Sexάρχεια

 

ΟΔΟΣ ΑΒΗΣΣΥΝΙΑΣ

Ι

Ήταν άγρια, δεν ήταν επικίνδυνα τα Εξάρχεια, ακόμα και τα χρόνια που ακολούθησαν την εθνική χρεωκοπία, την συλλογική μας πτώχευση, η Αθήνα, γενικότερα, παρέμενε μια ασφαλής πρωτεύουσα στην γεωγραφική άκρη της ηπείρου, στην περιφέρεια της Ευρώπης, αφότου η πυξίδα κέντραρε μεταξύ Βρυξελλών, Φρανκφούρτης, και Στρασβούργου,

δεν αντιμετώπιζε εγκληματικότητα ανάλογη των mega cities, όπως το Παρίσι, όταν ξέσπαγε η βία στα banlieue, το Λονδίνο, των Η.Π.Α. των mass shootings, στην Τεχεράνη, την Μόσχα, και την Ιστανμπούλ κινδυνεύεις περισσότερο από το (αυταρχικό) καθεστώς, αντί για παραστρατημένους κατοίκους, στο νέο Πεκίνο σε προστατεύει το «μάτι του Xiong’an»,[1] στο Λάγος, την Μανίλα, και την Μπογκοτά, τα γνωστά, τα προβλήματα της δεν αντιστοιχούσαν ούτε με εκείνα Ευρωπαϊκών πόλεων μεσαίου μεγέθους εύπορων κρατών με βιομηχανικό παρελθόν (π.χ. Ρότερνταμ, Κολωνία, Μάντσεστερ), 

η Αθήνα είχε θέματα, ιδιοσυγκρουσιακά, συνοψίζονταν, τρόπον τινά, στην εξέλιξη της θυμόσοφης λαϊκής ρήσης «όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, Έλληνα θα ανταμώσεις»,

παροιμιώδης έκφραση, αναφέρεται στην μακρόχρονη ιστορία της ελληνικής διασποράς, στη νεότερη παραλλαγή της συναντάται ως εξής: 

«όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, Έλληνα σηκώνεις από πάνω της, κι από κάτω της, Έλληνα ξανά θα βρεις», απαθανατίστηκε στην λαϊκή ραπ μουσική επιτυχία του Πρόδρομου Τσαουσόπουλου:

«όποια πέτρα κι αν σηκώσεις

από πάνω θα με βρεις

τίποτ' άλλο δε σου λέω

κοίτα να προσαρμοστείς

να μου φέρνεσαι ωραία

να περνάμε βρε κουτέ καλά

πήγαινε με τα νερά τους

να μην μπούμε σε μπελά»

             

χωρίς να ανησυχούμε ιδιαίτερα λοιπόν, δίναμε συνήθως ραντεβού μετά την δύση του ηλίου, εντός των γεωγραφικών ορίων των Εξαρχείων πάντοτε, ελαφρώς ιδρυματοποιημένοι, η σχέση μας με την γειτονιά δεν παρέκκλινε από τον κανόνα, ανταποκρινόταν στο συλλογικό αίσθημα της περιόδου: love/hate,

όσο για την κατάσταση μας, διολίσθαινε σε in love/rebuff για εκείνη, lust/ignore για εμένα, δεν της προσέφερα, ενίοτε την αποζητούσε, γραπτή επιβεβαίωση («πώς ήταν στην δουλειά σήμερα μωρό μου;») ώστε να μην συντηρεί φρούδες ελπίδες, όταν γίναμε friends στο Facebook, εξερευνώντας με γνήσια περιέργεια, ειλικρινές ενδιαφέρον, το profile του νέου εραστή της, η Μάρα πάτησε το like είκοσι έξι φορές σε photos και posts, εξερευνώντας με γνήσια περιέργεια, ειλικρινές ενδιαφέρον, το δικό της account, δεν το πάτησα καμία, στο passive aggressive τσουνάμι των notifications απάντησα «αμάν βρε Μάρα, τόσο code ξόδεψες»,

θα τσιμπολογούσαμε στο χέρι, δεν θα ξοδεύαμε πολλά χρήματα, περπατούσαμε, κατηφορίζαμε την Ιπποκράτους, βασική οδική αρτηρία των Εξαρχείων, συναντάς πολυκατοικίες με μικτή χρήση, στεγάζουν κατοικίες, γραφεία, ιατρεία, εταιρείες, και καταστήματα στο ισόγειο, όσα είχαν μόνιμα κατεβασμένα τα ρολά τους -λόγω κρίσης- τα υπολόγισα περίπου στο ένα τρίτο:

δύο μικρομάγαζα με είδη δώρων και διακόσμησης, ένα κατάστημα φωτογραφικών ειδών, ένα ανθοπωλείο, ένα παντοπωλείο, ένα ψιλικατζίδικο, μαγαζί με ηλεκτρικά είδη, δύο μπουτίκ με επώνυμα ρούχα,

άντεχαν, το ανακαινισμένο πρακτορείο Ο.Π.Α.Π., το κομμωτήριο και το κουρείο, το μαγαζί με υδραυλικά είδη, ένα κατάστημα με είδη δώρων & διακόσμησης, δύο mini market, Άνθη Φυτά, ένα κατάστημα με είδη μοντελισμού, το καφενείο, δύο εκδοτικοί οίκοι, ένα μαγαζί με vintage ρούχα και αξεσουάρ,

είχαν προστεθεί, ένα φαρμακείο (στα δύο προϋπάρχοντα), ένα barber shop, και ένα super market, τέλος, στην Ιπποκράτους, όπως και παντού, αρκετοί δοκίμαζαν την τύχη τους στον κλάδο της εστίασης με coffee to go, take-out, και bakeries που έκλειναν έπειτα από δύο χρόνια, αποτελούσαν περισσότερο τρόπο πρόσκαιρης εξόδου από την οικονομική ανασφάλεια, αντί για επιχειρηματική επένδυση με προοπτική, λιλιπούτεια καταστήματα που άνοιγαν με προίκα 20.000 ευρώ από το Ευρωπαϊκό ταμείο στήριξης της ελληνικής επιχειρηματικότητας, έβαζαν λουκέτο καθώς συσσωρεύονταν οι οφειλές,

φτωχοποιημένοι, δεν χρωστούσαμε τουλάχιστον, αν εξαιρέσεις το βαρίδιο που μας αναλογούσε με την ιδιότητα μας ως Έλληνες πολίτες, το χρέος 350 δισ. ευρώ που θα αποπλήρωνε η χώρα μέχρι το 2060 (συν 160+ δισ. σε τόκους), το μεγαλύτερο μέρος από το ποσό θα αναχρηματοδοτηθεί με δάνεια από τις αγορές, για τα επόμενα τριάντα οκτώ έτη η οικονομία πρέπει να δημιουργήσει πρωτογενές πλεόνασμα 76% του Α.Ε.Π., βγήκαμε στην οδό Ακαδημίας,

αν έστριβες αριστερά, έφτανες στην Βουλή σε δέκα το πολύ λεπτά, ευθεία μπροστά βρίσκονταν το ιστορικό κέντρο - τουριστική ζώνη της πρωτεύουσας, κάναμε δεξιά, έπειτα από δύο λεπτά, δεξιά ξανά, βαδίζαμε πια, επί της οδού Αβησσυνίας,

έτσι ώστε να πιστέψω πως είχαμε βρεθεί σε μια ταινία μυστηρίου με στοιχεία και επιρροές από μεταφυσικό θρίλερ στο οποίο μια ανεξήγητη δύναμη ωθεί τους χαρακτήρες να προβαίνουν σε παράλογες πράξεις που στο τέλος βαίνουν εις βάρος τους, όταν εξήγησα στην Μάρα τι είχε μόλις συμβεί,

πως όταν φθάσαμε στα αόρατα σύνορα (διοικητικά όρια) της γειτονιάς στρίψαμε ταυτόχρονα χωρίς να έχουμε προηγουμένως συμφωνήσει, ή συνεννοηθεί,

πως είχε δηλαδή σταθεί αδύνατο να εγκαταλείψουμε -έστω για λίγο- τα Εξάρχεια,

πως θα ήταν αδύνατον να απορρίψουμε την πιθανότητα η (ασυνείδητη) απόφαση μας να ορίζονταν από μια πανάρχαια κατάρα που ριζώνει σε παμπάλαιους μύθους των Εξαρχείων...

...επιτάχυνε το βήμα της, δεν ανταλλάξαμε κουβέντα για τα επόμενα δέκα πέντε λεπτά, μέχρι να επιστρέψουμε στο διαμέρισμα της θα βάδιζε εκνευρισμένη λίγα μέτρα πιο μπροστά, στο ασανσέρ της πολυκατοικίας, φιληθήκαμε.

 

---

[1] "Skynet, launched in 2015, has become the world’s largest video surveillance network and by 2022 more than 500 million cameras were monitoring all public urban areas. There are no blind spots." https://www.lrb.co.uk/the-paper/v47/n06/long-ling/diary