THE WAYS OF THE BEAST
II
Sexuality is a tamed beast, we contain it, συμπεριλαμβάνονται, αναπόφευκτα, τα παρατράγουδα, παραδείγματος χάριν, του Διονύση Καυλαντίδη, φοιτητής Πολυτεχνείου, με
αμελητέα εξοικείωση με την γεύση, άγνοια για την επίγευση, μεγάλη ένεκα ηλικίας
όρεξη για τους χυμούς της ηδονής, θεώρησε πως στο Kill Bill το σπαθί εξισούται με το μουνί,
ο Quentin Tarantino, σκηνοθέτης με εμμονή στην απεικόνιση της βίας, αντί του
σεξ, μάλλον πως δεν γνώριζε την Ελληνική παροιμία «το πρόσωπο είναι σπαθί»,
δεδομένης της συχνής χρήσης των extreme close-ups με focus στα μάτια (και έμπνευση από τα spaghetti westerns του Sergio Leone), διόλου απίθανο να συμφωνεί, προσπαθούσε, βασικά, να
αποτυπώσει κινηματογραφικά την κόψη, των Γιαπωνέζικων σαμουράι λεπίδων, στην
όψη, τα πρόσωπα των κινηματογραφικών ηρωίδων, ώστε να αναδειχθεί:
η αψεγάδιαστη αρμονία τύπου κήπου, ζεν βραχώδη, ρέει υπόγεια επί αιώνες,
ήδη από τον καιρό που στα πρόσωπα των Ιαπώνων δεν ήταν θεμιτό να φανερώνονται
τα συναισθήματα, οι άντρες ήταν υποχρεωμένοι να χαμογελούν χωρίς να φανερώνουν
τα δόντια ("Japanese stiff upper lip making Brits look floppy"[1]), σύμφωνα με τον Morihei Ueshiba, θεμελιωτή του aikido, προϋπόθεση της νίκης είναι η ataraxia ("must be willing to receive 99% of an opponent's attack and stare death in the face"), εκ των έσω της Ασιατικής παράδοσης ομορφιά,
αναδύεται στο πρόσωπο της O-Ren Ishii,
η εκφραστικότητα του εσωτερικευμένου πόνου, της αγωνίας, της επιθυμίας,
μνημειώδους έντασης και αφοπλιστικής σαγήνης, της λευκής ξανθιάς Beatrix "the
Bride" Kiddo,
πόσο μάλλον όταν η πρόοδος στην
επιστήμη της βιολογίας επισημοποιεί πλέον την πρωτοκαθεδρία του προσώπου:
"people are able to decide within a fraction of a second[2] how attractive they find another person, this decision appears to be related to facial attractiveness,"[3] επιβεβαιώνοντας, εμμέσως, την παράδοση της Ανατολής
όταν, και όπου, οι γυναίκες δεν κάλυπταν μόνο το σώμα τους, ώστε το υποψήφιο
γαμήλιο ταίρι να μην ζαλίζεται, προκαταβολικά, από την ηδονή που υπόσχεται,
δύναται να απελευθερώσει, το ανθρώπινο κορμί, ο γάμος, τότε, ήταν κοινωνικό
συμβόλαιο, υπόθεση ζωής και θανάτου, οι ηδονές ανήκαν περισσότερο στον
μυθοπλαστικό φανταχτερό κόσμο που συναντάμε στα Παραμύθια της Χαλιμάς, αλλά και το κεφάλι τους,
εξού και ο Christopher Nolan, Άγγλος σκηνοθέτης του Hollywood, άξιος διάδοχος του
κινηματογράφου του Stanley Kubrick, masterful technician με μια σειρά από blockbuster (με διόλου ακαταφρόνητα budget [4]) που έγιναν επιτυχίες
στο box office, κερδίζοντας ταυτόχρονα την αποδοχή του cinephile κοινού, ισχυρίστηκε πως:
-
"film
is about faces, no matter how sophisticated the visuals, what we really connect
is the human face reacting, processing, transforming, that’s what keep us in
our seats,"
ανθρωποκεντρικό σινεμά, έτερο μισό του συνόλου
των δυνατοτήτων της 7ης τέχνης, συμπληρώνεται από τον κινηματογράφο
των Ιδεών, της Ποιητικής της Φύσης, του Ρώσου Andrei Tarkovsky, του Béla Tarr από την Ουγγαρία, του Έλληνα Θόδωρου Αγγελόπουλου [5], κουκίδα στον Χρόνο της
Ιστορίας στις ταινίες τους το υποκείμενο, κόκκος ο άνθρωπος, ο οποίος, στις
μέρες μας, που τον χάνεις, που... τον βρίσκεις να ασχολείται με τις selfies,
και ο Rembrandt, βέβαια, αν ζούσε, εκατοντάδες θα έβγαζε, με την τελευταία έκδοση του iPhone στην τσέπη θα κυκλοφορούσε, απίθανο να αυτοπεριοριζόταν στις ογδόντα,
ο αριθμός ισούται με τις αυτοπροσωπογραφίες του με πινέλο στον καμβά (σαράντα για την Helene Schjerfbeck), ίσως έφθαναν τις χιλιάδες, οι selfies,οπωσδήποτε en face, τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων των τουριστών επίσης, ανεξαρτήτως background, αξιοθέατου, και checking in, καθόλου δεν τις τσιγκουνεύονται, (ανα)γνωρίζοντας
υποσυνείδητα πως "the greatest location in the world is the human face" με τα λόγια του σκηνοθέτη John Cassavetes,
μια μειοψηφική ερμηνεία της συνήθειας της αυτοφωτογραφίας, ομολογουμένως, η γενικότερη υιοθέτηση της οποίας θα συνεπαγόταν την
απώλεια θέσεων εργασίας για όσους εξισώνουν το φαινόμενο των selfies αποκλειστικά με τον ναρκισσισμό, παραδείγματος
χάριν, ψυχολόγους,
κλάδος εργασίας που εφευρέθηκε στον 20ο
αιώνα, κατά την διάρκεια της μετάβασης από τον κοινοτικό αγροτικό τρόπο ζωής της μικρής κοινωνίας, στον
περισσότερο εξατομικευμένο μιας μεγάλης πόλης, συνέδραμε στην ομαλή ένταξη ενός
νέου είδους υποκειμένου στον σύγχρονο τρόπο ζωής, συνέβαλε στο προαπαιτούμενο
του απογαλακτισμού του για την δόμηση μιας αυτόνομης προσωπικότητας,
τα χρόνια περνούσαν, προέκυψαν νέες γενιές,
καινοτόμες προκλήσεις, νέες συμφορές, οι απόφοιτοι ψυχολογίας, ολοένα και
περισσότερο, απασχολούνταν πλέον ως misfortune sellers, tellers, με ειδίκευση σε τραύματα του παρελθόντος, μια
αναβίωση, μοντέρνα έκδοση του επαγγέλματος των fortune tellers [6], sellers, κοιτούσαν λιγότερο σίγουροι προς το μέλλον,
ενώ, θα ακυρωνόταν το project Θάνατος σε Ανφάς, του εικαστικού Πάκη Κοκκορίνου, μια συλλογή από μοιραίες selfies, ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους πέφτοντας από
την ταράτσα ουρανοξύστη, έπειτα από ριψοκίνδυνη απόπειρα αυτοπροσωπογραφίας,
ένα αιχμηρό σχόλιο αναφορικά με το μαζικό κοινωνικό φαινόμενο της
αυτοφωτογράφησης εμπνευσμένο από το μύθο της Μέδουσας («οι μορφές που έχουν
πεθάνει κοιτάνε κατά μέτωπο, προσπαθούν το βλέμμα τους να πιάσει το βλέμμα του
θεατή»),
δεδομένης της ποσότητας των δεδομένων που
παράγουν οι selfies, θα ήταν αδύνατον να
αποφύγουμε τα glitches, όπως η μόδα του surprise face, ένα cringy tribute στο celebrity με την ατημέλητη ενδυμασία, και τον καφέ στο χέρι, που
κυνηγούσε να αποθανατίσει ένας paparazzi, τον χειμώνα του 1995, στις κεντρικές λεωφόρους της Νέας
Υόρκης και του Λονδίνου, όσο για το 2025, το celebrity influencer με την επιμελώς ατημέλητη πρόχειρη ενδυμασία, και το matcha, που θέλουν να τραβήξουν βίντεο εκατό περαστικοί με
κινητό σε κάθε πιθανή τοποθεσία του πλανήτη, πόσο μάλλον, το duck face, ως ανήξερος, κάνοντας την πάπια, αρνείται κανείς να
εγγράψει τα συναισθήματα του, τις υπόρρητες σκέψεις, σε μία από τις πάμπολες
αυτοφωτογραφίες, όταν κάποτε, το 1926, οι πρόγονοι μας έβαζαν τα δυνατά τους
ώστε στο ένα, και μοναδικό, πορτρέτο τους να αποτυπωθεί το σύνολο των εμπειριών
του βίου τους, εις μάτην,
“there are so many realities that in trying to encompass them all one ends in darkness,” συνειδητοποίησε έγκαιρα ο Pablo Picasso, έπειτα διερωτήθηκε –ρητορικά- αν ανατέμνει ιδανικότερα το
ανθρώπινο πρόσωπο ο φωτογράφος, ο καθρέπτης, ή ο ζωγράφος, ο εμβληματικότερος
του 20ου αιώνα ο ίδιος, ακολούθως άρχισε να το αναπαραστά
υιοθετώντας μορφές από την αρχαία ιβηρική τέχνη και την αφρικανική, κυβιστικά,
αντί για ρεαλιστικά, με επιμηκυμένες αναλογίες των μορφών που εμφανίζονταν
πλέον πάνω σε οθόνη καθώς οι σκηνοθέτες διαδέχτηκαν τους ζωγράφους στην
απόπειρα καταγραφής της πολλαπλότητας της πραγματικότητας, όπως
αντικατοπτρίζεται στο ανθρώπινο πρόσωπο, 44 οι μυς του, με το πλεονέκτημα να
μην εφάπτονται πάνω σε κόκκαλο, όπως συμβαίνει σε άλλα μέρη του σώματος, 7.000
οι εκφράσεις του, όσο για τον εγκέφαλο, αποτελείται από 86 δισεκατομμύρια
νευρώνες και 100 τρισεκατομμύρια συναπτικές συνδέσεις, εύκολα αντιλαμβάνεται
κανείς, οι εν λόγω αριθμοί,
δεν αφορούν την ιστορία του ανθρώπινου γένους με αφετηρία την γεωργική
επανάσταση, χρονικού εύρους περίπου 10 χιλιάδων ετών, σχετίζονται απείρως
περισσότερο με την απεραντοσύνη, το απροσμέτρητο του Πολυσύμπαντος, αναμενόμενο
λοιπόν,
- πανηγυρίζουμε για την Artificial Intelligence - που καταλαβαίνει,
- ανυπομονούμε για την Artificial General Intelligence - που θα μας καταλαβαίνει,
- αναστατωνόμαστε, φαντασιωνόμαστε την Artificial Super Intelligence - δεν θα την καταλαβαίνουμε.
[4]
The Dark Knight Rises: $332 million, Inception: $223 million, Interstellar: $212 million.
[5]
Στον ενδιάμεσο χώρο δημιούργησαν σκηνοθέτες όπως ο Ιρανός Abbas Kiarostami, ο Καναδός Terrence Malick, ο Τούρκος Nuri Bilge Ceylan, ο Ιάπωνας Akira Kurosawa, και πολλοί άλλοι.
[6]
"A survey conducted in
2007 estimated that 362 million Chinese had seen a fortune teller in the
previous twelve months."
https://www.lrb.co.uk/the-paper/v43/n02/long-ling/diary
No comments:
Post a Comment