νοημοσύνη μετριάστηκε, προστέθηκε στην μαθηματική εξίσωση το κύριο συστατικό της εμπιστοσύνης, άλλαξαν θέση οι αριθμοί στο ποσοστό της θετικής απόκρισης των Αμερικανών, το 17% έγινε 71%, το ποσοστό της Κίνας παρέμεινε στο 49% (υψηλό εξαρχής, νομοτελειακά, ως new superpower, εξαναγκασμένη να προσβλέπει δηλαδή σε «μεγάλη αναστάτωση, θαυμάσια ευκαιρία»),

η αξιοπιστία της τεχνητής νοημοσύνης δεν τέθηκε –συνολικά- σε αμφισβήτηση, ούτε ακόμα κι όταν η απάντηση σε ένα ιστορικό debate δεν ήταν η αναμενόμενη,

Paul McCartney vs. John Lennon:

-       "people Imagine livin’ life in peace",

θεωρήθηκε glitch, όλοι συμφώνησαν πως η μουσική των Beatles ήταν ένας άψογος συγκερασμός του ταλέντου των μελών του συγκροτήματος,

κοντολογίς, το πρόβλημα της απώλειας white collar μορφών απασχόλησης, αντίστοιχη με εκείνη των blue collar θέσεων εργασίας προηγουμένως ("1980s saw the first widespread integration of computers and robotics on factory floors"[7]), όσων εργάζονταν για την αντιγραφή, την εικονογράφηση και τη βιβλιοδεσία χειρογράφων σε μεσαιωνικά ευρωπαϊκά μοναστήρια και στα αυτοκρατορικά scriptoria πριν την εισαγωγή της τυπογραφίας, και πάει λέγοντας,

αντιμετωπίστηκε, αναλόγως την περίπτωση, abundance, αναδιανομή εισοδήματος, lifelong learning, wishful thinking, 

creatives got creative, ο κλάδος των Humanities έπαψε να ξεπατικώνει δυστοπικά σενάρια από sci-fi fiction και b-movies των 1970s-80s, ακολουθώντας το παράδειγμα των επιστημών της βιολογίας, της αστρονομίας, των τεχνικών επιστημών, των μαθηματικών όπου η εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης απέφερε ευγερτικά οφέλη ήδη από χρόνια, με άλλα λόγια,

το κενό των 1,9 εκατοστών, το ονομάζουμε θνητότητα, άρχισε να γεμίζει εκ νέου με θαύματα καινοφανή, θεραπεία ανίατων νόσων, μακροζωία, άθλους εφάμιλλους του Ηρακλή, αξιοποιώντας τα οφέλη της εφαρμογής της τεχνητής νοημοσύνης στα μαθηματικά, την ιατρική, και την ανθρώπινη ζωή.

 

 

 

 

 

 

---

[1] Όμηρος, William Shakespeare, Grimm Brothers.

[2] https://www.gq.com/story/mogwarts-looksmaxing

[3] https://www.nytimes.com/2023/11/06/style/looksmaxxing-tik-tok-dillon-latham.html

[4] "Neil Harbisson had a chip implanted in his head that converts light waves of colors into sound waves, he only sees in black and white, due to a vision defect, but can now hear colors, other cyborg artists modified their bodies with sensors to detect ultraviolet light, infrared radiation, air pressure and seismic vibrations." https://youtu.be/iRtF4Hr85Kc?si=7Z8CRh8AR6Nh36n8

[5] "The eruption of the natural into the human, simply the vehicle of a physiological anomaly,"  όπως το έθεσε ο Immanuel Kant.

[6] https://www.independent.co.uk/arts-entertainment/art/great-works/buonarroti-michelangelo-the-creation-of-adam-1510-744396.html

[7] Gemini.