Sexάρχεια

 

FROM ANOTHER HILL

I

Κατηφορίζαμε τον λόφο του Στρέφη, ο ήλιος είχε μόλις δύσει, όταν η Μάρα φώναξε «οι άνθρωποι είναι ζζώωωα!», δεν με ξένισε, καθόλου, ήταν σαφές, πως το πίστευε, σπάνια έχανε την ευκαιρία να δοκιμάσει την πίστη μου στο ανθρώπινο είδος, έναν εκπρόσωπο του προσπερνούσαμε βαδίζοντας εκείνη την στιγμή,

στεκόταν έξω από ένα μαύρο Volkswagen Golf 4^ης γενιάς (1997-2003), έδειχνε να περιμένει κάποιον, ντυμένος στο στυλ της γειτονιάς, αδιάφορα casual σε βαθυκάστανο, γενικά τα Εξάρχεια χαρακτηρίζονταν από μονοχρωμία, συναντούσες επίσης μαύρο, navy blue, και γκρι, δηλαδή φαιό, σταχτί, ιδανική επιλογή από την χρωματική παλέτα ώστε να αποδοθεί η ατμόσφαιρα της περιοχής εκείνη την χρονιά, τριανταφεύγα ετών, τα καστανά, όπως το δέρμα, κοντά μαλλιά του δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα τριχόπτωσης, τα γένια, η αξυρισιά, το μούσι ήταν must, το δικό του ήταν trimαρισμένο, μεσαίου αναστήματος με τετράγωνους ώμους, γυμναστήριο τις καθημερινές, 5×5 ποδόσφαιρο τις Κυριακές, αν δεν το ‘χε ξενυχτήσει, trekking όποτε προκύψει,

αφότου απομακρυνθήκαμε, επέμενα να προσπαθώ να αντικρούσω τον δηλωμένο, από την αρχή της γνωριμίας μας, όρκο πίστης της Μάρας στην θεωρία της εξέλιξης, τα λογικά της συνεπακόλουθα δεν άφηναν, σύμφωνα με την ίδια, κανένα περιθώριο παρερμηνείας, κοντολογίς, ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο άρα καταδικασμένος να συμπεριφέρεται όπως ακριβώς τα ζώα, άλογα, άγρια, παράλογα, μέχρι το τέλος του κόσμου που δεν πρόκειται να αργήσει λόγω κλιματικής κρίσης, ανέφερα τις φάλαινες που παίζουν στο νερό με άλματα και βουτιές, χτυπάνε κιόλας την ουρά τους, τον σκύλο που επέστρεψε στο αφεντικό του έπειτα από επτά χρόνια, ήταν ανέλπιδη, πάντως ανεβαστική κάθε φορά, η απόπειρα να καλμάρω τον νιχιλισμό της, όπως και να ‘χει, διεκόπη,

όταν το αρσενικό αποφάσισε να επικοινωνήσει με το θηλυκό με άναρθρες κραυγές, την γλώσσα των προγόνων μας , ενός εκ των δύο ειδών χιμπαντζήδων με στενότερη εξελικτική συγγένεια με τον άνθρωπο, των μπονόμπο, θηλαστικό γνωστό για την υπερσεξουαλικότητα του, το έτερο είδος είναι ο χιμπαντζής ο κοινός,

στην πραγματικότητα, ο τύπος ήθελε απλά να την τσιγκλίσει, έδινε ψήφο εμπιστοσύνης σε συνεργατικά εγχειρήματα, έκανε ελεύθερο κάμπινγκ με μεγάλη παρέα τον Αύγουστο στην Σαμοθράκη, πίστευε στην αλληλεγγύη, την δύναμη της φύσης, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς επίσης, σε συμφωνία με τα ήθη των νέων της γειτονιάς, αντιπροσώπευε την εξαρχειώτικη βερσιόν του διεθνώς αναγνωρίσιμου ιδεότυπου του alpha male, ο οποίος,

δεν ταυτίζεται, ούτε ισούται προφανώς, με τον μαλάκα, τον jerk, όπως κάθε άλλος ιδεότυπος, είναι ένα ανθρωπολογικό μοντέλο, το οποίο, δεν συνιστά οντολογική περίπτωση αλλά χρησιμεύει για την θεωρητική απεικόνιση, την μελέτη της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς, παραδείγματος χάριν,

ένας σύνηθης ιδεότυπος των Εξαρχείων ήταν ο αντιεξουσιαστής που απαλλοτριώνει, καταστρέφει, βιοπραγεί, ζούσε σε αντιπαράθεση με τον εξουσιαστή που έκλεβε (το κράτος), διόριζε ημέτερους (στο κράτος), και αυθαιρετούσε (έναντι των πάντων), έπειτα από το peak του 2008-2012, χρονική περίοδος που συνέπεσε με την ελληνική οικονομική κρίση (πυροδοτήθηκε από την Διεθνή Χρηματοπιστωτική Κρίση, Panic of 2008), θεωρείται ότι έληξε τον Σεπτέμβριο του 2019 με την πλήρη άρση των κεφαλαιακών ελέγχων που είχαν επιβληθεί, βγήκε, σταδιακά, εκτός μόδας - οι εξουσιαστές είχαν λιγότερα κεφάλαια να μοχλεύσουν, οι αντιεξουσιαστές, νέοι και νέες 18-22 ετών ως επί το πλείστον, εξαναγκάστηκαν να βγουν νωρίτερα στην αγορά εργασίας (τουρισμός, εστίαση),

ο ιδεότυπος, που προέρχεται από τη γερμανική λέξη Gedankenbilder (νοητικές εικόνες), αναφέρεται στον κόσμο των ιδεών, δεν αντιστοιχεί σε ηθική τελειότητα, η οποία, ομολογουμένως, δεν συναντάται, μεταξύ άλλων, στην περίπτωση ενός alpha male,

λιγότερο macho, ένεκα των περιορισμών που προκύπτουν από το νομικό-ορθολογικό (βάσει κανόνων και νόμων) τύπο νομιμοποιημένης κυριαρχίας στα πλαίσια μιας οργανωμένης κοινωνίας, των συγκαιρινών κοινωνικοπολιτισμικών ευαισθησιών επίσης, οι γυναίκες διεκδίκησαν, και καταφέρνουν, ισότητα, στην επαγγελματική ζωή, και το κοινωνικό περιβάλλον, τα αντανακλαστικά του παραμένουν πατριαρχικά (αντί για πατρικά, ή μπαμπαδίστικα), σε ορισμένο βαθμό, καθώς άλλωστε ανταποκρίνονται σε έναν έτερο τύπο νομιμοποιημένης κυριαρχίας, τον παραδοσιακό (βάσει εθίμων),

αναμενόμενο, αναγκαίο, ή προαπαιτούμενο, όσον αφορά τον επαγγελματία του αρχαίου ολυμπιακού αθλήματος της ελληνορωμαϊκής πάλης, του πολεμιστή, του γεννημένου σε γκέτο, φαβέλα, ή φτωχογειτονιά που κρύβει κινδύνους, του gaucho, του security σε γήπεδο ποδοσφαίρου του ελληνικού πρωταθλήματος, του έγκλειστου στην φυλακή,

πρόκειται, φυσικά, για έναν ιδεατό τύπο που -εξ ορισμού- μεταλλάσσεται, δεν θεωρείται πλέον απαραίτητο προσόν για το επάγγελμα του οδηγού, του τραπεζικού υπάλληλου, του τραγουδιστή, του barista,

males in transition, rather than in crisis, δεν είναι αναγκαίο να ανατρέξουμε στα 1930s του Ernest Hemingway[1], τα 1960s του Che Guevara[2] και του Sean Connery, στο δασύτριχο τους στήθος, οι άντρες δεν συνήθιζαν να αφαιρούν τις τρίχες από το σώμα τους ούτε πριν από είκοσι πέντε χρόνια, με την εξαίρεση των αθλητών του water polo, body builders, ή δρομείς, κανόνας πλέον για τα alpha fit, νόρμα κοινωνικά αποδεκτή, η πρόσληψη της ήταν αρνητική, θεωρούνταν weird, για έναν άντρα από την Γεωργία, την Σαρδηνία, την Αριζόνα, την Τυνησία, την Κιλικία, και την Παμπλόνα,

όσον αφορά τον ιδεότυπο της γυναίκας υψηλής συναισθηματικής νοημοσύνης, εύθραστης, ευαίσθητης, ευάλωτης, σαν χαρακτήρας που ξεπήδησε από αισθηματική πεζογραφία τύπου άρλεκιν της δεκαετίας του 1920, σε μεγάλο βαθμό, έχει λησμονηθεί, αηδόνι σε κλουβί, ενίοτε υστερική, υποθέτουμε λόγω κλεισούρας, αντί για λόγους που άπτονται της βιολογίας, οι γυναίκες δεν εργάζονταν, ούτε σύχναζαν στα καφενεία, η απουσία των θηλυκών από την δημόσια ζωή, τους χώρους όπου συγχρωτίζονταν οι άντρες, τις καθιστούσε άγνωστες, ενίοτε μυστηριώδεις,

τόσο, ώστε να αναδειχθεί ένας ακόμη ιδεατός τύπος, σύμφωνος με το ζοφερό, απαισιόδοξο, κλίμα της δεκαετίας του 1940, της γυναίκας οχιάς, αινιγματική πανούργα, πρωτοεμφανίστηκε στα film-noir του Αμερικάνικου σινεμά, η γοητεία της φανερώνονταν στην λεπτότητα των κινήσεων του σώματος, ακαταμάχητους μανιερισμούς, την προπονημένη εκφορά του λόγου, την κατάκτηση της φυσικότητας της επιτήδευσης, τέλος, την αριστεία στην τέχνη της υπαινικτικής, αντί μιας δήλωσης προθέσεων, της δυνατότητας του βλέμματος όπου κάδραρε ο Billy Wilder δημιουργώντας την αρχετυπική femme fatale στο πρόσωπο της Phyllis Dietrichson στο Double Indemnity (1944), η μνήμη της τιμάται έως τις μέρες μας από συγγραφείς και αναγνώστες αστυνομικής πεζογραφίας, cinephilé, κάθε λογής ονειροπαρμένους,

ο ιδεότυπος του άντρα gentleman εγκαταλείφθηκε, όπως και του ιππότη, των θρύλων, που θα μονομαχούσε με φλεγόμενους δράκους, γνωρίζοντας, εκ των προτέρων, το τέλος της ιστορίας, εκπληρώνοντας την προφητεία, ο ίδιος θα χανόταν, εξολοθρεύοντας παράλληλα το αδηφάγο τέρας, του μακελειού θα επιβίωνε η καλή του, θα παντρεύονταν εκ νέου μεσαίο εταιρικό στέλεχος του private equity,

τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί,

η Μάρα δεν θα είχε υψώσει σκόπιμα την φωνή της κατάλληλη στιγμή, ούτε θα είχε χαρίσει στον άγνωστο άνδρα ένα πονηρό χαμόγελο, έτσι ώστε να μην ξαφνιαστεί, πόσο μάλλον δυσαρεστηθεί, ένα γελάκι εμφανίστηκε στο πρόσωπο της, όταν της έστειλε ερωτικό σινιάλο στην γλώσσα ενός πυγμαίου χιμπαντζή,

δεν θα σκοτιζόμουν, στην μέση του σκοτεινού δρόμου, με ανθρωπότυπους και ιδέες, ιδεότυπους και ανθρώπους, δεν θα αναρωτιόμουν αν σκόπευε να φέρει στο νου της την εικόνα του τρωγλοδύτη Παν όταν θα κάναμε σεξ,δεν θα ήμουν βέβαιος πως στο δικό μου slideshow θα εμφανιζόταν μία άλλη γυναίκα, αν δεν είχε υπάρξει εκείνη η ξανθιά...

 

 

 

 

---

[1] "In 1937, one of the most famous (and absurd) confrontations in literary history took place in New York, it involved Ernest Hemingway, the critic Max Eastman, and a very specific argument about masculinity and body hair, the feud began when Eastman wrote a scathing review of Hemingway’s bullfighting book, Death in the Afternoon, he mocked Hemingway’s hyper-masculine persona: "come out from behind that false hair on your chest, Ernest, we all know you," to Papa Hemingway’s supporters this was blasphemy, furious about the false hair comment, Hemingway reportedly unbuttoned his shirt to reveal a very hairy chest, he encouraged Max to assess the authenticity of his chest hair, while he mocked Max’s chest, which was as “bare as a bald man’s head…”" Gemini.

[2] "Che, the great revolutionary, a death seeking missile, with a disposition to die beautifully, Guevara, the dogmatic ideologue, the unskilled economist, the incompetent politico."https://www.lrb.co.uk/the-paper/v19/n16/richard-gott/the-ribs-of-rosinante

"He was a very magnetic human being, cruel, and entirely obsessed, but nevertheless attractive."https://www.theparisreview.org/interviews/1395/the-art-of-fiction-no-146-william-f-buckley-jr