Sexάρχεια

 

ΓΚΑΓΚΑ ROMANCE

II

Ήταν η αγαπημένη μας στάση, του λωτού, χρωστάει το όνομα της στο πλήρωμα του Οδυσσέα, όσοι δοκίμασαν έπαψαν να να σκέφτονται το σπίτι τους, την επιστροφή, ήθελαν να παραμείνουν στο νησί των Λωτοφάγων, να γεύονται το φρούτο του Παραδείσου (των Αράβων), όσο για τον μπλε λωτό, στην Αίγυπτο ήταν ιερό φυτό, χρησιμοποιούνταν στην Γιορτή της Μέθης προς τιμήν της Αθώρ (σ.σ. Αφροδίτη) για τις ψυχοτρόπες και αφροδισιακές του ιδιότητες, προτιμούνται οι χαλαρωτικές στις μέρες μας, κυκλοφορεί στην αγορά ως τσάι,

η στάση στο σεξ των συντελειακών εραστών, το πιστεύουν ακράδαντα, πως βιώνουν το τρεμόπαιγμα της φλόγας του κόσμου που σβήνει, όλων μας, του δικού τους πλανήτη αποκλειστικά, του Βρετανού υπουργού Dr. Stephen Fleming, της Γαλλοαγγλίδας φιλενάδας του υιού του Anna Barton, στο Damage του Louis Malle,

Θεά του celluloid Juliette Binoche και Κύριε της σκοτεινής αίθουσας Jeremy Irons, τι κινηματογραφικό ζευγάρι! ουδέποτε κατάλαβα ωστόσο τον λόγο που σκεπάζουν ο ένας τα μάτια του άλλου στην επίσημη αφίσα της ταινίας,

όταν το κάναμε στην στάση του λωτού, στο κρεβάτι, τον καναπέ, στην πολυθρόνα, μια φορά στο πάτωμα, όταν με κοιτούσε στα μάτια έδινα δίκιο στον Ηρόδοτο, πίστευε πως σ’ ένα ακρωτήρι της Κυρηναϊκής, τον πέμπτο αιώνα π.Χ., οι άνθρωποι ζούσαν αποκλειστικά με τον καρπό του δέντρου του λωτού, οι πιο επίπονες αναμνήσεις, δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον, ήταν ανίκανες να διαταράξουν την ευδαιμονία εκείνων των στιγμών, συμπεριλαμβανόμενης της κήρυξης πανδημίας, 

τα μάτια της: wolfish eyes κοφτερά, δεν είχε βλέμμα κουκουβάγιας, τροφαντής αγελάδας, ανυπεράσπιστου κουταβιού, πιστού σκύλου, ζαλισμένου κοτόπουλου, πολιορκητικός κριός, γκρέμιζαν τα τείχη που μάταια ύψωνε ο εραστής, μαλάκωναν στον έρωτα, άνοιγε το χρώμα τους, ώστε να καταφέρω να δω την radical επιθυμία της να αγαπηθεί, να λατρέψει, και να λυτρωθεί, μια σκύλα που ήταν και αρνάκι που ζούσε με μια γάτα και συναναστρεφόταν εξωτικά πτηνά (για ταξίδια σε μελαγχολικούς τροπικούς), αρκουδάκια της αγάπης (που ξέρουν που πατάνε), αγριογουρουνόπουλα (που μόνο να γριλίζουν ξέρουν), κεραμιδόγατους (που όλα τους τα συγχωρείς), και δηλητηριώδεις βάτραχους (που θέλουν να εκκρίνουν ισχυρή τοξίνη) για ερωτικούς συντρόφους, είναι αλήθεια πως ποτέ δεν την αποκάλεσα «ματάκια μου!», όταν εκείνη κατ΄ εξακολούθησιν ανέφερε «ματάρες μου!», «λόγοι αισθητικής, you know…» εξήγησα όταν χρειάστηκε να απολογηθώ («ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΑΣ!!!»),

υπήρξαν πάντως, τα μάτια μας, διπλός καθρέπτης, αντικατοπτριζόταν δίχως υπεκφυγές, παρεκβολές, και αναστολές το πάθος μας, φανέρωνε την τύφλα μας, του έρωτα μας, ο οποίος,

δεν ήταν παράνομος, ούτε παραβίαζε κοινωνικά ταμπού (όπως στο Damage), ήταν όμως απαγορευτικός: «όποιος έβαζε στο στόμα του μελάτο λωτό, δεν ήθελε πια να στείλει γραπτό μήνυμα, να επιστρέψει, ήθελε να μείνει στην γη της αμνημοσύνης, να τρώει λωτό, λησμονώντας το ταξίδι», ήταν μια Ελληνορωσίδα που αγωνιζόταν διαρκώς να μην την καταπιεί η κρίση, είμασταν δύο Αθηναίοι που επενδύαμε σε placebo, αντίδοτο μιας πνιγηρής καθημερινότητας, δεν είχαμε οτιδήποτε κοινό με τους χαρακτήρες της ταινίας του Malle, ένοιωθα όμως πως το μότο της ταινίας μας ταίριαζε, damaged people we ‘ll always be endangered·

"I want your sex, don't want your extremes

you want my everything as long as it's me

you want my sex

sex, sex, sex, we want the sex

fuck, fuck, passion baby

drive each other crazy

caught in a Gaga romance".