ν. βασανίζομαι

Ο MILAN KUNDERA ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΠΑΝΤΑ 'Α ΘΕΣΗ

I

Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Milan Kundera για όλα αυτά. Μάλλον πως αντιπαθούσε πάντως τις πολεμικές, τις κατηγόριες και τις δηλώσεις που παρερμηνεύονται πως είναι της ψυχής.

(Ελάχιστοι έχουν μιλήσει από βάθη σαν αυτά που της αποδίδουμε, οι πιο πολλοί μιμούνται τη φωνή της με βάση τις εκδηλώσεις του πόνου του ανθρώπινου σώματος, το σώμα όμως δεν είναι μεγάφωνο της ψυχής, η ψυχή δεν υπάρχει, πρόκειται περί μιας υπερπολύτιμης ανθρώπινης επινόησης που γεννιέται από το ανθρώπινο πνεύμα, εφεύρεση που έρχεται να αντισταθμίσει την έμφυτη λογική του ανθρώπινου ζώου, της χαραγμένης στα κόκκαλα λογικής που προτάσσει την επιβίωση έναντι της χαράς, της ευφορίας, της ευτυχίας). 

Ίσως το ρήμα αντιπαθούσε βέβαια να μην είναι ακριβώς το κατάλληλο να αποδοθεί στον Kundera. Ο Kundera αναπνέει πνεύμα και χέζει λέξεις, ρουφάει μουσική όπως εγώ ρουφάω το γκρίζο χρώμα ενός μονίμως συννεφιασμένου, στα χρόνια της κρίσης, Αττικού ουρανού. Ο Kundera δεν πουλάει πνεύμα, ζει μέσα του, όπως εγώ εγκαταλείπω τα εγκόσμια κάθε φορά που καταπιάνομαι να γράψω δύο αράδες με περιορισμένο λεξιλόγιο λόγω επίμονης επιμονής στην δική μου εκδοχή της, πάντοτε υποκειμενικής, πραγματικότητας για την οποία απαιτούνται λίγες λέξεις για να παρουσιαστεί ακριβώς επειδή είναι μία εκδοχή ανάμεσα σε πολλές άλλες. Εν τω μεταξύ, οι μεγάλες αφηγήσεις της ιστορίας των ανθρώπων απαιτούν την εργασία χιλιάδων επίμονων «αραχνών που υφαίνουν ιστούς». Η μικρή αλήθεια που μου αναλογεί ωστόσο έχει την κοψιά αετού, όπως θα το ‘γραφε ο Kundera, ή, ίσως να μετέγραψε κι αυτός με τη σειρά του τον Nietczhe. 

Ο Kundera, όπως και ο Miller, δοξάστηκε. Λατρεύτηκε. Πουλήθηκε. Εν Αθήναις, ο Kundera, μαζί με άλλα δύο κεφαλαία «Κ», τον Kafka και τον Καμύ, σχημάτισαν την Αγία Τριάδα της λογοτεχνίας. Κάποιους τους καθήλωσε ο Kafka, άλλοι κόλλησαν με τον Camus, αμέτρητοι ήταν εκείνοι που πόθησαν την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι του Kundera, αλλά και όλων εκείνων που το είναι του Τσέχου συγγραφέα θέλησε: το γέλιο – τη χαρά – την ευφορία – το χιούμορ – την λεπτή ειρωνία - την καλοπέραση! 

Μάγος ο Kundera, υπέροχος λογοτέχνης, αναρωτιέμαι καμιά φορά ωστόσο πώς τα κατάφερε να πείσει τόσους πολλούς πως «η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» ήταν δική του, κατά συνέπεια, ίσως να μπορούσε κάποτε να γινόταν και δική μας, μιας και ο Milan ήταν παιδί του Ψυχρού Πολέμου, ψυχρός τύπος και ο ίδιος. 

theme de Kamila

                                                                         
 

Kundera, Milan.

The Farewell Party

New Ed. Penguin Books Ltd, 1984. Print.

 Kamila soon came to realize that her sorrow contained an unsuspected power to attract and to move. Not surprisingly, she began to exploit this accidentally discovered advantage (perhaps unconsciously, but no less frequently). After all, it was only when she saw him gazing into her pained face that she could be reasonably sure his mind was on no other woman. 

 This beautiful lady was afraid of women, and saw them everywhere. She never missed a single one. She knew how to detect them from the tone of Klima’s voice when he greeted her at the door and even from the smell of his clothes. Recently she had found on his desk a scrap of torn newspaper on which a date had been jotted down in his handwriting. Naturally, this could refer to any number of possible appointments, such as a concert rehearsal or a meeting with an agent, but for an entire month she thought of nothing but the identity of the woman Klima was about to meet on that date, and for an entire month she did not get a good night sleep.

 If she was so terrified by the treacherous world of women, could she not find solace in the world of men? 

 Hardly. Jealousy throws a remarkably narrow spotlight on one single man, while all other males merge into a dark mass in the background. Mrs. Klima, hypnotized by this tormenting spotlight, was blind to all men in the world but one: her husband.

________________________________________

 Her outstretched antennae, eternally watchful, eternally jealous, were capable of detecting her husband’s secret plans far in advance. Whenever Klima became aware of these terrible antennae focused on him, spying on him, stripping him bare, he was seized by an overwhelming sense of fatigue. He hated those antennae, and he was convinced that if his marriage was threatened by anything, it was those damned quivering feelers. He was always certain (with a belligerently clear conscience) that any deception he may have practiced on his wife had been motivated solely by his desire to shelter her and to keep her from needless worry, and he was convinced that his wife’s suffering was of her own doing.