SARAH CONNOR IS A FIGHTER
Ερωτοτροπούσαμε επί ώρες, μια αγριάδα αναπλήρωνε την
τρυφεράδα, χωρίς να φθάσουμε στο level του rough sex, τεχνοτροπία που είχε εγγραφεί στην ζωή του
σώματος της έτσι ώστε να μην διακρίνω φρίκη, αηδία, ή ξενέρα όταν απόρησε αιφνιδιασμένη
(«το μαχαίρι;;»), αντιθέτως, έδειχνε να είχε μπει στον ρόλο, το ξάφνιασμα ήταν μια
χαρά για intro, δεν άργησε το «ok μωρό μου...»,
αιχμηρή η εξέλιξη της ιστορίας, το καλύτερο, το
μόνο που μπορούμε να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως το γνωρίζουμε από τον
κινηματογράφο, και την πεζογραφία, είναι να ακολουθήσουμε την διαδρομή του
μαχαιριού, το οποίο,
τοποθέτησε κάτω από το σκούρο βεραμάν τριθέσιο
καναπέ μια ώρα πριν χτυπήσω το κουδούνι της για το άκυρο τέταρτο ραντεβού, δεν κάναμε σεξ, αποχώρησα βεβιασμένα από το διαμέρισμα της,
creepy λεπτομέρεια που θα παρέμενε άγνωστη
σε εμένα αν δεν είχε αναφερθεί στο κουζινομάχαιρο, μήνες αργότερα,
διαφωνούσαμε πίνοντας μπύρες στο μπαλκόνι, εκείνη
την βραδιά, αν νοιάζονται για τις αδέσποτες γάτες που ταΐζουν οι κάτοικοι ενός
χωριού, όπως προσπαθούσα να την πείσω, ή αν, σε αντίθεση με τον άνθρωπο της
πόλης, φέρονται στα ζώα με βαναυσότητα, όπως υποστήριζε εκείνη, δεν είχα ζήσει
στην επαρχία, προτιμούσε την ζωή στην Φύση, ως συνήθως, μας περιτριγύριζε η
Σάρα αποζητώντας τα χάδια της, δευτερευόντως την προσοχή μου,
καθιερωμένη η αντιπαράθεση, των επιχειρημάτων, δεν
εξηγεί την σεξουαλική ένταση στο υπνοδωμάτιο, πόσο μάλλον την μνημόνευση του
μαχαιριού,
πράγματι, μετά τα κατοικίδια πέσαμε στα βαθιά, συζητούσαμε
για πρώην, πιάσαμε τα γκομενικά, το παρελθόν, αλλά και το μέλλον, το οποίο,
θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει σπουδάστριες του
σινεμά, kinky καθηγήτριες πολιτικών επιστημών, σερβιτόρες,
οι ελπιδοφόρες, υπαλλήλους υπουργείου με ταγιέρ, με την προϋπόθεση, βεβαίως,
πως θα είχε προηγηθεί η επιτυχής κυκλοφορία της πρώτης μου μεγάλου μήκους
ταινίας, «τα καλά του επαγγέλματος», όπως το έθεσα στην συνομιλήτρια μου, μια
απόχρωση του κόκκινου πύκνωνε στα μάγουλα της, επικοινωνούσε κάτι ολότελα διαφορετικό
από την ικανοποίηση, και την χαρά, που εμφανίζονταν στο σεξ με ερυθρά σημαδάκια
στα ζυγωματικά,
«αν και εντάξει δεν κάνει επάγγελμα ο
καλλιτέχνης...» συνέχισα να παρουσιάζω αφιλτράριστες τις σκέψεις, είχε αρχίσει
να χάνει την υπομονή της, και αλλεργία στην συγκεκριμένη λέξη, για την Μάρα, ο Maynard James Keenan ήταν μουσικάρα, ο Salvador Dali ζωγράφος, ο καλλιτέχνης δήθεν, το αυτοάνοσο εκδηλώθηκε
με το σύμπτωμα του θυμού, αντικατέστησε την απογοήτευση, κάπως έτσι, λοιπόν,
θυμήθηκε τον καναπέ που κάποτε
έκρυβε από κάτω ένα μαχαίρι, δικαιολογήθηκε πως είχε αγχωθεί, ήπιε αλκοόλ, μπάφο,
πανικοβλήθηκε λιγάκι περισσότερο,
δεν σοκαρίστηκα, εκ των υστέρων, που είχε λάβει extreme μέτρα αυτοπροστασίας, το #metoo, είχε φθάσει στην Ελλάδα, ανέδειξε το δομικό
χαρακτήρα της σεξουαλικής παρενόχλησης, της βίας κατά των γυναικών, είχε
κακοποιηθεί στο παρελθόν, panic button δεν υπήρχε ακόμα διαθέσιμο, αν
κατήγγειλε ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης ίσως έχανε την ώρα της,
μαζί και το κουράγιο της, στην περίπτωση που την αντιμετώπιζαν ως θηλυκιά
φτωχιά με μεταναστευτικό προφίλ, ανεπιθύμητο μπελά, τότε ακόμα, παρέμενα ένας
τύπος που είχε γνωρίσει σε dating site, δεν γνώριζε την διεύθυνση μου, είχαμε συναντηθεί
κάποιες φορές, η προηγούμενη συνάντηση στο διαμέρισμα της είχε εξελιχθεί άβολα,
σχεδόν όσο αμήχανα ένοιωσα όταν ξεστόμισε «το μαχαίρι»,
αναγνώριζα, φυσικά, το νόμιμο δικαίωμα να αντιδράσει
στο σχόλιο αναφορικά με την λαχτάρα μου για ασκούμενες νομικούς με ζαρτιέρες, θα
ανέμενε κανείς, ωστόσο, να ανταπέδιδε με ένα σχόλιο αντίστοιχης βαρύτητας, π.χ.
«ποιά δικηγορίνα θα σε κοιτάξει ρε μαλάκα με την φαλακρίτσα και τις άδειες
τσέπες!;!;», δηκτικό σχόλιο το οποίο θα ήμουν διατεθειμένος να δεχθώ ως πληρωμένη
απάντηση, δέχτηκα ωστόσο χτύπημα κάτω από την μέση, σαν να πηγαίνεις σε
μονομαχία στο Φαρ Ουέστ με drone, δεν χρειάστηκε η βοήθεια του,
ώστε να ταξιδέψει το μαχαίρι από το IKEA (το μήκος της λάμας έφθανε τα 16 εκατοστά) από το
συρτάρι της κουζίνας στο πάτωμα, κάτω από τον καναπέ, όπου καθόμασταν, έπειτα επέστρεψε
στην φυσική του θέση, έως ότου καταλήξει στο κρεβάτι με την ξύλινη λαβή του
ανάμεσα απ’ τα δόντια της,
ερωτοτροπούσαμε, η αγριάδα υπερσκέλιζε πρώτη φορά την
τρυφεράδα, στον λαβύρινθο της ερωτικής επιθυμίας, πίσω από κλειστά βλέφαρα, ανάμεσα
από μνήμες από γυναικείες μορφές, σκοτάδι, ακτίνες φωτός, θολές εικόνες, εμφανίστηκε
ολοκάθαρα το μπράτσο της Μάρας στην selfie στον νιπτήρα με την μαύρη φανέλα,
την ίδια που φορούσε η Sarah Connor -στο ‘να χέρι το
τσιγάρο, στ’ άλλο το ημιαυτόματο- στην iconic φωτό με τα Ray Ban από το Terminator 2 (το απόλαυσα σε πολλαπλό αριθμό θεάσεων στην τηλεόραση στις
αρχές των 1990s, χρόνια αργότερα βρέθηκε στο Top-5 της λίστας με τα comfort movies), η Sarah ήταν survivor, προηγουμένως, στο Terminator ήταν σερβιτόρα,
η Μάρα είχε εργαστεί ως σερβιτόρα, η Σάρα ανέβηκε στο κρεβάτι, ως Bastet, θεά της Αιγύπτου, αρχικά απεικονιζόταν ως λέαινα,
η γυναίκα με κεφάλι γάτας συμβόλιζε την θηλυκότητα, την ομορφιά, την
σεξουαλικότητα,
knife between her teeth, Sarah Connor was a fighter με καστανόξανθα μακριά λεπτά μαλλιά
και bony σαν την Μάρα,
που δεν άργησε να επιστρέψει από την κουζίνα με το μαχαίρι στα δόντια - στο επόμενο ενσταντανέ, την έπαιρνα από
πίσω doggy style,
- «η εξαφάνιση της τρυφερότητας ακολουθεί πάντα κατά πόδας την εξαφάνιση του ερωτισμού, δεν υπάρχει εξαγνισμένη σχέση, ανώτερη ένωση των ψυχών, ούτε κάτι που θα μπορούσε να της μοιάζει, ούτε καν να την υπαινίσσεται, όταν εξαφανίζεται η σεξουαλικότητα, εμφανίζεται το σώμα του άλλου, με την αόριστα εχθρική παρουσία του, οι θόρυβοι, οι κινήσεις, οι μυρωδιές, η παρουσία αυτού του σώματος που δεν μπορούμε πλέον να αγγίξουμε, ούτε να καθαγιάσουμε με την επαφή, γίνεται σιγά σιγά ενόχληση, όταν εξαφανίζεται ο σαρκικός έρωτας, εξαφανίζονται τα πάντα, ένας μελαγχολικός εκνευρισμός, χωρίς βάθος, έρχεται και γεμίζει την αλληλουχία των ημερών...»[1]
No comments:
Post a Comment