Sexάρχεια

 

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Ι

Tell me lies, tell me small little lies, αναζωπυρώνουν την φλόγα, εξιδανικεύουν, τονώνουν την ψευδαίσθηση της μοναδικότητας του εραστή, σε σύγκρουση διαρκή με τα ρολόγια με τους κολλημένους, υποτίθεται, δείκτες, ανακριβές το ημερολόγιο, ψεύτρα η καθημερινότητα, ο έρωτας, η μόνη πραγματικότητα,

tell me lies, tell her bittersweet lies, απέκρυψα λοιπόν, πως η πρώην, και παραγωγός στις ταινίες μου μικρού μήκους, δεν θα επέστρεφε εν τέλει από τις Βρυξέλλες, είχε γίνει πλέον και πρώην συγκάτοικος, το project μου είχε απορριφθεί, το σενάριο δεν είχε καταφέρει να εξασφαλίσει χρηματοδότηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο από τους φορείς που ειδικεύονται στην επιχορήγηση κινηματογραφικών παραγωγών, το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την στήριξη του πολιτιστικού και του δημιουργικού τομέα. με προϋπολογισμό 2,44 δισ. ευρώ, επένδυε σε δράσεις που ενίσχυαν την πολιτιστική πολυμορφία, υπό την προϋπόθεση ότι η θεματολογία του έργου σχετίζεται με περιβαλλοντικά ή κοινωνικά ζητήματα,

τι δεν ήθελα να κάνω: μια crisis porn ταινία με κακόμοιρους πρόσφυγες από την Συρία στο κέντρο της Αθήνας, ντόπιους ρατσιστές να ελεεινολογούν, να τους απειλούν, στερεότυπα κλισέ από Greek economic crisis, που να δικαιώνουν, είτε την μακάρια μυωπία των Ελληνικών κυβερνήσεων (επιζήμια για την Ελλάδα), είτε την εμμονική πρεσβυωπία του Wolfgang Schäuble (επιβλαβή για την Ε.Ε), αναρχικές μολότοφ στα Εξάρχεια, user friendly micro doses από exotic street protests για festival aficionados ανά τον πλανήτη, ήθελα να αφηγηθώ με εικόνες την ιστορία του Αχμέντ, Άραβας Σύρος χριστιανός από το Χαλέπι, και της Εβίν, Σύρια Κούρδισσα μουσουλμάνα, διωκόμενοι, εκείνος για την πίστη του, η γυναίκα για τις ιδέες της περί ισότητας των φύλων, πρόσφυγες πολέμου, σε πείσμα των γονιών τους, της θέλησης των αδελφών τους, ερωτεύονται στα Εξάρχεια, τοποθεσία στην οποία είχαν βαρεθεί να ακούν «περίμενε, περίμενε», τι έψαχναν, τι ζήτησαν οι παραγωγοί:

«ό,τι θέλει ο λαός,

βία, κρίση, αναρχία από μπρος,

και από πίσω πανικός»,

αντιλήφθηκα, κάπως αργότερα, πως –σε γενικές γραμμές- είχαν δίκιο, προηγουμένως, πρόλαβα να αναστατωθώ εξίσου,

το πρωί που επισκέφθηκα το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, θα ήταν συμπαραγωγός, μου ζητήθηκε να προσθέσω δύο νέους χαρακτήρες στο σενάριο, έναν Καταλανό, μια Νορβηγίδα, θα εργάζονταν σε Μη Κυβερνητική Οργάνωση η οποία συνέδραμε τους πρόσφυγες, και τους πρωταγωνιστές μου ειδικότερα, είχαν έτοιμους τους ξένους ηθοποιούς, Ιταλός και Σουηδέζα, 

το μεσημέρι, πίνοντας διπλό espresso, της παρηγοριάς, στο κοντινότερο καφέ της γειτονιάς, λιγότερο σκεφτόμουν,

ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί έξωθεν παρέμβαση στο σενάριο, ήταν μια προσθήκη συμβατή με την ατμόσφαιρα, το κλίμα, το γενικό πνεύμα της ταινίας, ήμουν πρόθυμος να την δεχτώ ως χρήσιμη, πιθανόν αναγκαία, συμβουλή ενός επαγγελματία του κινηματογραφικού χώρου με γνώση και εμπειρία επί του αντικειμένου, έπειτα από την νίκη της αριστεράς στις εκλογές είχε αλλάξει κιόλας η σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Κινηματογράφου, περισσότερο προβληματιζόμουν,

για την έκφραση που πήρε το πρόσωπο του όταν ανέφερε εν τάχει, και πλαγίως, μια κομβική σκηνή στο σενάριο μου, σαν να ‘χε φτύσει μέσα στο πιάτο με το αγαπημένο του φαγητό (κρέας στον φούρνο με πατάτες) ένας σιχαμερός άγνωστος,

ένα μείγμα αποστροφής, απέχθειας, αμήχανης ξινίλας, αποδοκιμασίας, αντιπάθειας, creepy εκνευρισμού, η σκηνή είχε την επικεφαλλίδα:

-       ο Καραγκιόζης στο Διάστημα.