Sexάρχεια

 

FROM ANOTHER HILL

III

Ανέφελος ο ουρανός, στα λίγα σύννεφα, έδειχναν διακοσμητικά, προσέθεσε η Μάρα το δικό της ανάβοντας τσιγάρο, νικοτίνη με μαριχουάνα μυρωδάτη, ενοχλώντας ελαφρά την γυναίκα από το μπροστινό βραχάκι, μιλούσε στο τηλέφωνο Γερμανικά, την μητρική της γλώσσα, με την παρέα συνεννοούνταν στα Ελληνικά, ανεξαρτήτως γλώσσας, επικοινωνούσε με άνεση και αυτοπεπεποίθηση, η οποία,

δεν ήταν παράγωγο soul-searching μέσω ψυχανάλυσης, ή ανάγνωσης τόμων κλασικής λογοτεχνίας, είχε απασχοληθεί ως curator, διατηρώντας την πολυτέλεια να παραιτηθεί οικειοθελώς από ένα project, σε creative agency που το είχε επιλέξει η ίδια, είχε απολαύσει το προνόμιο να απολυθεί χωρίς να πιστέψει πως έφθασε το τέλος, του κόσμου, γύρω στα σαράντα, τα μακριά μαλλιά της (ξανθό μπεζ της άμμου) ήταν πλούσια και υγιή, το σταρένιο πρόσωπο με τα ανοιχτά καστανά μάτια και το ευθύβολο βλέμμα ακτινοβολούσαν το απόσταγμα από τις χαρές, σεξ και socializing, συναισθηματικούς αποχαιρετισμούς, ταξίδια, μικρές απογοητεύσεις, δεν εξηγούσαν πάντως την αξιοσημείωτη θελκτικότητα της, δεν ήταν ανεξάντλητη, στάθηκε όμως αδύνατον να την προσδιορίσω, δεν έδειχνε να πηγάζει από κάπου, όσον αφορά την Μάρα, τα πάντα εκκινούσαν από την θαλασσοταραχή στο βάθος της εικόνας του διάφανου γαλάζιου και του γκρίζου στις κόρες των ματιών της, αντιστοίχως,

από τα mannerisms της Audrey Hepburn, το χαμόγελο του Tom Cruise, τα υγρά μάτια της ταξιθέτριας στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στην παράσταση της Sylvie Guillem τον Ιούνιο του 2015, το σμίξιμο των φρυδιών του DJ καλοκαίρι στο αγαπημένο της νησί, το laid back ύφος της Dakota Johnson, το στήσιμο, την κορμοστασιά ολόκληρη, του Alain Delon, την μύτη της Maria Callas, τα μονοβλέφαρα μάτια ενός Σουηδοταϋλανδού boxer, τα ψιθυριστά φωνητικά της Billie Eilish, τους μορφασμούς στο πρόσωπο του John Stewart, εισάγουν, προσκαλούν τον θεατή στην πολύστροφη ευφυΐα του, το catwalk ενός μοντέλου από το Κίεβο, το αφοπλιστικό, καθότι αβίαστο, Frenchness του Timothée Chalamet, τα γράμματα της αλφαβήτου, αρκούν από μόνα τους, όταν σχηματίζουν τις λέξεις Monica Bellucci, Brad Pitt, Lana del Ray, (ο) Γιώργος (μου), (η) Μαρία (μου), τα σύμφωνα και τα φωνήεντα όπως αναδύονται από το φωνητικό άδυτο, ξεναγούς της ομορφιάς, της Rosamund Pike, μια ηχογράφηση της να διαβάζει από ακαδημαϊκό περιοδικό κοινωνικών επιστημών (τηλεφωνικoί κατάλογοι έχουν πάψει να τυπώνονται) επιθυμούσα να συντροφεύσει τις τελευταίες μου στιγμές, εξομολόγηση που απέφερε στο παρελθόν μια wholesome αγκαλιά από την πρώην, όσο για την Μάρα, «από την αρχή κατάλαβα ότι είσαι περιπτωσάρα!» είπε γελώντας κοροϊδευτικά, φασωθήκαμε άγρια αμέσως μετά, για καναδυό λεπτά,

περίπου συνομήλικες, η αναπόδραστη φθορά είχε αρχίσει να επισκέπτεται τις δύο γυναίκες με ανάποδη φορά, ήταν δυνατόν να φανταστείς την χαλάρωση του δέρματος, τις ραγάδες, κάτω από την ριχτή μπλούζα και το φαρδύ λινό μπεζ παντελόνι της ξανθιάς, η επιδερμίδα του αμακιγιάριστου προσώπου της ήταν απαλή και λεία, χρησιμοποιούσε προϊόντα αντιγήρανσης, serum ορούς προσώπου με βιταμίνη C και σαλικυλικό οξύ, τα οφέλη τους, προσφέρουν λάμψη και αντιμετωπίζουν τις ρυτίδες, παρέμεναν άγνωστα για την Μάρα, το αδύνατο κορμί της διατηρούσε τη νεανική ζωντάνια του, οι ερωτεγενείς ζώνες μια όρεξη ακόρεστη, το πρόσωπο συνόδευε, όλο και περισσότερο, η κούραση, το άγχος, η αγωνία, αίσθημα, το οποίο,

ομολογουμένως, δεν σημάδεψε τον λιγοστό χρόνο που απαιτήθηκε έως ότου συνειδητοποιήσω πως αυτομάτως ένοιωθα μεγαλύτερη οικειότητα με μία άγνωστη, αντί για την γυναίκα που συνόδευα, κατά συνέπεια, το απόλαυσα λιγάκι όταν η Γερμανίδα γείωσε την Μάρα, που δεν είχε σταματήσει να γκρινιάζει,

πράγματι, οι διοργανωτές δεν είχαν προνοήσει να προμηθεύσουν όσους συμμετείχαν στο event με τα κατάλληλα, για την περίσταση ηχεία, ξέχωρα από τις νότες που ξεχύθηκαν από το σαξόφωνο της μουσικού που είχε λάβει θέση ανάμεσα μας, στέκονταν πάνω σ’ ένα κομμάτι βράχου που προεξείχε, δεν έφτασε στ’ αυτιά μας άλλος ρυθμός, ή μελωδία, παραμένει άγνωστο αν κάποιος ακροατής κατάφερε να ταξιδέψει με τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας από το πλησιέστερο κτίριο, ακουγόταν αμυδρά στο βάθος μιας καλοπροαίρετης αυθυποβολής θερινού τύπου,

κοντολογίς, δεν λικνιστήκαμε με Αφρικάνικα beats, δεν μας ξεσήκωσαν κλαρίνα, κανείς δεν ανατρίχιασε με το ηλεκτρικό βιολί ενός δεξιότεχνη μουσικού που βρέθηκε σε μία από τις τριάντα πέντε ταράτσες, ήταν fail το event, αν συνυπολογίσουμε την χρηματοδότηση μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ που λίμναζαν προηγουμένως σε κάποιο Ευρωπαϊκό Ταμείο, μηδέν ηχεία, ένα drone, ένα και το video για τα social media, τέλος καλό, όλα καλά... παρότι μας κουβάλησαν στον Στρέφη χωρίς λόγο, δεν αδημονούσα όμως να σχολιάσω, δηλαδή να αποδοκιμάσω, τα πάντα έμοιαζαν πιο φωτεινά, το καλοκαίρι από ψηλά, λιγότερο ανησυχητικά, συμπεριλαμβανομένης της ομορφάσχημης Αθήνας, όταν το σαξόφωνο μπήκε στην θήκη του, την ησυχία διαδέχτηκε η βοή του κόσμου, κανόνιζαν που θα συνέχιζαν τη νύχτα του Σαββάτου,

καθιστή ακόμα, η ξανθιά έστριψε το σώμα της προς την πλευρά μας, «ακουγόταν η μουσική... εγώ τουλάχιστον άκουγα» είπε απαντώντας ετεροχρονισμένα στο επαναλαμβανόμενο «δεν ακούγεται τίποτα... τίποτα δεν ακούγεται» της Μάρας, έπειτα σηκώθηκε, κοίταξε προς την μεριά μας, αλλά πάνω από τα κεφάλια μας, ακολούθησε σιωπή, οι δύο γυναίκες συμφώνησαν πως διαφωνούν,

«εντάξει... ακουγόταν κάπως» σχολίασα, σχεδόν ταυτόχρονα με την ανάγκη που ένοιωσα να την αγκαλιάσω, ώστε το δεξί μου αυτί να βρεθεί μεταξύ του στέρνου και της κοιλιακής χώρας, με δέντρο έμοιασε στα μάτια μου η Γερμανίδα, προφανές πως ήταν αειθαλές, οι ρυτίδες οι ραβδώσεις του κορμού, τα πόδια της ρίζες που έφθαναν βαθιά μέσα στην γη...

..."fool of a tree-hugger!!" άκουσα την φωνή του θείου Werner:

-       "there is no harmony in the universe, in comparison to that enormous articulation we only sound and look like badly pronounced and half-finished sentences out of a cheap novel, life in the oceans must be sheer hell, a vast, merciless hell of permanent and immediate danger, so much of a hell that during evolution some species –including man– crawled, fled onto some small continents of solid land, where the Lessons of Darkness continue; it is not that I hate it, I love it very much, but against my better judgment",

"Every Man For Himself And God Against All" όπως το έθεσε ο Herzog, τεκμηρίωσε τον ισχυρισμό με μια σειρά από mind-blowing ντοκυμαντέρ, ταινίες, βιβλία,

όσο για τον «θεό των Ελλήνων», τον επικαλούνταν επί ματαίω, και εις μάτην, ο σπορτκάστερ των αγώνων της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου Μάκης Περιστεριώτης στις εκστατικές και τις δύσκολες στιγμές, δέκα χρόνια έπειτα από τον χρυσό θρίαμβο του 2004, η ομάδα ηττούνταν -εις διπλούν!- από τους ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές που στελέχωναν την ομάδα από τις Νήσους Φερόες (πληθυσμός 54.000),

τέλος, ο θεός των Εξαρχείων, ήταν μπουχτισμένος,

δεν χρειαζόταν να ασπαστεί κανείς -εξ ολοκλήρου- την «θεωρία των σπασμένων παραθύρων» (broken windows theory), σύμφωνα με την οποία, τα εμφανή σημάδια παραβατικότητας και κοινωνικής αναταραχής (μικροκλοπές, βανδαλισμοί, tagging) δημιουργούν ένα συγκεκριμένο περιβάλλον που ενθαρρύνει αντίστοιχες συμπεριφορές έτσι ώστε τα σοβαρά αδικήματα (δολοφονία, ληστεία) να αποτελούν  τα τελικά αποτελέσματα μιας σειράς γεγονότων που αρχίζουν από την τέλεση ήσσονος απαξίας αδικημάτων, πόσο μάλλον που συνομιλούσε υπόρρητα με την θεώρηση της Ελληνίδας μικροαστής μάνας των 1990s σχετικά με τα ναρκωτικά: όποιος δοκίμαζε χασίς, αρκούσε μια φορά, αργά ή γρήγορα, νομοτελειακά, κατέληγε στην ηρωίνη, στο τέλος στο νεκροταφείο, ώστε να πειστεί πως στα Εξάρχεια...

φυσούσε πολύ απ’ τα σπασμένα μας τα τζάμια, των αυτοκινήτων, της εισόδου των κτιρίων, έπειτα από τις νύχτες ταραχών και επεισοδίων, ανεμοσκορπίσματα, διαβολομαζώματα, για μια γειτονιά που δεν γνώρισε έκρηξη των ποσοστών κατά της ζωής, ή εγκλήματα σοκαριστικής βίας, συνήθισε ωστόσο, κανοκανονικοποίησαμε,  κάτοικοι, επισκέπτες, τηλεθεατές, την αίσθηση, αλλά και την εικόνα, κυρίως όμως -την πραγματικότητα- της παρακμής.