Sexάρχεια

 

THE WAYS OF THE BEAST

V

«Ωραία γεύση είχε σήμερα... τι έφαγες;»

«το smoothy θα εννοείς... έβαλα μπανάνα, ακτινίδιο, χουρμάδες, γάλα καρύδας, μέλι, ταχίνι, αμύγδαλα, κακάο, γκότζι μπέρι, σπόρους τσία, λίγο αλατάκι, κουρκουμά, κανέλα, και τζίντζερ»,

«άσε ρε μαλάκα που μου ‘θελες και τσία!!»

«είναι υπερτροφή με αντιοξειδωτική δράση πλούσια σε ωμέγ...Ω3 λιπαρά οξ...»

«δεν μπορούσες δηλαδή χωρίς!;!» είπε βγαίνοντας από το δωμάτιο, πήγε στο μπάνιο να πλυθεί, το στόμα της, είχε ακουστεί παράταιρο στην Μάρα, δηθενιά, αναφορικά με τον εραστή της τουλάχιστον, εν τω μεταξύ, μολονότι δεν εκνευρίστηκα που έφαγα κράξιμο για τους σπόρους του φυτού Salvia hispanica από το Περού, τους καλλιεργούσαν Μάγια και Αζτέκοι, αλήθεια είναι πως θα προτιμούσα να ανταλλάσσαμε νέους θρεπτικούς γευστικούς συνδυασμούς, να την ρωτούσα αν όντως τα ροδάκινα της Ημαθίας εξάγονται στην πατρογονική της Ρωσία, έτσι ώστε τα ντόπια που αγοράζουμε από την λαϊκή να εισάγονται από την Τουρκία (με χαμηλότερο κόστος παραγωγής λόγω προδιαγραφών συχνά κατώτερων από τα ευρωπαϊκά πρότυπα), όσο για την ντομάτα, ταξίδευε συχνά από τα θερμοκήπια του νότου της Κρήτης στον βορρά ενός delicatessen στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας, και αντιστρόφως, από το κρύο της Πολωνίας στα supermarket της Αθήνας, συνεπάγονταν μια έκπτωση, αντί για την τσέπη, στην γεύση στο στόμα των καταναλωτών,

θα ήθελα να συζητούσαμε περί παντός επιστητού, όμως της άρεσε να κράζει, το απολάμβανε να αποδοκιμάζει, δεν μου χαρίστηκε, αναμενόμενο, όταν δεν αρκέστηκα στην ικανοποίηση της πρωτόγνωρης ηδονής που αυτοβούλως είχε επανειλημμένως γενναιόδωρα προσφέρει, σε αρμονία με το 99% των περιπτώσεων (με την εξαίρεση εκείνων που τους πήρε ο ύπνος στις επάλξεις) ζήτησα κάτι περισσότερο, υπαινίχθηκα διακριτικά, διερεύνησα την πιθανότητα της επέκτασης του πεδίου των επιχειρήσεων, «θέλω να χύσω στο πρόσωπο της γιατί το είδα στο πορνό και θέλω και εγώ...»  απάντησε περιπαικτικά, μιμούμενη βαρύτονη αντρική φωνή, κατάπια την γλώσσα μου, με την δική της συνέχισε τα κόλπα, έτσι ώστε την επόμενη φορά, φρόντισα προκαταβολικά, να μην ξεχάσω βολικά, πως η βιομηχανία του porn λέκιασε με facials τις οθόνες επειδή καταφάσκει στα γκροτέσκα ξεστρατίσματα, τους άβολους παροξυσμούς, επικυρώνοντας ταυτόχρονα, συχνότερα απ’ όσο θα ‘θελε να το παραδεχτεί ένας μεσήλικας, να το αντιληφθεί ο μετέφηβος, την ιδεολογική αναπαραγωγή της πατριαρχίας,

«έφαγε πίκρα...» σκέφτηκα σιωπηλός, δύο εβδομάδες αργότερα, όταν με βλέμμα απλανές εξαφανίστηκε στην τουαλέτα, αναλογιζόμενος την χημική πικράδα της επίγευσης των ναρκωτικών, είχα επισκεφθεί άϋπνος το διαμέρισμα της, τη μόνη τοποθεσία εντός των συνόρων της πόλης όπου,

η (ήπια) απελπισία της γειτονιάς, διαχεόταν στην ατμόσφαιρα ως τοξικός καπνός από φωτιές σε κάδους απορριμάτων, αερίων δακρυγόνων που θόλωναν την θέα προς το μέλλον, συνώνυμη των Εξαρχείων, κάμποσο καιρό, η πορνογραφία της βίας, ξέχωρα από τις τρομολαγνικές ζωντανές συνδέσεις της ιδιωτικής τηλεόρασης, αναμεταδιδόταν ελαφρά την καρδία από χρήστες των social media, δικαιολογούνταν, γινόταν ανεκτή, από την κυβέρνηση της αριστεράς, φετιχοποιημένη ως ιερό λαϊκό δικαίωμα στην κοινωνική διαμαρτυρία,

η κοινή μας απαισιοδοξία, με κλειστή την δίφυλλη λευκή πόρτα με τζάμι που οδηγούσε στο μπαλκόνι, στο κρεβάτι μειωνόταν στο ελάχιστο,

sexuality is a beast, οπωσδήποτε τις νύχτες της Παρασκευής, εκείνης της συγκεκριμένης εποχής:

 

“'cause it's a bittersweet fugue

that's life, it's sex and violence

melody and akward silence

indulging in our favorite things

trying to make ends meet

and then you die."