Iñárritu

Είναι γνωστό ότι ο DiCaprio αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις, επί σειρά ετών, ώστε να κατορθώσει να παραλάβει το χρυσό αγαλματίδιο. 

Στο Catch me if you can το έριξε στο τρέξιμο πόνταροντας στον Spielberg,

στο Gangs of New York επαναπαύτηκε στον Scorsese,

στο The aviator τα έδωσε όλα στο ρόλο ενός larger than life  χαρακτήρα το αρχέτυπο του οποίου γνωρίσαμε στο Citizen Cane,

στο The Departed επένδυσε στην μαεστρία του Scorsese όταν σκηνοθετεί crime stories,

στο Shutter Island αναζήτησε το ψυχικό βάθος ενός ήρωα,

στο Inception πόνταρε στο σενάριο,

στο J.Edgar βασικό ατού της ερμηνείας του ήταν, μεταξύ άλλων, η μεταμόρφωση του προσώπου του με τη βοήθεια ειδικών εφέ,

στο Django Unchained εμφανίστηκε ως ταύρος σε υαλοπωλείο με τις ευχές του προβοκάτορα Tarantino,

τέλος, στο The Great Gatsby υπολόγισε στην φαντασμαγορία του Hollywood σε συνδυασμό με την ακαταμάχητη γοητεία του κλασικού με την υπογραφή του Fitzgerald.

Όμως τζίφος.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν λειτούργησε διότι, γενικά μιλώντας, ο DiCaprio δυσκολεύεται να κατανοήσει επαρκώς τους χαρακτήρες που υποδύεται, αδυνατεί δηλαδή να υποδυθεί χαρακτήρες χρησιμοποιώντας το νου του – το παίξιμο του DiCaprio είναι psychical. 

Αντιθέτως, η υποκριτική ικανότητα του Daniel Day-Lewis συνίσταται στην ικανότητα του να ενσαρκώνει στην κυριολεξία κινηματογραφικούς ήρωες το είναι των οποίων έχει προηγουμένως τιθασεύσει.

Κάπου εδώ μπαίνει στην συζήτηση ο Alejandro González Iñárritu ο οποίος, καλλιτεχνική ιδιοφυία γαρ, έπεισε τον DiCaprio να υποδυθεί έναν ήρωα που δεν βγάζει κουβέντα για δύομιση σχεδόν ώρες – αγωνίζεται ωστόσο σαν θηρίο να επιβιώσει σε μια αφιλόξενη φύση· ομιλεί δηλαδή με την γλώσσα του σώματος, αυτήν που από πάντα γνώριζε να μεταχειρίζεται άριστα ο Αμερικάνος ηθοποιός.  

The Godfathers: Part III. Iggy Pop

Όσο για τον Iggy, η δική του έκφραση ατομικής ελευθερίας θυμίζει εκείνη ενός μικρού παιδιού, ενός εφήβου· αιωνίως νεανίας, ο Iggy διάλεξε για τον εαυτό του να λάμπει από εφηβική φρεσκάδα για πάντα, έγινε το punk rock σύμβολο που καταφέρνει να τραγουδά τραγούδια των Stooges περίπου τριάντα πέντε χρόνια μετά χωρίς όχι μόνο να κινδυνεύσει να γίνει περίγελος αλλά, αντίθετα, να λάμπει σαν μύθος της ροκ που εκείνες τις στιγμές, τις στιγμές που ο Iggy είναι πάνω στη σκηνή γυμνόστηθος, μοιάζει όντως να είναι απέθαντη· λίγοι είναι εκείνοι που δεν θα ‘θελαν να ζήσουν διατηρώντας το προνόμιο του να είναι κανείς νέος για πάντα, η ορμή, η οργή, το πάθος, η ζωντάνια, το «θέλω» των οποίων είναι τόσο ισχυρά ώστε να επιζούν στο συνειδητό ενός ανθρώπου για όλη του τη ζωή· πώς αλλιώς θα μπορούσαν να διατηρούνται στην μνήμη οι σωτήριες, όσο και εξιδανικευμένες, αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας αν δεν είχαν σφυρηλατηθεί από τα ίδια υλικά την στιγμή της γέννησης τους, αυτά τα οποία ο Iggy οικειοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε να γίνουν κομμάτι του σώματος του το οποίο αν και λιπόσαρκο δεν τον πρόδωσε ποτέ πάνω στην σκηνή, όπως και εκείνος δεν πρόδωσε ποτέ τους φαν του. Θα μου πεις, προδίδουν ποτέ οι μουσικοί, οι καλλιτέχνες, το κοινό τους; Όχι, δεν υφίσταται τέτοιου είδους, αν υφίσταται καθόλου, προδοσία· υπάρχουν όμως καλλιτέχνες που κοροϊδεύουν το κοινό τους, και τον εαυτό τους μαζί.