IΙI
These were the days of wine and roses beers and oral pleasures; εντός των στενών ορίων του
διαμερίσματος της Μάρας τουλάχιστον, στον έξω κόσμο, παρότι η πραγματική εικόνα
της Ελλάδας δεν ήταν πολύ πολύ πολύ πολύ χειρότερη από εκείνη που παρουσίασε
στο έργο του ο Γιάννης Οικονομίδης, όπως πίστευε ο ίδιος,[1]
these were the days of poetry and prose bigotry and pose, έπεφταν βροχή στα στενά των Εξαρχείων οι πέτρες
και τα δακρυγόνα τις Παρασκευές τα βράδια, καίγονταν ή, συνηθέστερα, έπαιρναν αναβολή,
οι προσδοκίες και τα όνειρα τις Κυριακές τ’ απογεύματα, μιας κουρασμένης
γειτονιάς του κέντρου της Αθήνας, η οποία,
στην πραγματικότητα, δεν είχε βρει ηρεμία έπειτα από
τις γενικευμένες ταραχές του Δεκέμβρη του 2008, τα βίαια επεισόδια μεταξύ
νεολαίων και των ΜΑΤ είχαν γίνει ρουτίνα, τα κεντρικά γραφεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (σε
απόσταση τεσσάρων λεπτών από την πλατεία), τα χρόνια που ακολούθησαν την
χρεωκοπία του 2010 γίνονταν στόχος επιθέσεων με βόμβες μολότοφ με συχνότητα δύο
φορές το μήνα, εκείνο που σπάνιζε ήταν τα συνεργεία καθαρισμού, κανείς δεν
θυμόταν την πιο πρόσφατη ανάδειξη, και αξιοποίηση, εγκαταλελλειμένου κτιρίου
της δεκαετίας του 1950, την τελευταία ανακαίνιση νεοκλασικού,
άβολη δεκαετία, ευτυχώς να λέμε, βρήκα την βολή μου
στο κρεβάτι της, όπου γευόμασταν ο ένας τον άλλον με άδειο μυαλό από γκρίζες
σκέψεις, γέμιζαν με άτακτες, έμπειρη στον έρωτα, η Μάρα γνώριζε στον υπερθετικό
βαθμό την μηχανική του σώματος, όταν έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια της το ανδρικό σύστημα οργάνων έπαυε να
παίζει τον ρόλο του στη διαδικασία της αναπαραγωγής του είδους, παρήγαγε ηδονή,
ενίοτε ανυπόφορη, έμοιαζε με εργαλείο το οποίο μεταχειριζόταν με άνεση, εξοικείωση
αντίστοιχη με εκείνη που είχε αποκτήσει με τα εξαρτήματα που χειριζόταν όταν εργαζόταν
σε βιοτεχνία ρούχων (κύρηξε πτώχευση το 2012 λόγω ανεξόφλητων χρεών προς το
Δημόσιο και άλλους πιστωτές),
«θέλει υγρασία...» την άκουσα κάποτε να μονολογεί
ψιθυριστά, το πρόσωπο της κατακόκκινο από λαχτάρα, αντί για ντροπή, αφού του
‘πιανε κουβέντα, θεώρησα σίγουρο πως του ‘χε βγάλει παρατσούκλι, αποφάσισα να
μην να μπω ανάμεσα τους, έτσι δεν έμαθα ποτέ το όνομα που του ‘χε χαρίσει, όταν
στηρίζονταν με το αριστερό της χέρι πάνω στην κοιλιά μου της χάϊδευα τα μαλλιά,
τα μάζευα πίσω από το αυτιά,
«τρελαίνομαι όταν πετάγονται οι φλέβες του!» είπε μια
βραδιά με φωνή που δεν είχα ξανακούσει, λεπτή κοριτσίστικη, όταν με ξεχνούσε, απορροφημένη
στο παιχνίδι της, βρίσκονταν στα χέρια ζωηρού μικρού παιδιού χωρίς γονική
επίβλεψη, έβαζα δεύτερο μαξιλάρι στην πλάτη, να απολαύσω την θέα, την αίσθηση,
"first
when there was something
a slow glowing Greek dream
that my memory seems not to
mind
in Exarheia, I had tired
of bravado and pride
close my eyes
feel the rhythm
what a feeling
being's believing"
«οι πιο πολύ άντρες δεν έχουν ιδέα τι κάνουν εκεί κάτω» καθώς στο παρελθόν αυτοσχεδίαζα, στις περισσότερες, αν όχι όλες, τις προσωπικές καταδύσεις, προσπαθούσα να ακολουθώ πιστά τις οδηγίες της, προβληματίστηκα, ομολογώ, όταν παρέθεσε στο messenger το εξής quote: “do not think that you are good at sex if you
can’t move your tongue and/or mouth in the exact same way for five
minutes straight,”
δεν επιχείρησα να διαπραγματευτώ («να τ’ αφήσουμε στα
δύομιση λεπτά;»), ώστε να μην χρειαστεί να διαβάσω την απάντηση της («ΕΙΣΑΙ
ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ!!!»),
αναρωτήθηκα, κατόπιν, κατά πόσο ήταν πιο ιδανικά,
τότε που τα ζευγάρια συνευρίσκονταν ερωτικά, μέσα σε στάβλους, ανάμεσα από
στάχια, έξω στο δάσος, τριγύρω από ανθοφόρα αρωματικά αναρριχώμενα φυτά, ραντεβού
στα κλεφτά! βιαστικές αγκαλιές, χάδια πάνω από τα ρούχα, και πεταχτααάχχ φιλιά,
μέχρι να σηκώσει η γυναίκα το φουστάνι, να διεισδύσει ο άντρας, κάποια αναφωνητά,
τέλος καλό όλα καλά... στην περίπτωση που δεν διερωτηθούμε για το ποσοστό των
γυναικείων οργασμών σε σεξ ταινίας εποχής έναντι των συγκαιρινών,
«μα είναι τόσο εθιστικό...» ψιθύρησα καθώς ξάπλωνα δίπλα
της, με την γεύση της ακόμα, και ευφορία ισόποση με το πρωινό του Σαββάτου της
προηγούμενης βδομάδας,
έπλενε ποτήρια μπροστά από τον νεροχύτη όταν της παρουσίασα
περιχαρής την μελανιά, από τα δόντια (της) στο στήθος (μου), είχα μόλις
αντιληφθεί την ύπαρξη της στην τουαλέτα, «χαζό παιδί χαρά γεμάτο» είπε γελώντας
φιλικά, μου έδωσε μια μικρή σπρωξιά, έπειτα με τράβηξε ξανά κοντά, με φίλησε
στα πεταχτά, ήταν η πιο αγαπησιάρικη στιγμή μαζί της (με ρούχα),
ανασηκώθηκε, κάθισε στο κρεβάτι, έστριψε το κεφάλι,
έγειρε το πρόσωπο της προς την πλευρά μου, και είπε με αναπάντεχη και πρωτοείδωτη
σοβαρότητα, στόμφο και uncanny επισημότητα, «αυτός είναι ο
σκοπός... ανήκεις στο μουνί μου»,
πήγε στο μπάνιο να φρεσκαριστεί, πέντε λεπτά
αργότερα μπήκε στην κρεβατοκάμαρα καμαρωτή, ολόγυμνη, περπατούσε κορδωμένη, φρικωδώς
ελκυστική, τα μάτια μου κοιτούσαν μέχρι τότε αποσβολωμένα το ταβάνι, το στρώμα του
κρεβατιού, στην δική μου πλευρά, είχε βουλιάξει μερικά εκατοστά, είχα χάσει λίγο
από το χρώμα, ολόκληρη την στύση μου, καθότι άλλωστε η δήλωση της, έστω για μερικά
λεπτά, φάνηκε να επέχει κρισιμότητας ανάλογη με εκείνη που εκπορεύεται από την
υπογραφή μιας Διεθνούς Ειρηνευτικής Συνθήκης, αλήθεια ισόποση με το νόμο της
βαρύτητας,
«καλά είσαι; δείχνεις κάπως χλωμός... έλααα κάνε
πιο πέρα...», με έσπρωξε προς την μέση του κρεβατιού, με τα χέρια, με τα δάχτυλα,
τα μαγικά της, σε δευτερόλεπτα, είκοσι το πολύ, ήμουν έτοιμος να ξεκινήσει το «έξαλλο
χοροπηδητό», έκλεισα τα μάτια, έδινε ρυθμό, αίσθημα παλμών, έκοβε ρυθμό, μαζί
και την ανάσα μου, όταν πια το «αχ» (που ακουγόταν) άλλαξε σε «βαχ» στο πρόσωπο
της Μάρας εγγράφονταν πια μια αγωνία,
«γαμώτο! πάλι πυροτεχνήματα βλέπω...» μονολόγησε
καθώς πετάχτηκε από το κρεβάτι, περπάτησε μέχρι την κουζίνα, έβαλε νερό·
-
that’s
right; a fucking –oh…the fucking!- emotional rollercoaster.
No comments:
Post a Comment