Laura Palmer

toni demuro

Η Lana Del Ray είναι η Laura Palmer.

Με άλλα λόγια, η πρώτη δεν θα μπορούσε να είχε υπάρξει ποτέ αν το πτώμα της δεύτερης, τυλιγμένο σε νάυλον, δεν είχε ξεβραστεί στις όχθες μια συνηθισμένης Αμερικάνικης κωμόπολης της ενδοχώρας.

Το πένθος για τον θάνατο της Laura Palmer μετουσιώθηκε σε πόθο για την Lana Del Ray. Για να είμαστε πιο ακριβείς,  ο πόθος για την Laura Palmer, η οποία στο Twin Peaks υπήρξε είτε ως νεκρή, είτε ως στοιχειωτική εικόνα από το παρελθόν σε home video, επέτρεψε στην Lana Del Ray να υπάρξει ως μια μετενσάρκωση της Laura Palmer, περίπου είκοσι χρόνια μετά.  Η Lana Del Ray άλλωστε υφίσταται με αντίστοιχους όρους: ως εικόνα σε video υψηλής ευκρίνειας πλέον, ως αναπαράσταση , ως νεκρή ύπαρξη δηλαδή.

Αυτό που αναστατώνει και διεγείρει στην περίπτωση της Laura Palmer δεν είναι άλλο από το δόσιμο μιας έφηβης το οποίο συνέβη κάπου αλλού, κάπου μακριά, από εμάς τους θεατές. Η διέγερση αυτή του θεατή ενισχύεται και από το γεγονός πως ακόμα και όσοι γνώριζαν την Laura Palmer, οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες του Lynch δηλαδή, πασχίζουν από επεισόδιο σε επεισόδιο να κατανοήσουν την σύντομη και αινιγματική ύπαρξη της.  

Το δόσιμο της Lana Del Ray έχει επίσης συμβεί μακριά, σίγουρα πάντως έξω από τις οθόνες μας, ίσως στην κοντινή χρονικά εφηβεία της όταν ακόμα εκείνη δεν είχε περάσει με σάρκα και οστά στον κόσμο της μυθοπλασίας. Πριν να γίνει αστέρι, ήταν κάποτε λουλούδι. Στις live εμφανίσεις της ωστόσο, το άστρο της Lana Del Ray δεν λάμπει ψηλά στον ουρανό· είναι πεφταστέρι. 

Αυτό το αίσθημα σεξουαλικοποιημένης ανημπόριας  (πως να φτάσω στ’ άστρα;) που διεγείρει τις φαντασιώσεις των  fan της Lana Del Ray παροτρύνεται προφανώς από τη βιομηχανία που κατασκεύασε και ανατροφοδοτεί διαρκώς το μύθο της, βιομηχανικό δίκτυο το οποίο πασχίζει από δίσκο σε δίσκο να ρίξει τους προβολείς πάνω στην σύντομη και αινιγματική ύπαρξη της pop star που άλλωστε το ίδιο δημιούργησε. 

Αξίζει να αναρωτηθεί ωστόσο κανείς αν ολόκληρη η ύπαρξη της Lana Del Ray δεν αποτελεί κάτι περισσότερο από το trailer για το πολυαναμενόμενο revival του Twin Peaks, trailer σκηνοθετημένο από έναν μάγο της ποπ κουλτούρας σαν τον David Lynch.

Lana

lucas restrepo sylva / flickr

Η Lana Del Ray είναι μια διαμεσολαβημένη μέσω των mass media εικόνα που ελκύει-προσελκύει κατά κανόνα ανθρώπους που δεν θα διστάσουν κάποια στιγμή να παίξουν με τη φωτιά. Έφηβοι, νεανίες, αιωνίως νεανίες είμαστε οι καλύτεροι πελάτες μιας sexy pop Θεάς των video clip. 

Είναι  το αντίθετο του κοσμοείδωλου αν αυτό ορίζεται ως «η εικόνα του φυσικού κόσμου που σχηματίζουμε με τη βοήθεια της φυσικής, των μαθηματικών και της λογικής». Κομπάρσος στο θέατρο αυτού του κοσμοειδώλου οι βιταμίνες των φρούτων.

Η Lana Del Ray ορίζεται ως η εικόνα του εικονικού κόσμου που σχηματίζουμε μέσω της χειραγώγησης των mass media, της τυραννίας της ψυχής που είναι στο αίμα της (το ίδιο αίμα μ’ αυτό που ποτίζει την καρδιά) οι λοξοδρομήσεις, αλλά και της ανατομίας του σώματος- τα παντελόνια μας κρύβουν μια μηχανή του σεξ που δεν πολυσκοτίζεται για τη λογική. Κομπάρσος στο θέατρο αυτού του κοσμοειδώλου το αλκοόλ.

Μελαγχολία – καύλα – μηδενισμός – ηδονή – νιότη είναι τα keywords της επιτυχίας της.

Η Mary (& the Boy) αντιθέτως, είναι η εικόνα του φυσικού κόσμου που σχηματίζουμε με τη βοήθεια της εξοικείωσης μας με την τέχνη, την κουλτούρα αλλά και των μαθηματικά όπως αυτά αναδύονται καμιά φορά μέσα από τις αναθυμιάσεις μουσικών ρυθμών και μελωδιών, η Mary είναι μια εικόνα που σχηματίζουμε δίχως τη διαμεσολάβηση των media.

Κατά συνέπεια, είναι η απάντηση του πραγματικού έναντι του μύθου της αναπαράστασης. Ότι αναπαριστάται έχει ήδη νεκρωθεί, έχει μεταμορφωθεί σε αντικείμενο όπως καλή ώρα η Lana Del Ray στο Blue Jeans. Δηλαδή, βρίσκεται νομοτελειακά σε αντίθεση με το ότι ενεργεί σαν δρων υποκείμενο όπως, λόγου χάριν, η Mary ως καλλιτέχνης.

 Όσο για εμάς, κατοικούμε, υποτίθεται, στον κόσμο όπου ανήκει η Mary, διατηρώντας ωστόσο το δικαίωμα να επισκέπτομαστε, μεθυσμένοι από ουσίες ή από την αίσθηση του ανήκειν, τον κόσμο της Lana Del Ray όπου αναπαύονται οι συνειδήσεις μας κολυμπώντας, επιπλέοντας καλύτερα, μέσα σε μια θάλασσα βολικών ψευδαισθήσεων, ηδονικών παραισθήσεων.

Κοντολογίς, το μυστήριο της επιτυχίας του pop idol Lana Del Ray λύνεται αν πιστέψουμε πως 

 η Lana Del Ray είναι η Laura Palmer.

Η Λυδία είδε τις ψυχές των ανθρώπων να εγκαταλείπουν τα σώματα τους...

kasper sonne

 ... σώματα των θυμάτων του Bataclan. Ψυχές που είχαν απαγάγει προηγουμένως αετοί, τις ταξίδευαν στα ουράνια στις πλάτες τους, φτερά πουλιών που τρέφονται με μελωδίες και ρυθμούς. Ψυχές που είχαν ζεσταθεί, λάθος, φτωχή η λέξη, ψυχές έτοιμες για όλα, ψυχές που είχαν ήδη μεταμορφωθεί σε rock angels, αφού άγγελους προτιμά η σχετική μυθολογία εμείς δεν έχουμε αντίρρηση, ψυχές που από πολλές είχαν γίνει μία, συμβαίνουν αυτά καμιά φορά κατά τη διάρκεια της ιεροτελεστίας μιας ροκ συναυλίας, σ’ αυτό ακριβώς αποσκοπούν οι Διονυσιακοί ρυθμοί της ροκ, να ενώσουν ψυχές των οποίων αρχικά τις τύχες καθορίζουν σώματα, σώματα συνεπαρμένα, παραδομένα στους γοφούς τους οι οποίοι στήνουν τρελό χορό στο Bataclan, οι ψυχές είχαν γίνει ψυχή λοιπόν, παρακολουθεί από την οροφή, κρύβεται πίσω από τον καπνό ενός τσιγάρου στα κλεφτά,

ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ 

η ψυχή δεν τριγυρνά ξέγνοιαστη τώρα, σκορπίστηκε πάλι σε πολλές ψυχές, η Λυδία βλέπει τις ψυχές των ανθρώπων να εγκαταλείπουν τα σώματα τους,  η Λυδία, προσέξτε, δεν είδε όραμα πάνω στον πανικό της, η Λυδία αντίκρυσε συμπυκνωμένη την ιστορία της σκέψης της ανθρωπότητας.

Η Λυδία δεν είδε απλά τις ψυχές των ανθρώπων να εγκαταλείπουν τα σώματα τους

η Λυδία είδε

η Λυδία ένοιωσε

η Λυδία βίωσε

η Λυδία κατανόησε

τι σημαίνει να πεθαίνει ένας άνθρωπος μπροστά στα μάτια σου.

*'This is it. I love you. Goodbye'

Κουλτουριάρες σε Απόγνωση

Pascal Campion

Είμαστε, ναι. Σε απόγνωση. Και κουλτουριάρες. Άδικα ξημεροβραδιαζόμασταν στα μπαρ σκεπτόμενοι βιβλία; Ταινίες για την ακρίβεια, αλλά το ίδιο κάνει διότι, πολύ σοφά, πάψαμε να αναρωτιόμαστε αν το αυγό κάνει την κότα και αν the medium is the message. 

Σκεφτόμασταν τα βιβλία που θα διαβάζαμε την επόμενη ημέρα κι αυτά που είχαμε διαβάσει την προηγούμενη. Βιβλία διαφόρων ειδών: λογοτεχνικά, δοκίμια, κόμικς, λήμματα σε εγκυκλοπαίδιες, ιστορικά. 

Ο μανάδες μας έχουν διαβάσει πολύ λιγότερα βιβλία, πρέπει να γνωρίζεις. Οι πατεράδες μας να δεις! Να σου πω την αλήθεια, μάλλον διαβάσαμε περισσότερα βιβλία και από τους κλασικούς συγγραφείς, η Θεά Αγορά δεν είχε απλώσει τα πλοκάμια της τόσο μακριά την εποχή εκείνη, άσε που δεν είχαν εφεύρει ακόμα ούτε κινηματογράφο. 

Κουλτουριάρες σε απόγνωση, φυσικά. Είδαμε τρεις φορές την Persona του Bergman, αναφέρομαι σε έναν τύπο παρανοϊκό, καλλιτέχνης μεγάλων κυβικών γαρ, ο οποίος μάλιστα, έφηβος όταν ήταν ακόμη, είχε κρεμάσει την αφίσα του Αδόλφου πάνω από το κρεβάτι του· είδαμε τρεις φορές μία ταινία στην οποία, όσο και να προσπαθήσεις, στο τέλος ποθείς ΕΞΙΣΟΥ και τις δύο πρωταγωνίστριες. Αυτό άλλωστε επιδίωκε και ο πανούργος σαδιστής Bergman, ήθελε το θεατή «φυλακισμένο, σε κατάσταση υποβολής» όπως το έθετε και ο Jean Pierre Melville. 

Υπάρχει χειρότερη τιμωρία από το να ‘σαι ερωτευμένος ταυτόχρονα με δύο γυναίκες;

Ας μην παραλείψουμε το γεγονός πως ο Bergman γλύτωσε από τα χειρότερα, ήταν αυτός ο ίδιος άλλωστε που ενορχήστρωσε σκηνοθετικά αυτόν τον ανυπόφορο και επίπονο εγκλεισμό μας ανάμεσα σε δύο πρόσωπα ανυπέρβλητης εκφραστικότητας, χωρίς βέβαια να παραλείψει να γευτεί τη μαγεία και των δυο τους!

Γλύτωσε γιατί παρανοϊκός (καλλιτέχνης με θάρρος είπαμε) σε υπερένταση γαρ, όχι κουλτουριάρα σε απόγνωση. 

Για να ‘μαστε ειλικρινείς, ίσως να ‘ναι καλύτερα να βρίσκεσαι παγιδευμένος στα βάθη του ανοργάνωτου χάους της ερωτικής επιθυμίας για μια ξανθιά και μια καστανομάλλα, που βρίσκονται απομονωμένες κάπου σε μια παγωμένη ακρογιαλιά της Σουηδίας (και πόσο εξάπτει τον πόθο των εραστών η αίσθηση αποκοπής από τον κόσμο!) από το να παρακολουθείς εβδομήντα δύο (72) ώρες Mad Men και στο τέλος, μαντέψτε, στο τέλος να μην ερωτεύεσαι καμία!

Νοικοκυρές σε απόγνωση, κουλτουριάρηδες με κρίσεις πανικού, όπως και να ‘χει, αξίζει να σημειώσουμε πως ο έρωτας σώζει. Υποπτεύομαι βέβαια πως οι πρώτες τα καταφέρνουν καλύτερα όταν πρόκειται να αποδράσουν σε κόσμους όπου κατοικούν ρομαντικοί εραστές, παθιασμένοι ιππότες, έναντι των δεύτερων οι οποίοι, σύμφωνα πάντα με τα γούστα που οι ίδιοι επέλεξαν, λειτουργούν καλύτερα σε συνθήκες όπου ο ρομαντισμός είναι μια λέξη σε μια πρόταση που αναφέρεται στο έργο του Friedrich Wilhelm Joseph Shelling.

Ας είναι, πρόκειται για ρόλους κοινωνικά κατασκευασμένους άλλωστε, ρευστούς δηλαδή, μεταβαλλόμενους. Την στιγμή που μιλάμε, είναι περασμένος 21^ος αιώνας πια, υπάρχει ένα μέρος όπου οι κοινωνικοί ρόλοι, σαν αυτούς που αναφέραμε, καταργούνται μονομιάς.

Στη Λέσβο, μπορείς να υπάρξεις μόνο ως Άνθρωπος.