IV
Αρκεί μία (1) λέξη
ώστε να σκανδαλιστεί ο φιλαναγνώστης, fond of reading, other people’s lives bleeding,
στην περίπτωση του Ernest Hemingway abortion, δεν την έγραψε ώστε
να φθάσει στο τυπογραφείο το διήγημα Hills Like White Elephants (η έκτρωση, το 1927, ήταν εκτός νόμου στις Η.Π.Α.), το wankers του Mario Vargas Llosa, το fucking του Carlos Fuentes, τις λογόκριναν, ανάμεσα σε πολλές άλλες, οι Σοβιετικοί μεταφραστές τους
στα 1960s,[1]
όλα κι όλα επτά (7)
γράμματα, έβγαιναν από τα χείλη της παιγνιωδώς, έφθαναν ώστε να καίγομαι από
επιθυμία, προοικονομούσαν, όταν ακριβώς προφέρονταν, την εξέλιξη της βραδιάς: «φλυαρία
σ’ έχει πιάσει απόψε... έτσι θα το αφήσεις το μουνάκι;», λειτουργούσε ως καμπανάκι, χτυπούσε στο σαλόνι, στο
μπαλκόνι, και στο κουζινάκι, οπουδήποτε αλλού, δεν στέρησε από τον εαυτό της
την ικανοποίηση να το προφέρει -out of the blue- κοντά στ’ αυτί μου, στην ουρά στο σουβλατζίδικο, ανάμεσα σε πεινασμένους
πελάτες, χαμηλόφωνα σε ένα λεωφορείο, φίσκα με ανυπόμονους επιβάτες, σε ένα hip event στον λόφο του Στρέφη,
μάλλον συχνά, παθαίνω
την ζημιά με τις γυναίκες, κάποτε μάλιστα ήθελα τόσο πολύ να συγκλονισθώ, δώδεκα
το μεσημέρι, ώστε να τα χρειαστώ, με πενηντάρα με 80s φουσκωτά κατάμαυρα μαλλιά, υγρά μεγάλα μάτια, έντονο μακιγιάζ, η ταμίας του
μίνι μάρκετ με το βαρύ άρωμα άγγιξε κατά λάθος την παλάμη μου καθώς έδινε τα
ρέστα, δεν γλύτωσα το μίνι ηλεκτροσόκ, ανέβηκε στο 0,5 της κλίμακας μέτρησης Watt όταν αντίκρυσα τους ακάλυπτους, φαρδείς, bonny ώμους μιας εικοσιτριάχρονης, κάθονταν απέναντι, χάζευε στο κινητό, μέσα
στο βαγόνι στο Μετρό,
καλοδεχούμενες οι ανατριχίλες,
ουδέποτε όμως είχα φανταστεί, πόσο μάλλον προετοιμαστεί, πως θα με γήτευε το
απόκρυφο σημείο μιας γυναίκας,
(είχα προϋπάρξει φαν
της πίσω όψης της ανθρώπινης φιγούρας - στρόγγυλοι ανυψωμένοι, ανάποδες καρδιές,
ασπριδεροί κρεβατοκάμαρας, παραλίας αφυδατωμένοι, λεπτεπίλεπτα κωλαράκια που τα
αναδείκνυαν χρωματιστά στρινγκάκια, ευτραφή οπίσθια που τα έκρυβαν στενά
παντελονάκια),
σεβάσμιο, εξ ορισμού,
η λέξη αιδοίο προέρχεται ετυμολογικά από το επίθετο «αἰδοῑος», αποδιδόταν και στον Δία,
αναφέρονταν σε πρόσωπα που άξιζαν στοργή και σεβασμό, τρυφερότητα αντίστοιχη,
θέλω να πιστεύω, με εκείνη που ένοιωθα όταν το άγγιζα, ταίριαζαν βεβαίως και τα
χείλη μας, λεπτά, θα την κατασπάραζα την καϋμένη αν είχα σαν του Idris Elba, ώρες πολλές ξόδεψα στο porn hub (keywords: "skinny", "Russian girls”, "petit") γατάκι πιο ξεχωριστό,
δεν κατάφερα να βρω,
-
“a few meters to our right was a group of German
women who seemed to be discussing an article from Der Spiegel, one of them had shaved her pubic hair, you could
easily make out her slender, delicate slit, “I really go for that type of
pussy…” Valerie said in a low voice, it makes you feel like slipping a finger
inside,” I really went for them too; but to our left was a Spanish couple where
the woman, by contrast, ha a really thick, black, curly pubic bush; I could
really go for that too”,[2]
εσύ, ένας διάσημος
Γάλλος συγγραφέας σε holiday resort της τροπικής Ταϊλάνδης:
-
"All Cats Are Beautiful"
εγώ, ένας άσημος
μικρομηκάς σε διαμέρισμα -χωρίς θέρμανση- των Εξαρχείων:
-
«τι θα κάνεις με την
γάτα της Βαγγέλη;»,
καθόλου τυχαίο δεν
ήταν που το γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα της Μάρας ήταν απολύτως αποσυνδεδεμένο
με την πιθανότητα αναπαραγωγής του είδους, δεν είχα συναντήσει γυναίκα τόσο
σίγουρη πως δεν θα τεκνοποιούσε, δεν ήταν η μόνη, αν αναλογιστούμε τους
δημογραφικούς δείκτες στις ανεπτυγμένες χώρες,
η αύξηση του βιοτικού
επιπέδου είχε ως αποτέλεσμα την επιμήκυνση του μέσου όρου ζωής και ταυτόχρονα
τον έλεγχο των γεννήσεων, οι κοινωνίες με υψηλή γονιμότητα/θνησιμότητα
μετασχηματίστηκαν σε κοινωνίες χαμηλής γονιμότητας/θνησιμότητας,[3] η αύξηση
της μακροζωίας, η μείωση της γονιμότητας,
η επιδίωξη της ευζωίας
σε τούτη την σεξοϊστορία καθιστούσαν τα όργανα μας σε μέσα παραγωγής της –προσβάσιμης-
πολυτέλειας της ηδονής, της απόλαυσης ως αντίβαρο της γκρίζας καθημερινότητας
μιας χρεωκοπημένης χώρας, των προσωπικών μας αδιεξόδων, μιας εκτροχιασμένης
κοινωνικής πραγματικότητας η οποία, όταν, και αν κάποτε, επανερχόταν σε
φυσιολογικά για τις εκτιμήσεις ονειροπολήσεις της πρώιμης νιότης, θα μας
συναντούσε με τραύματα και μικρή αντοχή στα ξενύχτια,
«το γαμήσι είναι η
ποίηση του φτωχού», υποστήριξε με
γενναιοδωρία στα μέσα του 19ου αιώνα ο Γάλλος ποιητής Charles Pierre Baudelaire, όταν δεν είχε ακόμα εξασφαλισθεί η
καθολική πρόσβαση στα οφέλη της εκπαίδευσης, τις χαρές της ανάγνωσης, δεν
διαβάζαμε ωστόσο ποίηση, ή λογοτεχνία,
αλλά τσεκάραμε στο internet τα news, που όταν ήταν breaking, δεν προμήνυαν κάτι
ελπιδοφόρο, έστω θετικό, για την ελληνική οικονομία, την απασχόληση, την πτώση
της τιμής του φόρου προστιθέμενης αξίας στα βασικά τυποποιημένα τρόφιμα, τον
καφέ, και το αλκοόλ.
No comments:
Post a Comment