Sexάρχεια

 

ORAL HISTORY LESSONS

I

«Η υπόθεση μπουρδουκλώθηκε όταν κάποιος δεν κρατήθηκε να περιμένει την σειρά του και εφηύρε καταλάθος το 69»,

στοχαζόμουν αναλογιζόμενος τα περασμένα, πεπραγμένα, μεσημέρι του Σαββάτου με κλειστή την τηλεόραση και μηδαμινά αποθέματα ενέργειας για βόλτα, με το ζόρι έφθανα μέχρι την κουζίνα, για καφέ, νερό, κράκερς & κουλουράκια,

όπως κάθε άλλη φορά, για όσο κράτησε η saga με την Μάρα, οι μύες του σώματος διαμαρτύρονταν έντονα για τις υπερωρίες στο διαμέρισμα της, καταπονημένη -αναζωογονημένη- η ανδρική μου περηφάνια έφερε πάνω της τα τρόπαια της νύχτας (κοκκινίλες και μικροερεθισμούς), the jewel in the crown: η μελανιά στο στήθος, δάγκωνε γερά, λίγο πάνω από την καρδιά, ήταν πάντοτε παραγγελιά,

πονούσα λίγο, ανυπομονούσα πολύ, για το σχόλιο της σχετικά με την ιεροτελεστία, ή το sex session, όπως το δει κανείς, της νύχτας της Παρασκευής, παρότι γνώριζα, είχα αποδεχτεί το γεγονός, θα ήταν απίθανο να με κατέκλυζε ευφορία ανάλογη με εκείνη έπειτα από την ανάγνωση του γραπτού μηνύματος που ακολούθησε την πρώτη μας παραφορά: "flabbergasted", για να σιγουρευτώ το googlαρα:

"feeling shocked, usually because of something you were not expecting: ‘when they announced her name, the winner just sat there, flabbergasted’",

 "she is flabbergasted by the whole affair",

η αναμονή έφθασε στο τέλος στις 11:36 όταν στην οθόνη μου εμφανίστηκε το εξής:

«με ξέσκισες

πονάω σε όλο μου το σώμα

(ήταν τέλεια)

(💜💜💜)»,

έτσι κυλούσαν πια τα Σάββατα, Κυριακές οι μελαγχολικές, akward Mondays, Τρίτες ανυπομονούσα να βρεθούμε, να την δω, να ξελογιαστούμε, Τετάρτες έφερνα στο νου παλαιές, ονειρευόμουν νέες μελανιές, οι Πέμπτες μαρτύριο εβδομήντα δύο ωρών, Παρασκευή το έριχνα στο τραγούδι: 

«ο ήλιος καίει στο κονκρίτ της πόλης

ληγμένο δακρυγόνο μας μεθά

στον τροπικό μέσα του μνημονίου

η άδεια τσέπη μας λυγά

με χασισάκι θα καλμάρεις την ψυχή σου

ίσως μου δώσεις όταν θα ζητώ

να μπω σαν τον κουρσάρο στο κορμί σου

να κυριεύσω, να κυριεθώ

στην αγορά του Αλ Χαμπίμπι

θα πουλάν τα δυο σου χείλη

δυο ζωές και άλλη μια

τέσσερις να ξες θα δώσω

θα ματώσω όσο όσο

να μου κάνουν μία μελανιά...»