Night at the living history museum

Στις 9 Νοέμβρη του 2017, στις υπόγειες αίθουσες και διαδρόμους του Μέγαρου Μουσικής, σεργιάνιζε ατίθαση, απρόβλεπτη, δυναμική, η ιστορία. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. 

Στα δεξιά του υπογείου του γίγαντα με τα πήλινα πόδια (ασφαλισμένα για 226 εκατ.), διεξαγόταν  το 2^nd  EU-Arab World Summit. Ένα συνέδριο με σκοπό, μεταξύ άλλων, την προσέλκυση Αραβικών επενδύσεων στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του οποίου οι Έλληνες πολιτικοί προσέφεραν υποσχέσεις σταθερότητας φορώντας το γνώριμο μισοαπελπισμένο ύφος των Ελλήνων αξιωματούχων τα τελευταία κρισιακά χρόνια, συνάντηση κορυφής την οποία είχε αμαυρώσει την περυσινή χρονιά ο αρχηγός της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης όταν είχε κάνει χαλάστρα καλώντας τους προσκεκλημένους υποψήφιους επενδυτές να μην εμπιστεύονται τον Σύριζα, την κυβέρνηση της Ελλάδας δηλαδή, μνημειώδης απόδειξη μιας αλαλούμ κατάστασης η οποία δεν σχετίζεται με οποιαδήποτε διχόνοια του έθνους αλλά με φαινόμενα σήψης μιας εξουσιομανής ελίτ, παρακμή η οποία τρέφει και εκείνη του κοινωνικού συνόλου (σημείο συνάντησης δεν είναι οι κάλπες αλλά η καθημερινότητα)·

Δεξιά, στο υπόγειο του Μεγάρου, το EU-Arab World Summit λειτούργησε ως μια μεταφορά της Ελλάδας όπως πραγματικά είναι, τη δεδομένη ιστορική στιγμή.

Στα αριστερά του υπογείου, πλήθη κόσμου βαπτίζονταν στην καλλιτεχνική ιδιοφυΐα του Vincent Van Gogh, το έργο του οποίου αποτελεί πλέον παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, ένα Ολλανδός ζωγράφος σύμβολο της Ευρωπαϊκότητας, ένας Άγιος μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης σε κρίση. Χιλιάδες Αθηναίοι διψούν να αγγίξουν το μύθο, ανάμεσα τους δεκάδες μαθητές του Λυκείου από κάποιο σχολείο της πρωτεύουσας.

Αριστερά, στο υπόγειο του Μεγάρου, η Ελλάδα κεφαλοποιεί την μακρόχρονη παρουσία της στην Ευρωπαϊκή οικογένεια· εκεί συναντάμε την Ελλάδα όπως φαντασιώνεται πως είναι.

Στο κέντρο του κτιρίου, κάπου μεταξύ υπογείου και ισόγειου, θα κατέφθανε στις 19:15 μια ταλαιπωρημένη Ασλί Ερντογάν. Η Ερντογάν προσπάθησε να μεταφέρει στο κοινό την πρόσφατη εμπειρία της φυλάκισης της στην Τουρκία έπειτα από τη δημοσίευση ενός κειμένου για τη σφαγή των Κούρδων στο Τσίζρε. 

«Πίστεψα ότι γράφοντας για βασανιστήρια, οι βασανιστές θα συνειδητοποιούσαν τι είχαν κάνει και έτσι ίσως να άλλαζαν γνώμη· μάλλον ήμουν αφελής, δε νομίζετε;»

«Γνώριζα τις λέξεις αλληλεγύη – ελευθερία – αξιοπρέπεια,  στη φυλακή όμως γίνονται αληθινές, αυτές οι λέξεις κουβαλούν το αίμα τόσων πολλών ανθρώπων στο πέρασμα της ιστορίας».

«Συνήθως οι άνθρωποι διεκδικούν πολλές ταυτότητες για τον εαυτό τους, στη φυλακή και στον πόλεμο κάποιος προσπαθεί να παραμείνει μονάχα άνθρωπος».

«Τώρα πια γνωρίζω λιγότερα για την ελευθερία, απ’ ότι για την αιχμαλωσία, λιγότερα για τη δικαιοσύνη και περισσότερα για την αδικία».

Η Ερντογάν μίλησε επί μία ώρα για τη δύναμη της γραφής ως ανθεκτικότητα (resilience) και ως ανάσταση. Η «ανθεκτικότητα» μεταφράστηκε σε «αντίσταση» στην πρόσκληση της βραδιάς, στο γνώριμο πληθωρικό ύφος του λόγου περί αντίστασης στην Ελλάδα, μια χώρα στην οποία κατά τη διάρκεια της επταετούς και πλέον κρισιακής πραγματικότητας τα όσα ανέφερε η Ερντογάν περί αξιοπρέπειας, αλληλεγύης, αδικίας κτλ. είναι κοινός τόπος. Χώρα κλεισμένη στον εαυτό της, όπως αποδείχθηκε εμφατικά στις 9 Νοέμβρη. 

Εκείνο το βράδυ, η Ασλί Ερντογάν περιέγραψε την δυστοπική όψη ενός Τουρκικού παρόντος, δυστοπία την οποία ιχνηλάτησαν από την πλευρά της κυβέρνησης τα ανοιχτά αυτιά του Νίκου Ξυδάκη την ίδια περίπου ώρα που σε γειτονική αίθουσα γουργούριζε η κοιλιά του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη ο οποίος θα αποχωρούσε από το Μέγαρο αφού συναναστράφηκε υποψήφιους Άραβες επενδυτές λίγες μέρες μετά τις δηλώσεις του στη Βουλή πως δεν θα επιτρέψει σε «αλλοδαπούς μουσουλμάνους να κατοικήσουν μόνιμα στα νησιά μας». Καμία αντίφαση: money talks.

Η διάλεξη της Ερντογάν δεν αποτέλεσε ένα σημαίνον πολιτικό γεγονός το οποίο θα ένωνε (ανθεκτικές) φωνές και  από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Ήταν εν τέλει μια βιβλιοπαρουσίαση μιας συγγραφέα στο βιβλιόφιλο κοινό, μεσήλικες κυρίες της σχολής του Μεγάρου δηλαδή σε αξιοσημείωτο ποσοστό. Η εκδήλωση έληξε με το ιστορικό ρεκόρ των μηδέν (0) ερωτήσεων του κοινού προς τη συγγραφέα, με την εξαίρεση μιας παράκλησης για ανάγνωση αποσπασμάτων από κάποιο βιβλίο της στην Τουρκική. 

«Το Ελληνικό κοινό γνωρίζει τους Τούρκους συγγραφείς μέσω της Δύσης», ανέφερε κάποια στιγμή η μεταφράστρια των βιβλίων της Ερντογάν. Καθόλου παράδοξο, από τη στιγμή που συναντούσες θείες στην αίθουσα που φιλοξενούσε την Τουρκάλα πεζογράφο και ανήψια στον Van Ghogh.  

Στην διάλεξη της Ασλί Ερντογάν αντικατοπτρίστηκε η Ελλάδα όπως θα ήθελε να είναι (αλλά δεν είναι) γιατί δεν συνέβη το αντίστροφο.

Paul Auster II

shoot_yossarian

ΙΙ

Ο Paul Auster υπερασπίζεται με θάρρος και πείσμα τον πρόεδρο Ομπάμα έξι χρόνια μετά την εκλογή του ως πρόεδρου, και αφότου η δημοτικότητα του έχει φθάσει σε ιδιαιτέρως χαμηλά επίπεδα. Δημοκρατικός πολίτης, άνθρωπος με κοινωνικές ευαισθησίες και εγνωσμένης ευφυΐας η οποία τον προστάτεψε από την δαιμονική σαγήνη που ασκούν τα σύγχρονα επιστημονικοφανή παραμύθια περί μικρών Δαρβίνων, αντιθέτως, Προμηθείς είναι οι άνθρωποι πολλές φορές, αλλά και ψηφοφόρος των Δημοκρατικών πιθανότατα, ο Auster, liberal πολίτης σ’ έναν πλανήτη liberal, τον πλανήτη Νέα Υόρκη δηλαδή, ανήκει στην κατηγορία των συγγραφέων που το ταλέντο τους στο γράψιμο σχετίζεται με το κατόρθωμα να αποδώσεις στο χαρτί όλες εκείνες τις λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής οι οποίες διαφεύγουν της προσοχής πλείστων αλλά συγκινούν ακόμα περισσότερους όταν κάποιος τις αναδείξει μέσα στην συγκλονιστική τους απλότητα. Κανενός η μύτη δεν είναι ίδια, ούτε το φτέρνισμα, συγγραφέας της κατηγορίας του Auster θα πει ευαισθησία και οξυδέρκεια στην προσέγγιση ενός θέματος και απλότητα στην γραφή.

Οι ιστορίες του Auster είναι ιστορίες του άστεως· ισχυρίζονται πολλοί μάλιστα πως οι δημιουργοί οι οποίοι καταφέρνουν να ανατέμνουν άριστα τα σύγχρονα κοινωνικά-υπαρξιακά προβλήματα είναι πια πρωτίστως οι συγγραφείς νουάρ ιστοριών στις οποίες εμπλέκονται ντετέκτιβ, απ’ όσους δημιουργούς μοχθούν με την λησμονημένη τέχνη του μυθιστορήματος τουλάχιστον , τέχνη παραμελημένη, περιφρόνηση που είναι μάλλον περισσότερο απότοκο ιδεολογίας παρά λογικό επακόλουθο της ψηφιακής επανάστασης, ενδιαφέρουσα και μακροσκελής κουβέντα αυτή πάντως.

Θέλουμε δεν θέλουμε, το urban frustration είναι το νέο χτυποκάρδι. Τα ρομάντσα και τα μελοδράματα που λάμβαναν χώρα κάποτε σε κήπους και αυλές, το κουβάρι των οποίων ξετυλίγονταν σε δεκάδες σελίδες από χαρτί, έγιναν υπαρξιακά αστικά παζλ που παραμένουν πάντοτε ημιτελή, σαν tag που έγινε στα πεταχτά σε κάποιον γκρι τσιμεντένιο τοίχο στην είσοδο μιας πολυκατοικίας.

ΙΙΙ

Ήταν περίπου τέτοιες μέρες το 2008 όταν ο Paul Auster, μιλώντας στο BBC, δήλωνε το εξής: «ένας φίλος Νεουρκέζος μου έλεγε πρόσφατα πως έβγαλε τα χρήματα του από την τράπεζα και τα έκρυψε κάτω από το κρεβάτι του καθώς έτρεμε τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης που ξέσπασε πριν από λίγους μήνες».

Έξι χρόνια αργότερα, ταξιδεύοντας στην Γαλλία και την Πολωνία, πριν επισκεφθεί για πρώτη φορά την Ελλάδα, o Auster συναντά παντού ανθρώπους πνιγμένους στη μιζέρια και την απογοήτευση. Ο κόσμος έχει δει και καλύτερες ημέρες θέλει να μας πει ο Auster, το ίδιο και η Αμερική άλλωστε, μιας και ο ίδιος ανέφερε πως η χώρα του είναι τόσο πολωμένη όσο ποτέ άλλοτε έπειτα από το... 1861, όταν και ξεκίνησε δηλαδή ο Αμερικάνικος Εμφύλιος Πόλεμος!

Ακούγοντας τον Αμερικάνο συγγραφέα να μην διστάζει να τραβήξει στα άκρα το επιχείρημα πως η χώρα του ταλανίζεται από τον «πόλεμο» των Ρεπουμπλικάνων εναντίον των Δημοκρατικών, όπως το έθεσε ο ίδιος το ζήτημα, αναρωτιέται κανείς σε πόσα δευτερόλεπτα θα είχε χαρακτηριστεί λαϊκιστής από τη μεγάλη πλειοψηφία του κοινού που τον απόλαυσε στη Στέγη αν ήταν Έλληνας στην καταγωγή, συμπαθούσε τον ΣΥΡΙΖΑ, και η δήλωση του αφορούσε προφανώς το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας. 

Ρητορικό το ερώτημα, περιττό να το πω.

Paul Aster I

Standily

I

Ο Paul Auster φαίνεται ωραίος τύπος. Διαβάζοντας τα αυτοβιογραφικά του κείμενα, σχηματίζεις εύκολα την άποψη πως τρέφει ιδιαίτερη αγάπη, όχι για την εξουσία ή τις μακαρονάδες, αλλά για τους ανθρώπους, ειδικά δε για τους καθημερινούς ανθρώπους.

Ικανός συγγραφέας, μεγάλος συγγραφέας πάντως δεν είναι, είναι όμως μεγάλος Αμερικάνος συγγραφέας. Ειδική κατηγορία από μόνοι τους, οι μεγάλοι Αμερικάνοι συγγραφείς γράφουν για την Αμερικάνικη πόλη, ταξιδεύουν νοερά στην Αμερικάνικη ενδοχώρα, ανατέμνουν το Αμερικάνικο Όνειρο· κατά συνέπεια, κερδίζουν δύσκολα το βραβείο Nobel. Μικρό το κακό, είπε εμμέσως ο Auster στην πρόσφατη επίσκεψη του στην Αθήνα. 

Αν σκεφτεί κανείς πως οι Αμερικάνοι συγγραφείς για μια σειρά από λόγους, ανάμεσα στους οποίους και το προνόμιο να γράφουν στην παγκόσμια γλώσσα, καταλαμβάνουν με άνεση το μεγαλύτερο μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς του βιβλίου, λογικό είναι οι Ευρωπαίοι να κρατούν επιμόνως το βραβείο Nobel μακριά από τα βουτηγμένα στη Nutella Αμερικάνικα χέρια. Τα βραβεία, όπως και η πρώτη εντύπωση που σχηματίζεις για έναν άνθρωπο άλλωστε, μπορεί να μην αποκαλύπτουν τα πάντα γύρω από ένα ζήτημα, εξιτάρουν ωστόσο την περιέργεια ώστε να σκάψεις βαθύτερα.

Οι μεγάλοι Αμερικάνοι συγγραφείς, οπωσδήποτε λιγότερο εκλεπτυσμένοι στην τέχνη της γραφής συγκρινόμενοι με τους Ευρωπαίους στυλίστες, αναζητούσαν από πάντοτε την Αμερική. Κάθε σπουδαίο Αμερικάνικο μυθιστόρημα επιχείρησε να δημιουργήσει έναν κοινό τόπο για την Αμερική, τόπος ο οποίος θα αποτελούσε το λεξικό της Αμερικάνικης κουλτούρας. Τα περισσότερα Αμερικάνικα μυθιστορήματα, είτε χαρακτηρίζονταν «Νεοϋρκέζικα», είτε road trip που διέσχιζαν την Αμερικάνικη έρημο ενόσω αναζητούσαν το Αμερικάνικο Όνειρο, επιχειρούσαν πάντοτε να κατασκευάσουν μια συνεκτική εικόνα για την Αμερική, το έθνος των πολλών εθνών. 

Καμία απ’ αυτές τις προσπάθειες πάντως δεν εμπόδισε ένα πειραχτήρι σαν τον Μπροντιγιάρ να τολμήσει να θολώσει τα νερά που ξεδιψούν το Αμέρικα, θα έλεγε κανείς πως θέλησε να τους πληρώσει με το ίδιο, επίχρυσο καθότι ευρείας κυκλοφορίας,νόμισμα. Ο Γάλλος ακροβάτης εννοιών και νοημάτων επιχείρησε ένα ακόμη road trip στην Αμερικάνικη ενδοχώρα που οδήγησε, θαρρείς μαθηματικά, σε αβαρή, ελαφρώς ανισόρροπα συμπεράσματα όσον αφορά την ουτοπία της κατασκευής ενός «κοινού τόπου» στην πολυσυλλεκτική Αμερικάνικη κουλτούρα, κατά τα πρότυπα του πάλαι ποτέ American Frontier.

Το ζήτημα της αναζήτησης της Αμερικάνικης ταυτότητας πάντως έγινε ζήτημα οικουμενικό από την στιγμή που ο Μέλβιλ έστειλε τον ήρωα του στην μέση του ωκεανού, τον ομφαλό του πλανήτη Γη, να κυνηγά φάλαινες. Στην πραγματικότητα, η Αμερική εκείνη την στιγμή ξεκίνησε να βάζει τις βάσεις τις μελλοντικής παγκόσμιας κυριαρχίας της. 

Πολύ σύντομα, ο καπετάνιος θα γινόταν πλανητάρχης και οι φάλαινες από κυρίαρχοι των ωκεανών θα γίνονταν μαργαρίνη αλειμμένη στο ψωμί του μέσου Αμερικάνου πολίτη.

II. Στους δρόμους

 Η πλατεία Συντάγματος: το σημείο G.

 Δεκέμβρης, 2008. Το κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία Συντάγματος αποτέλεσε μια νίκη των διαδηλωτών, η κίνηση αυτή ήταν απρόβλεπτη. Οι φωτογραφίες που βγήκαν, εξόχως θεαματικές, απ’ αυτές που αναμεταδίδουν ενθουσιασμένα τα διεθνή πρακτορεία. Το ρεζιλίκι που ακολούθησε με το φρουρούμενο δέντρο, προσέθεσε ακόμα μερικά πόιντς στην εφήμερη νίκη των διαδηλωτών. Δύο χρόνια αργότερα, Άγγλοι φοιτητές επιχειρούν να κάψουν το δικό τους λαμπερό σύμβολο των Χριστουγέννων στη Τραφάλγκαρ επαληθεύοντας τη διεθνή καριέρα της εμπρηστικής νίκης εκείνης της βραδυάς.

 5^η Μάη, 2010: Το πλήθος φωνάζει όξω από τη Βουλή, το πάνω μέρος της πλατείας συγκεντρώνει τη θέρμη και την έκφραση αγωνίας των διαδηλωτών στη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων χρόνων. Ο θάνατος των υπαλλήλων της Μαρφίν, αναστέλλει, ως γνωστόν, μεγάλο μέρος του πάθους για δικαιοσύνη, του πάθους για θέληση να βάλεις μια άγρια φωνή, μετατοπίζεται αναγκαστικά η προσοχή μας.

 

 Άγνωστοι οι δράστες, δύο οι πιθανότητες: 1) παρακρατικό χτύπημα με πολλαπλά οφέλη για την εξουσία 2) η διάχυση της οργής αποκρυσταλλώθηκε με έναν βίαιο, αποκρουστικό τρόπο. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε μια επιτυχημένη προσπάθεια μετατόπισης του αιτήματος της διαδήλωσης, αυτό έσβησε μπροστά στη τραγωδία. Το Σύνταγμα με θέα τη Βουλή ως το σημείο G για τους διαδηλωτές απονοηματοδοτήθηκε μιας και η προσπάθεια εστιάστηκε στο να νοηματοδοτήσουμε το τραγικό γεγονός: Πώς φθάσαμε έως εδώ (αναρχικοί-άκρα αριστερά / ζητήματα στρατηγικής του δρόμου); Τι κάνουμε από εδώ και πέρα (αριστερά / ζητήματα στρατηγικής της διαδήλωσης); Πώς ανεχτήκαμε τόσο καιρό δολοφόνους ανάμεσα μας (κομμάτι της διαδήλωσης με μίσος για τους λεγόμενους αντι-εξουσιαστές);

 

 Στην δεύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με τη διαπίστωση πως το αίσθημα οργής και δίψας για βία άγγιξε την κοινωνία με περίσσειο θράσος. Οι μαρτυρίες για ότι συνέβη ακριβώς απέναντι από τη Μαρφίν, στον Ιανό, όπου κάποιοι απειλούσαν να κάψουν ζωντανούς ανθρώπους αφότου εκσφεδόνισαν βενζίνες, μοιάζει να ενισχύει αυτήν την άποψη χωρίς όμως να αποκλείει την απλή σκέψη πως επρόκειτο για προβοκάτσια. 

 

 Κοιτώντας τα πρακτικά οφέλη της όλης ιστορίας, κανείς προβληματίζεται. Σε όρους street politics, η ήττα ήταν τεράστια με το προνομιακό πεδίο της συγκέντρωσης του αισθήματος οργής, οργή που εμπεριέχει τη βία, την πλατεία Συντάγματος δηλαδή, να απομακρύνεται από το ορατό πεδίο της αντιπαράθεσης. Η προσοχή μετατέθηκε στις παρυφές του βουνού με την κορυφή να κρύβεται κάτω από μαύρους καπνούς οργής για τους ενόχους. Θα ενεπλεκόταν η εξουσία σε ένα τέτοιο βρωμερό σχέδιο; Φυσικά, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. 

 

 Το όλο θέμα συνοψίζεται ως εξής: όσο εύκολο να αντιληφθείς την ομάδα των κλώνων και να πείσεις το διπλανό σου (“άραξε μεγάλε, τους ξέρουμε τους προβοκάτορες”), άλλο τόσο δύσκολο είναι να τον πείσεις για το ότι κάποιοι έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των ίδιων (“ευχαριστώ φίλε, δε θα πάρω”). Η ουσία εδώ βρίσκεται σε μια απλή, μα καθόλου εύκολη, παραδοχή: η εξουσία βρίσκεται πάντοτε ένα βήμα πιο κοντά στο αποτρόπαιο από εκείνους που το απεχθάνονται εξαιτίας των, καθόλα ηθικών και νόμιμων, αναστολών τους. 

 

 Ένα επόμενο βήμα, με τις αναστολές in motion, είναι να ανακατασκευαστεί ο Δεκέμβρης στη μνήμη ως μιας περίοδος ανομίας και καταστροφής, ως ένας κακοήθης όγκος. Αυτό συνέβη ήδη∙ ο Σύριζα που κατηγορήθηκε για... υπόθαλψη κινήματος, στοχοποιείται εντόνως. Αναφέρομαι κατά χρονολογική σειρά στην επίθεση των ΜΑΤ στα γραφεία της νεολαίας ενός κόμματος που συμμετέχει στη Βουλή∙ στη συνθηματολογία των ηθοποιών μπαχαλάκηδων στο Κιλίς[i]∙ στην “τρομοκρατικού χαρακτήρα παρέμβαση Ελλήνων οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ στο Ελληνικό Σπίτι της Πανεπιστημιούπολης του Παρισιού,” κατά Πάγκαλον ευαγγέλιο.[ii] Φανταστείται που βρίσκεται ο αληθινός Δεκέμβρης –μιας και δεν υπήρξε φυσικά Δεκέμβρης του Σύριζα- στα κατάστιχα της εξουσίας (όπου Δεκέμβρης νέοι άνθρωποι με το δικό τους σκεπτικό, βλ. Faye Meyer).

23 Φλεβάρη, 2010: Πρωταρχικός στόχος της στρατηγικής της αστυνομίας μοιάζει πλέον να είναι ο αποκλεισμός της πιθανότητας να καταστεί η πλατεία Συντάγματος το σημείο απ’ όπου θα εκστομίζονται οι ιαχές “κλέφτες κλέφτες,”, “να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή”, και απ’ όπου θα ανοίγουν οι παλάμες του πλήθους σχηματίζοντας την περίφημη μούντζα. Η αστυνομία έσπρωξε το πλήθος προς την Ερμού και τους δύο παράλληλους της δρόμους, διαλύοντας φυσικά την πορεία. Κατόπιν, κατά την προσφιλή της συνήθεια, μάρσαρε με τους δίκυκλους μάγκες της πάνω στα πλακάκια της πλατείας διασχίζοντας τον κόσμο, που και που πατώντας και κάποιον απ’ αυτούς, σε μια ακόμη επαλήθευση πως ο χώρος της πλατείας είναι το πεδίο της δικής τους δράσης.

 

 Η πλατεία Συντάγματος όμως, πέρα από το πεζόδρομο στον οποίο κάνουν τις επικίνδυνες σούζες τους οι αργόσχολοι των ΔΙΑΣ μαρκάροντας το χώρο, εν μέσω μιας μεγάλης διαδήλωσης, ως no entry zone, μετατρέπεται στο χώρο στον οποίο οι διαδηλωτές βήχουν, φτύνουν, πέρνουν μια ανάσα δίπλα από φλεγόμενους κάδους σκουπιδιών∙ η εικόνα θύμιζε ένα υπαίθριο νοσοκομείο.

 

 Όσοι δεν έφυγαν, στέκονταν στις γωνίες, με εκείνη στη Καραγιώργη Σερβίας να είναι η πιο πυκνοκατοικημένη. Αντικρύζοντας τη βία, η απώθηση μοιάζει να είναι βέβαιη. Μην έχοντας φθάσει στο σημείο βρασμού (δεν προβλέπεται σύντομα) η απώθηση αυτή δε σου δημιουργεί αγωνιστικά αντανακλαστικά. Αντίθετα, σου προκαλεί ένα αίσθημα οργισμένης ματαίωσης. Ένας αστυνομικός με πολιτικά ρούχα προσπαθούσε να αντισταθμίσει τη φωνή ενός διαδηλωτή με ντουντούκα ο οποίος καλούσε τον κόσμο να πάει να μπαστακωθεί στην πλατεία: “εδώ κοντά ρε δεν έχει ένα υπουργείοο; Πάμε ρεε...”

 

 Στο υπουργείο οικονομικών, συνέβησαν διάφορα μπάχαλα. Ήταν επίσης το μέρος στο οποίο συνελήφθη μια κοπέλα η οποία πάει γραμμή για Κορυδαλλό. Ο ρόλος της αστυνομίας με τα μαύρα, δεν μπορεί παρά να είναι η τελική απόληξη ενός γενικότερου στρατηγικού σχεδίου. Το σχέδιο “την πλατεία και τα μάτια σας,” δεν αναιρείται από το γεγονός ότι η Ταχρίρ δεν υπήρχε περίπτωση να κοπιαριστεί.

 

 Η προσπάθεια κάποιων να το κάνουν, χλευάστηκε∙ η κριτική όντως μοιάζει να είναι δόκιμη. Γιατί άλλωστε αυτά τα πράγματα, δε γίνονται με το... ζόρι. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει πως στο σχεδιασμό της ασυνομίας αυτό δεν λαμβάνεται υπόψην. Το “προσέχουμε για να έχουμε ”ή το γεγονός πως οι δυνάμεις ασφαλείας προετοιμάζονται για τα πιθανά έως και τα πιο απίθανα χειρότερα, είναι αδιαμφισβήτητο. Σ’ αυτή τη λογική ανήκει και η πρόσφατη στρατιωτική άσκηση καταστολής πλήθους στο Κιλκίς άλλωστε. Το λένε καλύτερα οι διωκόμενοι της υπόθεσης Ταρνάκ: 

 

αυτό που σε εμάς φαίνεται παρανοϊκή μέριμνα ασφαλείας δεν είναι παρά αστυνομικός πραγματισμός, λελογισμένη αντιτρομοκρατία.[iii]

---

[i] http://www.youtube.com/watch?v=SlF-URQfuoA 

[ii] http://www.pangalos.gr/portal/

[iii] http://katalipsiesiea.blogspot.com/ Για τους 10 του Ταρνάκ δες http://tarnac9.wordpress.com/