ADDICTION

Barefoot Prince

Η ζωή δηλαδή είναι η δραστηριότητα που αναπτύσσεται στο περιθώριο των εθισμών μας. Τίποτε πρωτότυπο ως τώρα. Ας τοποθετήσουμε τους εθισμούς σε μία κλίμακα λοιπόν. 

Πρώτο πρώτο, συναντάμε το τσιγάρο, το οποίο όμως δύναται να προστεθεί στη λίστα των εθισμών αφότου προσθέσουμε στην άλυτη εξίσωση της ζωής εκείνα τα πόσιμα υγρά τα οποία βοηθούν την καθημερινότητα να τσουλήσει, έστω και λίγο άτσαλα, κάτω προς το στομάχι μας, πριν την αδειάσουμε βιαστικά σε κάποια τουαλέτα.

Το τσιγάρο χορεύει τανγκό με το καφέ ενώ με το πιοτό «τα σπάνε» με τέκνο. 

Το τσιγάρο δεν θα είχε κανένα νόημα χωρίς τον καφέ, πολύτιμο καύσιμο κατά τη διάρκεια της καθημερινότητας, αλλά και του αλκοόλ το οποίο συντροφεύει τις νύχτες μας, είτε αυτές κλείσουν γιορταστικά με γαμήσι, είτε μελαγχολικά, επιστρέφοντας μονάχος δηλαδή με το πρώτο δρομολόγιο του Μετρό. 

Η στάση στα McDonalds του Συντάγματος είναι προαιρετική σε κάθε περίπτωση.

Μίλησα για τρεις τον αριθμό εθισμούς έως τώρα οι οποίοι ακόμα κι αν αποδεδειγμένα καταστρέφουν σε κάποιο βαθμό την υγεία (με την εξαίρεση του καφέ), δεν φτάνουν ούτε κατά διάνοια στα καταστροφικά μεγέθη του επόμενου εθισμού στην κλίμακα. 

Η απόλυτη παράδοση του ανθρώπου στη σαγήνη της πληροφορίας η οποία κατέφθασε με ιλλιγιώδη ταχύτητα στις οθόνες μας έχοντας απώτερο σκοπό, ανάμεσα στα άλλα, την κατάργηση του νοήματος της ομορφιάς (επιδόρπιο, κυρίως γεύμα και ένα ποτήρι κρασί προσφέρονται πια αναμειγμένα στο ίδιο πιάτο σε έκδοση organic χυλού, αξίας άνω των 40 ευρώ το κομμάτι), η εμμονή του ανθρώπου να βυθιστεί στο πληροφοριακό χάος που εκτείνεται από το Facebook έως το άπειρο και πάλι πίσω στο Facebook, καθώς έτσι προστάζει η Google, θέτει τις βάσεις για μια ζωή που θάβεται κάτω από τόνους πίξελ  ανά πάσα στιγμή, ακόμα και ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΓΡΑΦΩ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ, όλα αυτά βρίσκονται σε προφανή αντίθεση με τις αρρώστειες του σώματος που προκύπτουν έπειτα από πολυετή και συστηματική χρήση αλκοόλ και νικοτίνης. 

Κάθε tab που ανοίγει προς τα δεξιά της οθόνης προσθέτει λίγα σεντς στον ιδιοκτήτη μιας διαδικτυακής σελίδας αλλά κυρίως στη Google, ενόσω σε καθηλώνει γονατιστό σε μια συνθήκη ύπαρξης η οποία αντιλαμβάνεται τη διαφήμιση ως την ύψιστη διανοητική εργασία που δύναται να παραχθεί στις μέρες μας. 

Εν τω μεταξύ, οι ιδέες συχνάζουν, πολύ συχνά τώρα πια, στους διαδρόμους των διαφημιστικών εταιριών όπου και κατεβαίνουν με γοργούς ρυθμούς, ιδέες καλές για να ‘μαστε ειλικρινείς, τα κεντρικά τους γραφεία τα έχουν ανοίξει στην κοιλάδα του πυρίτιου. 

Όσον αφορά τους διαδρόμους των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, εκεί οι original ιδέες των νέων φοιτητών συνήθως «ανταμείβονται» με την υποχρεωτική  εξαντλητική χρήση του συστήματος παραπομπών του Χάρβαρντ, τιμωρητική μέθοδος που έχει απώτερο σκοπό τον παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Την ίδια στιγμή που η πληροφορία μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός ο κλάδος της διαφήμισης γιγαντώνεται με τους ρυθμούς πώλησης του τελευταίου i-phone της Apple. 

Για να το πω με άλλα λόγια, το διαδικτυακό σουλατσάρισμα ίσως και να μην αποδεικνύει ένα αυξημένο ενδιαφέρον για την ανθρώπινη κατάσταση (ακόμα κι αν θέλουμε να το πιστέψουμε, που θέλουμε δηλαδή) από πλευράς του σύγχρονου ανθρώπου.

Αντίθετα, μάλλον πως επιβεβαιώνει πως υπάρχουμε μόνο όταν καταναλώνουμε, μιας και η διαφήμιση δεν έχει εκπαιδευτικό σκοπό, αλλά αποπειράται να εκμηδενίσει την απόσταση που χωρίζει τη βρεφική από την τρίτη ηλικία, μωρά και υπερήλικες στην ίδια πίστα της αποχαύνωσης. 

Το ίντερνετ ενώ δεν γεννήθηκε ως concept από τους διαφημιστές, παρά ήταν αποτέλεσμα διαδοχικών τεχνολογικών καινοτομιών, έχει τεθεί υπό την πλήρη κηδεμονία τους.  

Σήμερα μία χούφτα εταιρίες κρατάνε ουσιαστικά τα κλειδιά του ίντερνετ με την ισχύ τους να αποκρυσταλλώνεται με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο στην πλήρη προσαρμογή μας σε ένα μοντέλο soft power Αμερικάνικης εμπνεύσεως και συμφερόντων.

Πράγματι, το ίντερνετ είναι το τελειότερο όπλο soft power που έχει κατασκευαστεί ποτέ· to win the hearts and minds είναι άλλωστε ο αμέσως επόμενος καλύτερος τρόπος να κερδίσεις μια μάχη, έπεται μονάχα της εξολόθρευσης του εχθρού. 

Για να μην παρεξηγηθούμε, όταν λέμε ίντερνετ, εννoούμε την Αυτοκρατορία της Google, το Βασίλειο του Facebook, το Πριγκηπάτο του Twitter, το Μεγάλο Δουκάτο του YouTube, το Φέουδο του Amazon και λοιπές αυταρχικές δυνάμεις (οτιδήποτε άλλο συμβαίνει εκτός της επικράτειας τους έχει μάλλον αμελητέο αντίκτυπο), καθώς και τους Αμερικάνικους πάροχους δικτύων.  

Στο κοντινό μέλλον, η Μέρκελ θα κηρύξει πόλεμο στον Ζούκενμπεργκ και ο Μπαρόσο θα καλέσει σε μονομαχία τον ιδρυτή του Tumblr. 

Την ίδια χρονική περίοδο, εκατομμύρια συμπολίτες μας θα κόβουν με χαρακτηριστική ευκολία πια το τσιγάρο ενόσω θα πολεμούν αβυσσαλέα να αντέξουν 24 ώρες χωρίς σύνδεση στο ίντερνετ.

Κλείνοντας, να πω μονάχα πως ελπίζω ο αναγνώστης που δηλώνει φανατικός αντικαπνιστής, να υποψιάστηκε πως εδώ διακυβεύεται κάτι περισσότερο για τις ζωές μας από μια ρουφηξιά καπνού που μουτζουρώνει λίγο λίγο τα πνευμόνια μας. 

Not a shipwreck; a tormented sea

Για τον Γερανό

Άγνωσται αι βουλαί του Θηρίου, του θηρίου που κρύβουμε μέσα μας φυσικά, όχι του αντίπαλου δέους του Θεού των Εβραίων. Όταν βρυχάται το θηρίο, μέσα από τα βάθη της πιο ταραγμένης θάλασσας, θηρίο που δε ξεδιψά ποτέ, ζητά νερό της φωτιάς, ζητά φωτιά δηλαδή, πυρ, να καεί στο πυρ το εξώτερον ποθεί το θηρίο και μαζί να εξολοθρεύσει ότι ίχνη από αξιοπρέπεια απέμειναν πάνω στο κορμί που το φιλοξενεί, κορμί παραδόμενο σε επιθετικά ένστικτα, ταμένο στη βαναυσότητα ενός περασμένου καιρού όταν οι γάτες ήταν γνωστές ακόμα ως επικίνδυνα αιλουροειδή, όταν κραυγάζει το θηρίο λοιπόν, καλύτερα είναι να χώνει κανείς το κεφάλι του μέσα στην άμμο, σαν τις καμήλες, έτσι ώστε ο βρυχηθμός του θηρίου να κυκλοφορήσει στα υπόγεια του πλανήτη, να ταξιδέψει η ηχώ (άλλοτε λυπημένη Νύμφη) στους σκοτεινούς διαδρόμους του Άδη αφήνοντας τα ξεχαρβαλωμένα μεγάφωνα των τζιτζικιών να μονοπωλούν τα επίγεια.

Το θηρίο μέσα μας, όλους μας βασανίζει, άλλους περισσότερο, κι άλλους τις Κυριακές τα βράδια. Κάθε θηρίο προτιμά σαφώς το δικό του κρασί, ακόμα κι αν δεν είναι γλυκόπιοτο, ή, για να ακριβολογούμε, ακριβώς όταν δεν είναι γλυκόπιοτο, το θηρίο άλλωστε το διαμορφώνουν οι πικρές, οι αχώνευτες, οι δύσκολες στιγμές, οι στιγμές της απόλυτης απογοήτευσης. Η αντίθεση είναι προφανής· όταν συνεννοούμαστε μεταξύ μας αφήνοντας λογή λογής θηρία να γυροφέρνουν άπραγα στην έρημο, στην ζούγκλα, στα mall, θωρακίζουμε τους εαυτούς μας κρατώντας για τον εαυτό μας τις καλές στιγμές που μοιράζεσαι με την παρέα· η ομορφιά αυτών των στιγμών συντροφεύει τις νύχτες μας σαν άλλο γλυκό μητρικό νανούρισμα. Το θηρίο δεν πεθαίνει ποτέ, τούτο το γνώριζαν καλά οι θεμελιωτές των δογμάτων της ιστορίας· κατά συνέπεια, προσάρμοσαν τα προγράμματα τους κατ’ αναλογία με το (προ)αιώνιο, ανίκητο, ασυγκράτητο κακό. Κάποιοι βέβαια φαντασιώνονται πως το κακό κολυμπά στον πάτο του ποτηριού, εξού και η (αυτο)καταστροφική συνήθεια του να κατεβάζει κανείς μπουκάλια. 

Όπως και να ‘χει, αξίζει να θυμόμαστε πως δεν ναυάγησε ποτέ κανένας, ταραγμένη θάλασσα είναι ο άνθρωπος.

Still Life

The photo project “Still Life, a Summer in Romania” aims to present a small part of the living experience in the country that proudly calls itself Romania. People might be almost entirely absent from my pictures but their traces are always present; I took photos of objects in order to reflect on people’s actions, or even non-actions. 

Amsterdam

Η π(ρ)όζα με τίτλο ‘Amsterdam’ αναφέρεται στην Ελλάδα από το 2010 και έπειτα αλλά δε θα μπορούσε να είχε γραφτεί αν δεν υπήρχε το Άμστερνταμ σαν πόλη, σαν ιστορία, σαν σημείο αναφοράς. Χωρίς το Άμστερνταμ δεν θα είχε γεννηθεί η ανάγκη να γραφτεί το ‘Amsterdam’, χωρίς την Ελλάδα από το 2010 και έπειτα δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε γονιμοποιηθεί αυτή η ανάγκη.

Το θέμα του ‘Amsterdam’ είναι η πτώση, η βουτιά από ψηλά, to fall from grace, να συντρίβεσαι, να γκρεμίζεσαι και εν τέλει να ζεις, άλλοτε ελπίζοντας κι άλλοτε παρατώντας την ελπίδα μονάχη να περιμένει να περάσει το επόμενο κορόϊδο να πάει να του φορτωθεί στην πλάτη σαν ενοχλητικό τσιμπούρι.

 

 

---ΑΠΟΚΗΡΥΓΜΕΝΟ PROJECT---