Sexάρχεια

 

ΟΔΟΣ ΑΒΗΣΣΥΝΙΑΣ

ΙV

Διόλου απίθανο, η παρακμή των Εξαρχείων να όξυνε τον ερωτισμό, αρκούσε ένα βλέμμα, μια χειρονομία, μία λέξη ώστε να απορρυθμιστώ, παραδείγματος χάριν,

Πειναλέων, αναγράφονταν με μαύρα γράμματα στον εξωτερικό μπεζ τοίχο ενός διώροφου κτιρίου των αρχών του 20^ου αιώνα, Αβησσυνίας 99, φιλοξενούσε την ομώνυμη ταβέρνα,

σέρβιρε γεύματα με άρωμα Χίου, χοιρινό με μάραθο και μαστίχα, γιαπράκια, γίγαντες, μοσχαράκι κοκκινιστό, φάβα, κότσι, αρνάκι λεμονάτο, κοτόπουλο με μαστίχα και ταχίνι, πανσέτες στο φούρνο με θυμάρι και μέλι, ζυμωτό ψωμί ολικής άλεσης και τυρί μαστέλο, οι παραγγελίες συνοδεύονταν από κέρασμα, χαλβά σιμιγδαλένιο, βανίλια υποβρύχιο, γλυκό του κουταλιού (τριαντάφυλλο, κεράσι, νεραντζάκι, βύσσινο, καρπούζι, σύκο),

το κλασικό Εξαρχειώτικο στέκι με φιλικές τιμές, νεολαία πελατεία, ζωντανή μουσική (ρεμπέτικα, λαϊκά, παραδοσιακά τραγούδια), κουβαλούσε το μερίδιο του από την ιστορία της γειτονιάς, της χώρας γενικότερα, το μαγαζί είχε ανοίξει το 1975 μία δημοσιογράφος της αριστερής εφημερίδας της Αυγής μαζί με τον σύζυγο της ο οποίος πέρασε την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974) στην φυλακή (είχε συλληφθεί για παράνομη αφισοκόλληση),

τρία χρόνια αργότερα (οι τοίχοι παρέμεναν σοβατισμένοι με άχυρο και χωματολάσπη), άλλαξε χέρια η ιδιοκτησία, ανέλαβαν δύο φίλοι, ο Βασίλης και ο Μακάριος από την Χίο, αδελφός του Δήμου Αβδελιώδη, δημότης Εξαρχείων, σκηνοθέτης της κλασικής κωμικής και ρομαντικής ηθογραφίας Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων (1999), σκιαγραφεί απολαυστικά το προφίλ του φύλακα των αγρών της παραμεθόριου της Χίου της δεκαετίας του 1960: ο τεμπέλης, ο μουντρούχος, το χαρτόμουτρο, και ο σπασίκλας,

όσο για το 16χρονο μούτρο, ήθελε να την σπάσει στους μεγάλους, έβαψε με σπρέι τον ξεφτισμένο από την υγρασία γειτονικό λευκό τοίχο, πρόσοψη μιας μισογκρεμισμένης μονοκατοικίας της δεκαετίας του 1930, ένα σύνθημα, παραδόξως, στο πνεύμα του Πειναλέοντα, το όνομα της ταβέρνας παρέπεμπε στον ήρωα του πολιτικού γελοιογράφου Μποστ (1918-1995), οι τρεις πλέον χαρακτηριστικοί σατιρικοί χαρακτήρες του ήταν η Μαμά Ελλάς, μια αρχαιοπρεπής γυναίκα με χιτώνα, ρακένδυτη και κατατρεγμένη, συμβόλιζε την Ελλάδα της μεταπολεμικής περιόδου, και τα δύο παιδιά της, ο Πειναλέοντας και η Ανεργίτσα που σχολίαζαν την επικαιρότητα με σκόπιμα ορθογραφικά λάθη που υπονόμευαν την σοβαροφάνεια της εξουσίας,

 

 «θύματα αγυρτίας

προ δεκαετίας

αδύνατη η αποκατάσταση

ξεχάστε το

το συμβούλιο της επικρατείας

 

δεν την γνωρίζετε την ιστορία;

τι σας μαθαίνουν στα σχολεία;

 

τσιφλικάτοι και fortunesάκηδες

βροντόπουλοι και κοτζατσαμπατσήδες

αρλούμπα κουτσούμπα kolotoumba

γαρδούμπα

κι αν πεινάτε

να μας συμπαθάτε

τ' απόνερα βλέπετε

μιας εθνικής χρεωκοπίας»

                                                                   

θα παραγγέλναμε αργότερα σουβλάκι, Πειναλέοντας να έμπηγα τα δόντια μου στο δέρμα της, στο ποπουδάκι, αντί για ψητό κοτόπουλο, σε καλαμάκι,

προηγουμένως, αναγκαστήκαμε να επιταχύνουμε, ένα μπουλούκι από μεσήλικες αποχωρούσε αλλόφρων από την ταβέρνα, στην αυλή της κάποτε υπήρχε ένα πηγάδι, φιλοξενούσε, μέχρι εκείνη στην στιγμή, μια μάζωξη μελών του μείζονα φορέα ποιητών, πεζογράφων, δοκιμιογράφων, μεταφραστών, κριτικών και άλλων επαγγελματιών με εξαίρεση τους κομίστες, η συνάντηση των εκπροσώπων τους με το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου που ιδρύθηκε το 1981 δεν είχε ευτυχή κατάληψη, δεν έγιναν δεκτοί ως μέλη, ακολούθησε σύρραξη αντάξια του παρελθόντος:

-       «κνίτες-ρηγάδες-ΜΛ κουκουέδες-αναρχικοί και λοιπές φράξιες της τότε απολύτως πολιτικοποιημένης εποχής είχαν πολλά να μοιράσουν σ’ αυτή την πυρπολημένη εποχή των διαδηλώσεων και των καταλήψεων, οι κνίτες του Πολυτεχνείου φώναζαν συνθήματα (‘μ’ αγώνες κατακτάμε τα κουκιά μας'), απέναντι τους οι ρηγάδες της Νομικής ('ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος κάθε σέξι νέος'), θυμάμαι να σείεται ο κόσμος μέχρι το πρωί με την Οπισθοδρομική κομπανία, ενίοτε το γλέντι να γυρνά σε κλωτσοπατινάδα, τα παιδιά της ΚΝΕ χτυπάγανε τα πόδια τους με τις καρέκλες τους, έβλεπα την ταλάντωση στα σανίδια και σκεφτόμουν φαντάσου ν’ ανοίξει το ταβάνι και να μου πέσουν στην κουζίνα 15 κνίτες...»