Sexάρχεια

 

THE WAYS OF THE BEAST

IV

Στον αντίποδα της εξιδανίκευσης του κάλλους, αναπαριστώνταν σε αγάλματα μεγάλων διαστάσεων, τα αθηναϊκά ειδώλια, μεγέθους τριών έως τριάντα εκατοστών, είχαν μεγάλα πεταχτά αυτιά, τεράστιες καμπουρωτές μύτες, τα στόματα τους έχασκαν, έζεχναν όταν έβγαζαν την γλώσσα στην γεωμετρία του Ωραίου της κλασικής εποχής, εξέφρασαν, στο πλαίσιο της εποχής τους, την διαχρονική διαπολιτισμική επιθυμία του ανθρώπου να απεικονίσει το γκροτέσκο,

λέξη που τέθηκε σε κυκλοφορία στην Αναγέννηση (1560s), ώστε να συμπεριλάβει ένα ευρύ, όσο και κοινό, φάσμα δημιουργικής δραστηριότητας, η οποία, αποτυπώνει, εμπεριέχει, ενσωματώνει το γελοίο, το τρομακτικό (των εικόνων του H. R. Giger), το αλλόκοτο (των πορτραίτων του Giuseppe Arcimboldo, του reality show Sexy Beasts), το αισχρό, το τερατώδες (μιας κινηματογραφικής απόδοσης του Frankenstein), το βλάσφημο, το πληθωρικό (των ανθρώπινων σωμάτων του Fernando Botero), το δαιμονικό, το αηδιαστικό (των παραστάσεων της Helen Duncan), ξέχωρα από το πεδίο της πολιτισμικής δημιουργίας,

αντιστοίχως, στην αναπαράσταση του ερωτισμού, του sexiness, απέναντι από τα κεντρικά γραφεία ενός οίκου μόδας, το υπαίθριο billboard (24′x36′) φιλοξενεί μια καλαίσθητη διαφήμιση εσωρούχων, τα διαφημίζουν μοντέλα άντρες και γυναίκες επαγγελματίες με (Photoshop) ιδανικές αναλογίες, στο πενταώροφο γκρι κτίριο με τα κλειστά παράθυρα λειτουργεί μια εταιρεία. συνδρομητική υπηρεσία περιεχομένου στο διαδίκτυο με xxx περιεχόμενο, η βιομηχανία του porn, ως γνωστόν, αποτελεί τον προνομιακό τόπο έκφρασης της σεξουαλικότητας σε κάθε γκροτέσκο, πιθανό, και make believe category του: το κτηνώδες του rough sex, το τρομακτικό του bdsm, το γελοίο του step mom, το τερατώδες του gang bang, το αλλόκοτο στο cosplay, το ασεβές του nun, το μακάβριο του choking, το πληθωρικό των big dick/big tits,

στην pornόσφαιρα, το focus point μετατοπίστηκε από το σύνολο της επικράτειας του ανθρώπινου σώματος, όπως το κατέγραφε η κάμερα ενός κινηματογραφικού soft porn της δεκαετίας των 70s, μιας trash βιντεοταινίας των 80s, στα γεννετήσια όργανα, επιβεβαιώνοντας τον Γάλλο διανοούμενο Michel Foucault, βρισκόμαστε στην εποχή της κλινικής παρατήρησης:

-       «απ’ όταν βγήκε το σεξ από την αφάνεια, καταδικαστήκαμε να μιλάμε γι’ αυτό αδιάκοπα, αναφερόμαστε στο σεξ από την αποκαθαρμένη και ουδέτερη σκοπιά μιας επιστήμης η οποία, ανίκανη ή αρνούμενη, να μιλήσει για το ίδιο το σεξ, αναφερόταν κυρίως στα ξεστρατίσματα του, στις διαστροφές του, στις ασυνήθιστες παραξενιές του, στις παθολογικές του εξουθενώσεις, στους νοσηρούς του παροξυσμούς, μια έκρηξη των αιρετικών σεξουαλικοτήτων».