THE NIGHT THE NYMPHS CAME OUT
Παλαιός, θορυβωδώς διέτρεχε ορόφους ο ανελκυστήρας
της πολυκατοικίας της δεκαετίας του 1960, η Μάρα νοίκιαζε διαμέρισμα στον τρίτο,
περισσότερο από καλοδιάθετος, ένοιωθα 10 κιλά
νεότερος, 10 χρόνια ελαφρύτερος, βρισκόμουν υπό καθεστώς blissful ευδαιμονίας, I was high, έως ότου δηλαδή,
ο καθρέπτης φανερώσει μια έκφραση προσώπου,
κακόγουστη, για την οποία δεν είχα ερωτηθεί, την ύπαρξη της, ok, την είχα υποπτευθεί, αδιάκοπη και κοπιώδης η προσπάθεια
να εξαιρεθείς από τα παρατράγουδα του φύλου σου, θύμιζε, οφείλω να παραδεχτώ,
την μουτσούνα του 19χρονου Νίκου όταν επανενώνεται με την παρέα του μετά το σεξ
με την 18χρονη Αθανασία σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο στην Χαλκιδική, αρσενικό που
περιμένει ταξί με (αλμυρή) κρέπα στο χέρι και γκόμενα στο πλάι, την γνώρισε σε κλαμπ
την ίδια νύχτα έπειτα από τρία ποτά, «δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ θα γαμήσω
απόψε μαλάκες!» επικοινωνεί σε όποιον έτυχε να βρίσκεται τριγύρω χωρίς να
χρειαστεί να ανοίξει το στόμα του,
εξαρχής, ήταν σαφής, είχε περάσει αρκετός καιρός από
την τελευταία βραδιά που επέτρεψε σε κάποιον να αποκοιμηθεί δίπλα της μετά το
σεξ («ούτε καναπές παίζει!»), στις τρεις και είκοσι τα ξημερώματα, περπάτησα
δέκα λεπτά, επέστρεψα στο διαμέρισμα μου, προηγουμένως, στα σαράντα εννέα τετραγωνικά
του δικού της,
κλείσαμε τα μάτια, ενώθηκαν τα χείλη μας, έβγαλα το
πουκάμισο, πρόθυμη ακολούθησε η μπλούζα της, το second hand κοτλέ, το πολυφορεμένο jean της, προσγειώθηκαν στο πάτωμα του υπνοδωμάτιου, μέσα
από το σαλόνι ξεχύνονταν μελωδίες, το soundtrack δεν έλειψε ποτέ, η μουσική, η Μάρα πριν το
σεξ πάντοτε πατούσε play στον desktop υπολογιστή, ξεκίνησε με psychedelic classic rock των 1970s (Yes, Camel), συνέχισε με Tool, Tangerine Dream, ρωτούσα «τι ακούμε;» εθιμοτυπικά, ξεχνούσα αμέσως
την απάντηση συχνά, στο τέλος καταλήξαμε σε ambient techno, utility music σε έτοιμη playlist του You Tube, αγκαλιές, χαζολογήματα, τριψίματα, φιλιά, έπειτα
κατέβηκα πιο χαμηλά, τα κόκκαλα της λεκάνης, τ’ άρπαξα γερά, τραβώντας από δεξιά
και αριστερά (στάση στα γόνατα να πάρω ανάσα) αφαίρεσα το σλιπάκι, βρέθηκε στην
άκρη του κρεβατιού, ανεπαίσθητα, πάντως το σώμα της δονούταν, μοιράζονταν την έξαψη εκείνη την στιγμή, δυσκολευόμουν να πιστέψω, εν τω μεταξύ, πως
το κορμί που ξεγυμνώνονταν ανήκε στην ίδια κοπέλα, η οποία,
κρυβόταν πίσω από μία πολυκαιρισμένη μαύρη μάλλινη
ζακέτα, τζηνάκι, και μαϊμού All-Star, όταν την συνάντησα πρώτη φορά, μεσάνυχτα Σαββάτου,
στα σκαλάκια των Εξαρχείων, σαράντα,
γρανιτένια, φαρδουλά, φιλοξενούσαν νεαρόκοσμο με μπάφους, τσιγάρα, περιπτερομπύρες, μιζέριαζα με τα
πανωφόρια με χοντρή πλέξη που έφερναν στο νου βαρύ χειμώνα αγροτιάς σκοτεινού δάσους
του Βορρά του 19ου αιώνα, την κατάθλα του Cobain στο Unplugged,
αποδείχθηκε το πλέον συνταρακτικό σεξ που είχα
απολαύσει έως τότε, τείνω να πιστέψω, ολοένα και περισσότερο, χωρίς μέχρι την επόμενη
φορά,
γενικά μιλώντας, πάντως με σιγουριά, τις πρώην μου,
τις προτιμούσα -όλες τους- ντυμένες, τις ποθούσα περισσότερο με ρούχα, αεράτα φουστάνια,
ψηλές δερμάτινες μπότες, μακριά παλτά, στα bar, τα πάρτυ, και τα σινεμά, η ωραιότερη θεόγυμνη, στην
Μάρα ανήκε άλλη μια πρωτιά, η εικόνα του αγοροκόριτσου, το casual στυλ, στην εκφορά του λόγου, στην γενικότερη
συμπεριφορά, δεν με είχαν προϊδεάσει για τα πόδια της, μακρύτερα απ’ όσο τα
είχα φανταστεί, πόσο μάλλον για το ονειρικό εφήβαιο, σαν photo shopped εικόνα κλινικής αιδιοπλαστικής,
φαλακρό όρος της Αφροδίτης, απότομη πλαγιά στην οποία ανυπομονούσες να τσουλήσεις,
τρισευτυχισμένος σαν μικρό παιδί, φαντασιώσεις τρύπωναν
μέσα από το thigh gap, έτσι περνούσε ο καιρός, ώστε να μην είμαι πια σίγουρος,
αν προηγήθηκε η γνώση, έναντι του βιώματος, ή το αντίστροφο,
αδυνατώ να θυμηθώ αν γνώριζα προκαταβολικά για την
περίπτωση του Helkiah Crooke, ο ιατρός της Αυλής του βασιλιά της Σκωτίας, της Αγγλίας, και της Ιρλανδίας, James VI και I (1566-1625), με την βοήθεια
του τυπογράφου William Jaggard, εκδότη του William Shakespeare, δημοσίευσε το βιβλίο ανατομίας Mikrokosmographia, or a Description of the Body of Man
(1615), γνώρισε μεγάλη επιτυχία, οι ρεαλιστικές εικονογραφήσεις
των γεννετήσιων οργάνων του ανθρώπινου σώματος εξόργισαν τον επίσκοπο Λονδίνου,
επιχείρησε να απαγορεύσει την κυκλοφορία του, ήμουν, ή δεν ήμουν, ενήμερος πως "the labia majora are wings and the labia minora nymphs",[1]
όταν κάναμε έρωτα πάντως ξεπρόβαλλε μία νύμφη μέσα
από τα φτερά, δεν άργησε πολύ να ξεθαρρέψει την πρώτη μας αξέχαστη φορά, είχαν
προηγηθεί οι πολλαπλές συγκινήσεις δύο εραστών που ανακαλύπτουν το σώμα του
άλλου: το δάχτυλο της στο στόμα μου, οι αρθρώσεις των ώμων της, η υπόκωφη
ένταση από τις παλάμες της στο στήθος μου, οι ξανθωπές τριχούλες στα χέρια της,
τα φιλιά της στο στέρνο, τα στητά μικρομεσαία στήθη της, η πλάτη βεβαίως, πεδίο
ονειροπόλησης με χάρακα το δεύτερο δάκτυλο,
μεσάνυχτα Μεγάλου Σαββάτου, οι στρακαστρούκες των παιδιών
έσκαγαν στα γύρω στενά, πυροτεχνήματα άστραφταν στον ουρανό, αναστηθήκαμε, έπειτα
από έναν μικρό θάνατο, "la
petite mort," η έκσταση της ένωσης, μια στιγμιαία απώλεια της
συνείδησης, ο οργασμός ως κατάσταση
αναισθησίας, ο βαθμός απελπισίας που ένοιωθα για τον κόσμο, the state of things, όταν ήμουν μέσα της, υποχωρούσε
στο μηδέν, όσο για την Μάρα, έπαυε να πιστεύει στο μηδέν, πίστευε σε εμάς:
- «κατά βάθος δεν έχω καμία ανάμνηση, καμία εικόνα δεν αποσπάται, καμία μεταφορά δεν αρκεί, ξέρω σίγουρα ότι ζήσαμε ουκ ολίγες νύχτες όντας σε μια ορισμένη κατάσταση, μια κατάσταση πλήρους και ολοκληρωτικής τελειότητας, ανθρώπινη όμως, ότι αναλογεί στο είδος μας, κανείς δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να δώσει μια αληθοφανή περιγραφή».[2]
No comments:
Post a Comment