“I'm melancholic. The virtue of the sad man” (written in a bar, up on the ceiling).
I don't send my reader to the dictionary; I send him for brandy.
10.7.10
5.7.10
Please Don’t Give
Κάτι που έκανα ένα φεγγάρι στη Barcelona, κάτι η ανεμελιά του χθες, κάτι οι χαριτωμένες φάτσες, κάτι το ‘να κάτι το άλλο, μ’ άρεσε το κομματάκι κάποτε (χθες).
Όχι πια. Η υποκρισία της προσφοράς* τους, κάπως μου γυρνάει τα άντερα. Είναι μονάχα αυτός που καταλαβαίνει την αγάπη ο οποίος την προσφέρει άλλωστε, λίγο απο ‘δώ, λίγο απο ‘κεί, και φυσικά κάνοντας και διαλείμματα. Πώς αλλιώς?
Αλλιώς: φοράς ένα χαμόγελο και εκστομίζεις empty words.
3.7.10
Η Ξένη
«Αγαπώ την εταιρία μου!»
Ακούστηκε στο χωλ, αναμένοντας να με ακροαστεί ο γιατρός. Δράστης, νέα γυναίκα, τακούνι ψηλό, μαλλιά Klinex, όμορφα μακριά πόδια.
«Αυτός μ’ αρέσει! Έχει γοητεία, και δεν τρέχει πίσω από τα μοντέλα, είναι σταθερός. Έτσι μ’ αρέσουν οι άντρες.»
Η ίδια, ξεφυλλίζοντας ένα κουτσομπολίστικο περιοδικό.
Ήθελα να της πω: και εμένα έτσι μου αρέσουν οι μουνάρες, ηλίθιες.
Το χαμόγελο ενός τιποτένιου και ο φόβος της αριστεράς
Το χαιρέκακο χαμόγελο με το οποίο κάποιοι στην άκρα αριστερά υποδέχθηκαν την κρίση δεν θα έλεγα ότι προβληματίζει∙ ήταν αναμενόμενο. Ο αναρχικός που πιστεύει πως δικαιώθηκε τώρα που η συλλογική πλάνη για αιώνια καπιταλιστική ευδαιμονία μετατράπηκε σε γοερό κλάμα για τα κεκτημένα που το ένα μετά το άλλο μας αφήνουν χρόνους, δεν μπορεί παρά να είναι ένα ανθρωπάκι (και έτσι να είναι αυτός στον οποίο απευθύνεται ο Βίλχεμ Ράιχ στο Άκου Ανθρωπάκο).
Ανθρωπάκος. Προσπαθώ να φανταστώ τον Zizek, τον Harvey, τον Callinikos, τον οποιοδήποτε τελοσπάντων θεωρητικό, ακαδημαϊκό, σκεπτόμενο άνθρωπο ο οποίος να νοιώθει δικαιωμένος αυτές τις μέρες. Απαντώ: δεν νοιώθουν δικαιωμένοι γιατί απλά δεν ανήκουν εκεί που ανήκουν οι χαιρέκακοι προφήτες μιας αυτονόητης πρόβλεψης, δεν ανήκουν στη μάζα. Τα γεγονότα σ’ αυτούς ενεργοποιούν αυτόματα τα αντανακλαστικά τους ως προς την πίστη της αλλαγής (αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι θα πάρουν τα όπλα∙ σημαίνει όμως ότι θα καταθέσουν Λόγο και όχι ένα μειδίαμα αυτοϊκανοποίησης). Δεν έχει σημασία αν δεν υπάρχουν ακόμα δυνάμεις για να ριχτούν στη μάχη (αυτό συμβαίνει τούτη τη φορά∙ αν κοιτάξουμε να ψάξουμε για ενδιαφερόμενους θα έρθουμε αντιμέτωποι με την αναπόδραστη αλήθεια που θέλει τον άνθρωπο να έχει απωλέσει σημαντικά την όποια δυνατότητα του να υπάρξει διαφορετικά από όπως του έχουν ορίσει πως πρέπει να υπάρχει στα χρόνια της (σ)καταναλωτικής ευδαιμονίας)∙ σημασία έχει να είσαι ηθικά υπεύθυνος απέναντι σ’ αυτά που πρεσβεύεις.
Κομμάτι της αφασικής αλλοτριωμένης μάζας είναι κι αυτοί που στέκονται σε μια γωνία και ατενίζουν με σαρδόνιο χαμόγελο την κατάρρευση του παλαιού κόσμου. Η αυταρέσκεια αυτή άλλωστε στο μόνο στο οποίο μπορεί να οδηγήσει είναι στη δικαιωματική ανάπαυση του πολεμιστή. Κάποιοι απ’ αυτούς ίσως να ριχτούν στη μάχη, θα μου πεις. Μα πας στον πόλεμο με χαμόγελο? Πας αν νομίζεις ότι είναι εικονικός. Στην αριστερά (άκρα και μη) αυτό μάλλον νομίζουν γι’ αυτό και το τραγικό γεγονός των τριών θανάτων σήμανε την εκκίνηση ενός άτοπου και άχρονου soul searching την ίδια περίοδο που προτάσεις του τύπου γενική απεργία θα έπρεπε να συζητώνται ανοιχτά ως ένα από τα λίγα διαθέσιμα μέσα για την κύρηξη πολέμου κατά του εχθρού (ο πόλεμος έχει κυρηχθεί μονομερώς έως τώρα).
- Αυτό που διαπράχθηκε χωρίς ενσυνειδητότητα, αυτοματικά, χωρίς να αποτελεί συνέπεια απόφασης για το αναγκαίο, δημιουργεί μια ενοχή που επί του παρόντος δεν υπάρχει υποκείμενο για να τη σηκώσει στους ώμους του, μια ενοχή στείρα και αλύτρωτη απ’ το κλάμμα. Στο μεσσιανικό “ακόμα” του Μπρεχτ —“δεν μας επιτρέπεται ακόμα να μη σκοτώνουμε” σημαίνει “παλεύουμε για να δημιουργήσουμε ένα κόσμο όπου θα μας επιτρέπεται να μη σκοτώνουμε”—πρέπει συνεπώς να προστεθεί ένα ακόμα “ακόμα”, ένα “ακόμα” που να αφορά όχι στον φόνο αλλά στον θρήνο: “Δεν μας επιτρέπεται ακόμα να ενδίδουμε στον θρήνο για όσους σκοτώνονται.”
Ο radical desire γράφει πως ίσως και να βρισκόμαστε στην εκκίνηση της προσπάθειας διαμόρφωσης του επαναστατικού υποκειμένου∙ ίσως λοιπόν τα δάκρυα της αριστεράς να εγγράφονται στο δικαίωμα της στον θρήνο. Μέσω της επιθυμίας της να θρηνήσει δηλαδή, η αριστερά επιχειρεί να βαδίσει στον πολυπόθητο δρόμο της αυτοπραγμάτωσης της ως επαναστατικό υποκείμενο. Από την άλλη πλευρά, ο Zizek στο τελευταίο του βιβλίο γράφει τα εξής ενδιαφέροντα: “our collective responses to economic Armageddon correspond to the stages of grief: ideological denial, explosions of anger and attempts at bargaining, followed by depression and withdrawal.”[1]
Που βρίσκεται η ελληνική αριστερά σ’ όλα αυτά? Τολμώ να υποθέσω πως η περιγραφή του Ζίζεκ αποδίδει στο ακέραιο την εγχώρια αριστερά. Η αριστερά μάλλον πως αυτο-εγκλωβίζεται σε έναν θρήνο υποκριτικό και φαντασιώνεται την κάθαρση καθώς αν επιχειρήσει κανείς “να διακρίνει κανείς μεταξύ πένθους (που προϋποθέτει μέτρο και λόγο) και άμετρης θρηνωδίας,”[i] δεν μου φαίνεται δα και πολύ δύσκολο να αποφασίσει που θα την τοποθετήσει (μετά τα γεγονότα της 5/5).
Η αλήθεια μοιάζει να βρίσκεται πιο κοντά στην παραδοχή ότι η αριστερά δεν είναι σε θέση να θρηνήσει παρά μόνο να φαντασιωθεί ότι θρηνεί ενώ στην ουσία απλά καλύπτει την αδυναμία της. Η αδυναμία της αυτή συνίσταται στην πλήρη ανεπάρκεια της όσον αφορά την ανάδειξη επαναστατικών αιτημάτων, στέρεων ή και όχι. Όσον αφορά τα πρώτα, η έλλειψη μιας κοινωνικής τάξης η οποία να είναι σε θέση να διεκδικήσει αιτήματα προς όφελος μιας ανατροπής της τάξης πραγμάτων είναι πασιφανής∙ εργατική τάξη δεν υπάρχει, και αν υπάρχει τότε δεν έχει συνείδηση ότι είναι η εργατική τάξη. Κατά συνέπεια η αριστερά γνωρίζει ότι ματαιοπονεί, τα αιτήματα της (ορθά και δίκαια πολλές φορές) δεν αντιστοιχούν κάπου (δεν αιωρούνται στον αέρα, εξαυλώνονται στα τούνελ των social networking sites).
Για αιτήματα διάτρητα, δηλαδή κάπως πιο αφηρημένα, η έλλειψη φαντασίας, τόλμης, ριζοσπαστικότητας εκ μέρους της αριστεράς στερεί την όποια πιθανότητα για το άνοιγμα μιας τόσης δα χαραμάδας σαν αυτή που κατόρθωσαν να ανοίξουν στα Sixties οι εξεγερμένοι ονειροπόλοι. Αν βέβαια θέλουμε να ψάξουμε βαθύτερα για τους γενεσιουργούς παράγοντες αυτών των ελλείψεων θα πρέπει να κοιτάξουμε αναλυτικά στις δομές που καθορίζουν την πραγματικότητα μας (capitalism isn’t working but sometimes does ‘miracles’). Αυτές οι δομές άλλωστε επέτρεψαν-παρήγαγαν την εμφάνιση ριζοσπαστικών αιτημάτων, πίσω στα long Sixties, τα οποία ύστερα μετασχηματίστηκαν σε καταναλωτικές συνήθειες-προτιμήσεις.
Το ξεγύμνωμα της αριστεράς φαντάζει λογικό βήμα στη γοργή πορεία της ανθρωπότητας προς έναν κόσμο όπου το υποκείμενο θα στέκει μακριά από τον ίδιο του τον εαυτό, έναν κόσμο όπου το υποκείμενο θα έχει συνθλιβεί υπό το βάρος του βιογραφικού του. Μπορεί στα Sixties να προτάθηκε το αίτημα της αυτο-ανακάλυψης, της ατομικής εξερεύνησης προς την αυθεντικότητα ώστε να φτάσει το υποκείμενο κοντά στην αληθινή του επιθυμία, μα γρήγορα όλο αυτό κατέληξε στην κατάργηση όχι μόνο της γνησιότητας της επιθυμίας αλλά και της ίδιας της επιθυμίας. Μας έμεινε μόνο η ανάγκη, όχι πλέον για αυτο-ανακάλυψη, αλλά για «αυτομόρφωση» κατά τα πρότυπα της Διαμαντοπούλειας ραψωδείας.
Για να επιστρέψουμε στο θέμα, φοβήθηκε άραγε η αριστερά μπροστά στο τραγικό γεγονός της απώλειας τεσσάρων ζωών? Η απάντηση είναι πως τρομοκρατήθηκε. Ο τρόμος της ήταν τόσο μεγάλος όσο μεγάλη ήταν και η εκμετάλλευση του γεγονότος από τους νταβατζήδες των φθηνών συναισθημάτων στα Μ.Μ.Ε. Η διαμόρφωση ενός επαναστατικού υποκειμένου το οποίο να προσομοιάζει στον Ροβεσπιέρο ή τον Τσε Γκεβάρα - δύο πρόσωπα που αντιλήφθηκαν πως η επαναστατική στιγμή είναι μια αδιάλλειπτη διαδικασία που δεν σταματά ποτέ παρά μόνο όταν έρθει ο θάνατος (ο δικός σου αλλά και του επαναστατικού εγχειρήματος) - είναι εκτός των πιθανοτήτων της σημερινής πραγματικότητας. Το πως ακριβώς θα μπορούσε να είναι το επαναστατικό υποκείμενο δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του πράγματος: πολλά μας είναι άγνωστα αυτή τη στιγμή.
Το μόνο που γνωρίζουμε με σιγουριά τη δεδομένη στιγμή είναι πως ότι ξέραμε οφείλουμε να το ξεχάσουμε. Η επιλεκτική αμνησία που απαιτείται να αποκτήσουμε προκειμένου να επιβιώσουμε δεν είναι κάτι το αδύνατο να συμβεί. Όπως ακριβώς επιλέγουμε να ξεχάσουμε τον πόνο των άλλων (π.χ. αυτών που ράβουν τα ρούχα μας για μερικά σεντς) έτσι ακριβώς μπορούμε πράξουμε το ίδιο και τώρα.
Μια ειδοποιός διαφορά εντοπίζεται στο ατυχές γεγονός ότι πρόκειται για το δικό μας πόνο αυτή τη φορά, κάτι που δυσχεραίνει τα πράγματα. (Είναι σαν να προσπαθείς να κατανοήσεις-αφουγκραστείς τη βαρβαρότητα ενός αποτρόπαιου γκανγκστερικού εγκλήματος χωρίς να έχεις δει ποτέ σου ταινία του Ταραντίνο [θα σου πάρει χρόνο, είναι μια επίπονη διαδικασία]∙ η διαμεσολάβηση του τελευταίου, αν μη τι άλλο, απλουστεύει τα πράγματα, το έγκλημα θα γίνει κατανοητό με όρους Kill Bill [στην ταινία αυτή το σπαθί και το μουνί είναι ένα και το αυτό]).
Ζητείται ψυχικό σθένος (προσοχή, δεν πωλείται στα φαρμακεία) και καθαρό μυαλό (περισσότερη προσοχή, δεν εντοπίζεται στα blogs).
1.7.10
Fuck Hollywood, get Neighbourhood*
As much as I enjoy the song (it’s not only a great song but it kinda washes memories out of the sidewalk too), I can’t fail to notice that Ben E. King is the black guy America loved to like/accept.
He has a fake softness/plasticity black singers in the 30’s used to have, a clownish melodramatic “sensitivity” that made them suitable for the bigger, white audiences. Richard Pryor took these stereotypes and threw them to the popular culture’s garbage can.
Thank you Richard, you weren’t great but you were ok.
* Richard Pryor - BBC Documentry
29.6.10
χίλιοι τρόποι, πέντε τύποι
Οι ωραίοι τύποι την βρίσκουν με λέξεις όπως δυστοπία και αστικός μηδενισμός και ανακαλύπτουν χίλιους τρόπους ώστε να αποφύγουν να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα.
Οι έτσι κι έτσι τύποι την βγάζουν με λέξεις όπως ουτοπία και επανάσταση (they usually don’t have an idea of what they ‘re talking about) και ανακαλύπτουν χίλιους τρόπους ώστε να αποφύγουν να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα.
Οι κακοί τύποι λένε διάφορα για κινδύνους, φόβους, παρακμή, αλλοτρίωση και ανακαλύπτουν χίλιους τρόπους ώστε να αποφύγουν να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα.
Των υπόλοιπων ειδών οι τύποι δεν ξέρουν ούτε πως να ανακαλύψουν, ούτε πως να κοιτάξουν. Η πραγματικότητα καθορίζεται σε σημαντικό βαθμό από δαύτους. Ευτυχώς για εμάς, κάτι τους διαφεύγει. Αυτό είναι η Ζωή.
Η Ζωή είναι με το μέρος μας.28.6.10
25.6.10
a French kiss
These French films of the 60’s torn me apart, broke my heart, corrupted my soul. I do love them, very much.
22.6.10
Super heroes reloaded: living in the age of happy Supermen.
The story of Spiderman is no longer a story for kids that read comics. It’s a story for the whole of humanity, but mainly the Twitter users. Today’s Web innovators are just like spiders, Spiderman’s nets is just a primitive method to capture today’s human expansion on an endless space, that of the Internet. Can we assume that we live among super heroes, then?
Yes, we can. Basically, we always did. We shouldn’t forget that our time is the time of the happy Superman type of man (while the 80’s were the times of the dark loner).[i]
The dark loner could have been someone like Batman, and especially Christopher Nolan’s cinematic Batman. This partly explains the success of the film, Batman’s story is out of fashion, it is retro, Batman is retro (and people love retro, just like cult). That’s why it became such an enormous success; it washes memories out of the sidewalk. The sidewalk must be perfectly clean now; happy Supermen are obsessed with cleaning and order (and the order of cleaning).
Batman is extremely wealthy, he earned his money by himself the way computer technology entrepreneurs did it; it was the times of a promising affluence along with a bunch of social problems, of course. It was a period that Reaganomics promised the world stability and prosperity; it goes without saying, not the whole world, just the “lucky” ones. As for the rest, meaning the vast majority, they shouldn’t worry anymore; market would have given them the answers. They only had to work and wait.
Batman is a problematic character though, angry and frustrated, his world is marked from an era that still had two super-powers fighting for world dominance. It is as if after the communist high sounding collapse, the world became happier; there wasn’t any threat left to our individualistic material pursuits. Tens of millions from Eastern Europe reaffirmed this reality by celebrating in the streets - drinking (cheap) champagnes while dreaming of the expensive ones, the real thing - their capitalistic future.
All of a sudden, Batman became out fashioned; he was way too much of a loner at the times of Facebook and MySpace, two platforms that brought everyone really close to each other. Superman or even Spiderman are better suited for our cause nowadays. Sam Raimi’s Spiderman played by Tobey - baby-face - Maguire, constitutes a part of our truth. The other part is covered by Superman.
Superman is basically us. Superman is everyone able to handle with the digital arts, economics, social relations (the Facebook type), love (meaning sex, more or less meaningless), life (meaning material success), existential questions (meaning the total absence of them, problem is solved after a few thousands of years, we‘re here to enjoy!). Superman flew from one continent to another for his working commitments[ii] the way highly skilled migrants do it too. Despite his affection for the human kind he was an American individualist; that way he resembles with the narcissistic stupid big Ego of our tiny little happy Supermen who show affection for the world’s problems by engaging themselves with the green movement, all sorts of rights debates and so on.
Of course, Superman was a mama’s boy too, a rather conservative guy that voted for human rights, family values, monogamy and so on. But this shouldn’t deceive us. Superman might have been a super-hero for the whole family, a politically correct American hero, but he had his dark side too. To put it better, his dark side was there all along but we didn’t pay enough attention.
Superman’s cover identity was Clark Kent, a prestigious journalist. He was working on the most influential newspaper of the city at the times where newspapers had the biggest share on manipulating the public. Yes, he was kind of clumsy and looked innocent (if we are naive enough not to interpret this as a clever act to keep his real identity secret). But wait a minute, isn’t it the same way that goes for today’s influential and powerful men? Isn’t Bill Gates a nerd, a computer freak? Doesn’t he look like an ordinary American guy making a descent living for his family? Isn’t he the greatest charity bitch in all human history?
As everyone that owns a pc on this planet knows pretty well, he is the most successful capitalist of our times. His company is the epitome of the capitalistic spirit, the one that sees no obstacles on its way. Microsoft’s monopoly abuse of power against the international laws was a common practice for Gates’ financial and not only, miracle.
So much goes for Superman’s geeky profile. How could it be otherwise? Our own happy Supermen today look geeky quite often, they wear glasses too, only this time more stylish (then they stab you on the back wearing a big postmodern pseudo smile).
And of course, there is Superman as a super weapon for the capitalists to maintain the world order. An American hero he was, a hero for the upper class as always. For me it only goes natural to assume that our own happy Supermen are capitalism’s secret (and more elegant) weapon for the 2.0 era. All these bright young men/women are the finest example of the system’s rightness. Their success and social acceptance sets an example for all of us. It is exactly their fragmentation as it is rewarded from today’s common understanding that tears our world apart. It is a painful fragmentation for any individual and it’s only forgotten because of happy Supermen’s altered state of mind.
Their state of mind is somehow possessed not by genius but by a loss. This loss is a loss of memory, the one our hero, Superman, suffered too. Superman wanted to recollect his memories, something that was of course undesired by the world’s authorities as he ought to focus on the world’s protection. Any traumatic or even explanatory memory from his life outside this planet could have created an obstacle to his work.
In the beginning of Superman Returns we are informed: “when astronomers discovered the distant remains of his home world, Superman disappeared” (for the public’s huge disappointment as we learn later on the film). When philosophers re-discover how to construct rather than deconstruct, then we might be able again to disappear into the night in order to meet not the creatures of the night, but our own self naked and Real, real to our own desire, a Desire to desire.
Superman didn’t have to know who he really was, where did he come from, how was life on Krypton. The same goes for us, little Supermen living in a capitalistic heaven. No one seems to know who he/she really is, where he/she comes from, what is the meaning of our existence. Existential questions seem not to matter anymore, and I don’t mean Sartre generated -and widely distributed from lazy students- simplifications of the notion of existence and being. People today are forced not to question things; we don’t live in the times of the silent (and stupid) majority but of the super duper noisy (and stupid) majority: “we like what we have, we‘re here to enjoy!”
In other words, people today have chosen death instead of real life. Will happy Supermen have Superman’s fate? Superman might have poisoned our youth[iii] (sic) but he did it before his own death as he is definitely banal, a long forgotten pop culture icon in the times of Jack Shephard and Jack Bauer and of course, Iron Man.
That, we do not know.
Photo: Wellstone
[ii] On a beautiful scene on Superman II, Superman saves a boy when he accidentally fells to Niagara Falls. The boy is excited and asks Superman if they can do it again. Superman replies with a big smile, “no, I’m sorry, only one ride to a customer!”
[iii] He did that by disappearing from the symbolic space and entering the Real, possessing human bodies and altering consciousnesses.
Subscribe to:
Posts (Atom)