The Godfathers: Part II. Lou Reed

Ο Lou Reed αντιπροσωπεύει μια πιο αρχετυπική συνθήκη ατομικής ελευθερίας. Όταν ο Lou was waiting for the man διακήρυσε την επιθυμία του να καταναλώσει τις απαγορευμένες βλαβερές ουσίες τις οποίες οι Αρχές δεν επιτρέπουν να πωλούνται στα φαρμακεία, τόνιζε δηλαδή, σε όλους τους τόνους και ρυθμούς, πως ένας άνθρωπος, ένας ελεύθερος άνθρωπος, θέλει πάντοτε να είναι εκείνος αυτός ο οποίος θα ορίζει το ριζικό της μοίρας του (και η μοίρα θα κάνει τη δουλειά της βέβαια)· να αμφισβητείς την αυθεντία των Αρχών ή των Θεών είναι άλλωστε πρωταρχική συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης όπως το γνωρίζουμε διά μέσου του Προμηθέα· ο ίδιος λοιπόν άνθρωπος ο οποίος έκλεισε κάποτε τις Άλπεις μέσα στα ρουθούνια του, υπακούοντας ακριβώς στην ίδια ανάγκη, την ανάγκη να αποφασίζεις εσύ για τη ζωή σου, θέλησε χρόνια αργότερα να απελευθερώσει το σώμα του από ότι θεωρούσε πια ως βλαβερό, η ίδια αγάπη για την ατομική ελευθερία που οδηγεί κάποιον να πειραματιστεί με την ηρωίνη, να παίξει κορώνα γράμματα το κεφάλι του δηλαδή, δύναται να τον οδηγήσει αργότερα στην απόφαση να κόψει, όχι μόνο την πρέζα, το τσιγάρο ή την τηλεόραση αλλά ακόμα και τον καφέ! Το σώμα άλλωστε όταν αποδιώξεις από πάνω του την πρέζα, κάποιου είδους μινιμαλισμό θα αποτολμήσει, είτε αυτός λέγεται τσάι ακόμα και όταν βρίσκεσαι στο τσακίρ κέφι με την παρέα είτε βάπτισμα του πυρός στην ορθοδοξία της θρησκευτικής πίστης. 

The Godfathers: Part I. David Bowie

 

Οι David Bowie - Lou Reed - Iggy Pop είναι μια τριλογία καλλιτεχνών που κινήθηκε πάνω στον ίδιο θεματικό άξονα και ισορρόπησε πάνω στο ίδιο τεντωμένο σχοινί που άπλωσε σε τόσες πόλεις του κόσμου άλλωστε· οι τρεις τους εξύμνησαν και ενσάρκωσαν την ατομική ελευθερία, ότι πρέσβευε δηλαδή η ροκ μουσική εκ κατασκευής, την ελευθερία να ζήσεις τη ζωή σου όπως ακριβώς το επιθυμείς.

Ο Bowie έκτισε μια καριέρα προσπαθώντας να αποδείξει με κάθε τρόπο πως είναι δυνατόν να είσαι για πάντα ο εαυτός σου ακόμα, ή μάλλον ειδικά, αν είσαι εξπέρ στην σπάνια ειδικότητα (ή πάθηση, αναλόγως τη δεκτικότητα του κοινωνικού περιβάλλοντος) του χαμαιλεοντισμού, απέδειξε ότι μπορείς να παραμείνεις ο ίδιος ακόμα κι αν είσαι ταυτόσημος με τη βαριά βιομηχανία της ροκ μουσικής ή, ακόμα περισσότερο, ακόμα κι αν είσαι ο ίδιος σύμβολο της ποπ κουλτούρας (η οποία προφανώς υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια ενός μουσικού είδους), της οποίας άλλωστε βασικό συστατικό της λειτουργίας της είναι να εκμηδενίσει την ατομική ελευθερία του οποιουδήποτε καλλιτέχνη-δημιουργού πουλώντας την κομμάτι κομμάτι, συνήθως με το νανόμετρο ώστε να φτάσει για όλους, στους θεατές, στους τηλεθεατές, στους ακροατές, σε οποιονδήποτε τελοσπάντων είναι μέτοχος-συμμέτοχος της Μποντριγιαρικής άποψης περί παραχάραξης της σχέσης μεταξύ του σημαίνοντος και του σημαινόμενου, θεωρία η οποία ακόμα κι αν αποδειχθεί περιορισμένης ισχύος με όρους αντοχής στον χρόνο, δεν παύει να είναι αλήθεια στην οποία βαπτίστηκαν πολλοί· κατά συνέπεια, αν είναι οντολογική αλήθεια ή όχι δεν έχει καμία σημασία για το πως ξεδιπλώνεται καθημερινά η ζωή των ανθρώπων.