Accidents (Will) Happen: Remembering the Spring of 2010

 

Την Άνοιξη του 2010 ήταν απίθανο να πλήξει κανείς, μαζί με τα λουλούδια άνθισε και η ιστορία. Ο ιστορικός χρόνος συμπτύχθηκε και ανέβλυσε μεμιάς, στα θολά νερά του καλούμαστε ακόμη να κολυμπήσουμε.

Όλα ξεκίνησαν όταν εκείνος ο κρετίνος ο Ρωσικός καιρός συνέτριψε το Πολωνικό αεροπλάνο, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

 

 

Στις 7 Απριλίου του 2010...

ο τότε πρωθυπουργός της Πολωνίας Donald Tusk παρευρέθηκε στο Katyn της Ρωσίας, ως επίσημος προσκεκλημένος του Vladimir Putin, ώστε να τιμήσουν από κοινού για πρώτη φορά στην ιστορία τα θύματα της Σφαγής του Katyn όπου χιλιάδες Πολωνοί εκτελέστηκαν μαζικά από τους Σοβιετικούς. Ήταν μια συμβολική κίνηση εκ μέρους των δύο ηγετών με σκοπό την εξομάλυνση των Πολωνορωσικών σχέσεων.

Στις 10 Απριλίου, ο Πρόεδρος Lech Kaczynski, ο Γενικός Αρχηγός του Πολωνικού Στρατού, ανώτεροι στρατιωτικοί, ο Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, δεκαοκτώ βουλευτές, και πολλοί αξιωματούχοι της Πολωνικής κυβέρνησης, εκπρόσωποι του αντι-Ρωσικού Πολωνικού συστήματος εξουσίας, θα μετέβαιναν στη Ρωσία - χωρίς τις ευλογίες της Ρωσικής κυβέρνησης - ώστε να τιμήσουν τους νεκρούς τους σε μια ξεχωριστή εκδήλωση.

Το αεροπορικό δυστύχημα στο Smolensk εκείνη τη μέρα, an accident no one thought would happen, ξεκλήρισε μέρος της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας η οποία αντιτίθενταν σθεναρά στην προοπτική προσέγγισης Πολωνίας και Ρωσίας, χρειάστηκε να περάσουν πέντε χρόνια έως ότου το συγκεκριμένο μπλοκ εξουσίας να καταφέρει να ανακτήσει τον έλεγχο στη χώρα έτσι ώστε η Πολωνία να γίνει, με ακόμη πιο αποφασιστικό τρόπο, ο στενότερος σύμμαχος των Η.Π.Α. και η κατεξοχήν αντι-ρωσική δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Tusk, ο οποίος αργότερα θα έφτανε να κατηγορούνταν για παραμέληση καθήκοντος και διπλωματική προδοσία, θα έβρισκε καταφύγιο στις Βρυξέλλες.

Ότι ακολούθησε στα χρόνια μετά την πτώση του αεροπλάνου ήταν η προσπάθεια της Ρωσίας για επέκταση της επιρροής της διαγράφοντας μια παράλληλη, και σαφώς ανταγωνιστική, πορεία με τη Γερμανία η οποία με τη σειρά της από το 2010 κι έπειτα ανέλαβε ηγεμονικό ρόλο εντός της Ευρώπης.

Η Ουκρανία θα διαμελιζόταν το 2014 μην αντέχοντας την πίεση που της ασκήθηκε ταυτόχρονα από Δύση (Συμφωνία Σύνδεσης Ουκρανίας-Ε.Ε.) και Ανατολή ενώ, το 2020 πλέον, θα ακολουθούσε η Λευκορωσία σε μία μάχη που βρίσκεται υπό εξέλιξη.

Οι Η.Π.Α. και στις δύο περιπτώσεις έκαναν χαλάστρα επενδύοντας στην αποδυνάμωση των Ρώσων αλλά και την αποφυγή μιας Γερμανορωσικής συννενόησης και σύγκλισης συμφερόντων.

Κοντολογίς, καθόλου παραλόγως κάποιοι Πολωνοί επιλέγουν να προσλαμβάνουν την τραγωδία του 2010 μέσα από το πρίσμα της ιστορίας τους - το 1940, Γερμανοί και Ρώσοι εισέβαλλαν ταυτόχρονα στην Πολωνία.

 

Στις 8 Μαΐου του 2010...

νοτιότερα στην Ευρώπη, με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου εκ μέρους της Ελληνικής κυβέρνησης, η Ελλάδα θα εισερχόταν επισήμως πλέον σε μια ιστορική περίοδο υπό την επιτροπεία της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Η Γερμανία θα επικύρωνε, τρόπον τινά συμβολικά, την ηγεμονική ισχύ της στην Ευρώπη διαμέσου μιας επιθετικής κηδεμονίας επί της χρεωκοπημένης Ελλάδας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, δεν θα παρέμενε χωρίς ρωγμές έπειτα από την κάθοδο των Γερμανών στη Μεσόγειο και τη δορυφοροποίηση μιας σειράς από γειτονικά μικρά κράτη της Ευρώπης.

Το 2015, παραδείγματος χάριν, η Γερμανική απαίτηση και η συνεπακόλουθη Ελληνική προθυμία να γίνει γέφυρα (εις βάρος των συμφερόντων της) στην προσπάθεια της Τουρκίας να αποκτήσει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο έναντι της Ευρώπης μέσω τη εργαλειοποίησης των προσφύγων είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων αναταράξεων, την ανταρσία των χωρών του Visegrad.

Στα χρόνια της αυξανόμενης Γερμανικής ισχύος οι Η.Π.Α. θα ανταπαντούσαν ενισχύοντας την παρουσία τους σε χώρες όπως η Πολωνία, Ρουμανία, Ελλάδα, εμβαθύνοντας τους ήδη υπάρχοντες δεσμούς εξάρτησης των συγκεκριμένων κρατών με τους Αμερικάνους και επιτυγχάνοντας την περαιτέρω σύγκλιση τους με τις γεωπολιτικές στοχεύσεις και τη στρατηγική των Η.Π.Α..

Όπως και να ‘χει, οι Γερμανοί έγιναν οι κυρίαρχοι των αιθέρων μιας πτωχευμένης Ελλάδας, τα μεγαλύτερα/περισσότερα αεροδρόμια βρέθηκαν στην κατοχή τους (σε μια εποχή όπου οι νέες πόλεις σχεδιάζονται με αφετηρία εκκινώντας το αεροδρόμιο), όπως και οι τηλεπικοινωνίες άλλωστε με την τεχνολογία 5G πλέον προ των πυλών, τεχνολογική εξέλιξη η οποία κάποτε θα κρατήσει ακόμα και τους οδηγούς στα σπίτια τους – πόσο μάλλον όσους συνήθιζαν να περιπλανιούνται ασκόπως λουζόμενοι το Ελληνικό φως.

Μια χρεωκοπία, an accident waiting to happen, εδώ που τα λέμε, αρκεί να διάβαζε κανείς τον Παναγιώτη Κονδύλη στην ώρα του. Ποτέ δεν είναι αργά.

 

Στις 31 Μαΐου του 2010...

στα νερά της Ανατολικής Μεσογείου, η Τουρκία θα επιχειρούσε τη δική της δυναμική έφοδο στην ιστορία. Aναφερόμαστε στην υπόθεση του Mavi Marmara.

Το Τουρκικό πλοίο, αν και αποτελούσε μέρος του Gaza Freedom Flotilla, της συμβολικής επιχείρησης σπασίματος του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας, αποτελεί ξεχωριστή υπόθεση. Αν τα κίνητρα των Ευρωπαίων συμμετεχόντων στη νηοπομπή ήταν ανθρωπιστικά, υπό την έννοια της εκδήλωσης συμπαράστασης στους Παλαιστίνιους, οι επιδιώξεις των Τούρκων ήταν ολοσδιόλου διαφορετικές, τούτο μας υποδεικνύουν απολύτως ξεκάθαρα οι στρατιωτικές και διπλωματικές κινήσεις της Τουρκίας την τελευταία δεκαετία που απώτερο στόχο έχουν να της προσδώσουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή.

Η πρόσφατη επίσημη υποδοχή της ηγεσίας της Hamas στην Κωνσταντινούπολη από τον Ερντογάν (σε συνδυασμό με τη χορήγηση υπηκοότητας σε μέλη της οργάνωσης) δεν αποτελεί μια πρόχειρη απάντηση στην ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων – είναι ένα ακόμη επεισόδιο στην ταραχώδη σχέση των τελευταίων ετών μεταξύ Τούρκων και Ισραηλινών.

Οι φιλικές σχέσεις των δύο κρατών στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, αναπόσπαστο μέρος της στρατηγικής ασφαλείας της περιοχής υπό τη διεύθυνση των Η.Π.Α. (σε αντιστοιχία με την ταυτόχρονη είσοδο Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ), έμελλε να διαταραχθούν ακριβώς τη στιγμή που η εγγυήτρια δύναμη έβλεπε την ισχύ της στην περιοχή να αποδυναμώνεται.

Γνωρίζουμε σήμερα, δέκα χρόνια αργότερα, πως το Mavi Marmara ήταν μισθωμένο από την IHH Humanitarian Relief Foundation (IHH), μια Τουρκική σούνι μουσουλμανική οργάνωση η οποία έχει κατηγορηθεί για συνεργασία με την Al-Qaeda και με τζιχαντιστές στην Συρία [1 2 3], N.G.O. που ξεκίνησε τις δραστηριότητες της ενισχύοντας τους Βόσνιους Μουσουλμάνους στους Γιουγκοσλαβικούς πολέμους, μια οργάνωση στενά συνδεδεμένη με το κόμμα του Ερντογάν, ανεπίσημο όργανο δηλαδή άσκησης εξωτερικής πολιτικής, όπως κάθε N.G.O. αξιοσέβαστου μεγέθους άλλωστε.

Διόλου τυχαίο το γεγονός πως τα θύματα της νηοπομπής του κινήματος Free Gaza ήταν όλα συγκεντρωμένα στο Τουρκικό πλοίο – οι επιβαίνοντες είχαν λάβει οδηγίες αντίστασης (“if they board our ship, we will throw them into the sea, Allah willing") στην βέβαιη, καθότι ομολογουμένη, περίπτωση επέμβασης των Ισραηλινών πάνω στο πλοίο, σε αντίθεση με ότι συνέβη με όσους επέβαιναν στα υπόλοιπα καράβια και την ειρηνική παράδοση εκατοντάδων ακτιβιστών στους Ισραηλινούς. (Λίγα χρόνια αργότερα, ένας εκ των επιβαίνοντων του Mavi Marmara, θα σκοτωνόταν στη Συρία έπειτα από συμμαχικούς βομβαρδισμούς κατά στόχων του ISIS [1 2].)

Το Ισραήλ επεμβαίνοντας παρανόμως σε διεθνή ύδατα και μη διστάζοντας να χρησιμοποιήσει φονική βία διεμήνυσε με αποφασιστικό τρόπο στον αντίπαλο ποια όρια δεν ήταν διατεθειμένο να υπερβεί, εκείνα δηλαδή που επιτρέπουν στο Ισραήλ να διατηρεί την υπεροπλία στη Δυτική Ασία επί δεκαετίες, παρά το γεγονός πως περισσότερα από ένα Αραβικά κράτη συνασπίστηκαν εναντίον του.

Όσο για την Τουρκία, κατά τον προσφιλή της τρόπο, όπως έμελλε να διαπιστώσουμε και στην Ελλάδα τελευταία, είχε προηγουμένως «ανακοινώσει» τις προθέσεις της· το 2009 στο Davos ο Ερντογάν συγκρούστηκε με τον Πρόεδρο του Ισραήλ Shimon Peres αποχωρώντας επιδεικτικά από την αίθουσα εκείνο το βράδυ (δεχόμενος τα συγχαρήτηρια του, μάλλον εμβρόντητου, Γενικού Γραμματέα Αραβικού Συνδέσμου) και από τις φιλικές σχέσεις των δύο κρατών λίαν συντόμως, όπως αποδείχτηκε ένα χρόνο αργότερα –

οι Τούρκοι, όπως και οι Ιρανοί, θα αναλάμβαναν την εργολαβία της πατρονίας των Παλαιστίνων και της εκμετάλλευσης, κατά το δοκούν φυσικά, του Παλαιστινιακού ζητήματος, διαδεχόμενοι την Συρία, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την Σαουδική Αραβία, και πάει λέγοντας.

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη πως τα γεγονότα του Mavi Marmara was an accident meant to happen από τα λόγια του τότε Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Ahmet Davutoglu στην επικοινωνία του με την ομόλογο του των Η.Π.Α. Hillary Clinton:

“psychologically, this attack is like 9/11 for Turkey.”

Τα λόγια, όπως γνωρίζουμε μετά βεβαιότητας πλέον, έγιναν πράξεις, περισσότερο ακόμη, έγιναν στοχευμένη πολιτική, έγιναν στρατηγική.

Όπως η Αμερική έπειτα από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους διεξήγαγε τον «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας» σε όποια γωνιά του πλανήτη το έκρινε απαραίτητο, άλλοτε φανερά κι άλλοτε με υπόγειες επιχειρήσεις,

κατ΄ αντίστοιχο τρόπο, η Τουρκία αναθεωρώντας το δόγμα “zero problems towards neighbors,” στα φανερά κατηγόρησε το Ισραήλ για «κρατική τρομοκρατία», πολεμάει Κούρδους «τρομοκράτες» στο Ιρακινό Κουρδιστάν, εισέβαλλε στη Συρία, συμμετέχει στην εμφύλια σύρραξη/proxy war στη Λιβύη, εκπαιδεύει Σομαλούς στρατιώτες στην στρατιωτική της βάση στη χώρα, ενισχύει και συνδράμει, αν δεν κατευθύνει, τους Αζέρους στην επίθεση των τελευταίων έναντι της Αρμενίας,

χωρίς να παραμελήσει φυσικά και τις μυστικές επιχειρήσεις μέσα σ’ αυτά τα χρόνια καθώς ενίσχυσε και εργαλειοποίησε τον ISIS και άλλες τζιχαντιστικές ομάδες στον πόλεμο για τη Συρία, πιθανόν ακόμα και εντός της ίδιας της Τουρκίας όπως θα κατήγγειλε ο ίδιος, παραγκωνισμένος πλέον, o Davutoglu, αναφερόμενος στις επιθέσεις του ISIS στην Τουρκία το καλοκαίρι του 2015 (σ’ αυτήν την περίπτωση άρα και στην Ευρώπη), τη χρονική περίοδο δηλαδή που η Τουρκία μετέβη αποφασιστικά και αμετάκλητα στην Ερντογανική εποχή η οποία, εξυπακούεται, δεν θα τελειώσει από μόνη της.

Θα πρέπει εμείς.

 

 

 

 

 

 

ΜΕΘ

 

Ένα tribute στον Αρανίτση (έναν από τους ανθρώπους που μας έκαναν ανθρώπους), κατά βάση στα δύο κείμενα του για τη Lifo το καλοκαίρι που μας πέρασε, ένα delirium 3.414 λέξεων στο οποίο αναπαράγονται οι ιδέες του, βάζουμε κι εμείς το κατιτί μας για ότι μας τρώει και επείγει.

 

3

 

Οι παρεμβάσεις του Αρανίτση προσομοιάζουν με CPR πάνω στο λαβωμένο σώμα της Ελληνικής διανόησης. Ακριβώς επειδή έχει την πολυτέλεια να αμφισβητεί, δυνατότητα που έχει από καιρό παραμεληθεί προς όφελος των δελτίων Τύπου, πληροφορηθήκαμε πως από τις αμαρτίες του Χάρη Βλαβιανού η λογοκλοπή ήταν εν τέλει απλά ένα από τα πολλά κακά της μοίρας μας,

αν και κάτι είχαμε ψυλλιαστεί διαβάζοντας την υπερασπιστική γραμμή του βραβευμένου ποιητή/μέλους της Εταιρείας Συγγραφέων από τον ακαδημαϊκό και ποιητή Ευρυπίδη Γαραντούδη ο οποίος προκειμένου να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση προσπάθησε να μας πείσει πως οι περισσότεροι Έλληνες ποιητές είναι λογοκλόποι, λεκτική ακροβασία που ανακάλεσε ένα 24ωρο αργότερα (εξίσου σύντομος αποδείχτηκε και ο όρκος του πρωθυπουργού ο οποίος αφού πρώτα ορκίστηκε πως η οικονομία μας είναι πλέον «οικονομία πολέμου» σύντομα θα υπέκυπτε στη σαγήνη και την ευκολία του τουρισμού, σαν να ‘χαμε ήδη χάσει δηλαδή τον πόλεμο), αφότου είχε ήδη εμπλέξει στην υπόθεση, μεταξύ άλλων, τον Ελύτη και τον Σεφέρη,

αναρωτιέται κανείς μήπως έχουν απαγορευτεί διά νόμου εκφράσεις του τύπου «η επιρροή του τάδε διατρέχει ολόκληρο το έργο του δείνα», «εμφανώς επηρεασμένος από…», φόρος τιμής στoυς...» ώστε να περιγράψουμε είτε τις εκλεκτικές συγγένειες, είτε την άμεση και έμμεση επιρροή στο έργο ενός δημιουργού, αλλά βέβαια δεν ήταν ετούτο το νόημα της υπεράσπισης, η ουσία ήταν να κρατηθεί όρθιο ολόκληρο το σύστημα της μετριοκρατίας,

όσο δυσκολευόμαστε να το παραδεχτούμε, άλλο τόσο επείγει η ανάγκη της κατάφασης στη διαπίστωση πως η εχθρότητα απέναντι στην αριστεία στην Ελλάδα καθόλου δεν περιορίζεται στις πιρουέτες των πολιτευτών του Σύριζα οι οποίες ενίοτε σκοπό έχουν να αναδείξουν το προφανές, πως ένα «γαλάζιο» κομματικό ρουσφέτι δεν ισούται με μεταρρύθμιση στο δημόσιο τομέα, ή τον too hard to die πούρο Υπαρκτό Μαρξισμό του Αριστείδη Μπαλτά, αλλά διατρέχει ολόκληρο τον βίο μας κοινωνίας η οποία ακόμα να ξεμπερδέψει με την παρανόηση πως η ισότητα των ανθρώπων απέναντι στο νόμο δεν συνεπάγεται πως ο επιστήμονας της βιολογίας που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην έρευνα, ο Νέλσον Μαντέλα, ο Κινέζος γιατρός που υπερέβαλλε εαυτόν ρισκάροντας τη ζωή του ώστε να σώσει τη ζωή συνανθρώπων του στη Γιουχάν ή και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει οποιαδήποτε σχέση με τον con artist Κωνσταντίνο Μπογδάνο και τους δημοσιογράφους με τα τριτοτέταρτα πτυχία από ιδιωτικά κολλέγια που δυσκολεύονται να διαβάσουν από το μόνιτορ όταν παπαγαλίζουν τα διεθνή,

αντιλαμβάνεται κανείς πως ο Γαραντούδης, στο διανοητικό σύμπαν του οποίου «ο ποιητής είναι αναγνώστης», όπως θα το έθετε ο Αρανίτσης, σκιαγραφεί το προφίλ του μ έ τ ρ ι ο υ ποιητή στο σωρό των οποίων δε διστάζει να σύρει τα τοτέμ της Ελληνικής ποίησης αντλώντας κουράγιο και έμπνευση από το απόφθεγμα του Λίνκολν πως είναι δυνατόν να «ξεγελάς τους πάντες για λίγο καιρό» (με το χρονικό ορίζοντα μιας καριέρας ας πούμε) οπότε το να ισχυριστεί κανείς πως όλοι οι ποιητές είναι μέτριοι ώστε η μετριότητα ενός συγκεκριμένου να μην προσμετρηθεί ως τέτοια συνίσταται σε μια κίνηση χαμηλού ομολογουμένως ρίσκου,

μένει λοιπόν έτερος ακαδημαϊκός που να πρόσκειται στην αριστερά να ισχυριστεί πως τα αγγλικά που μιλάει το σύνολο των Ελλήνων είναι εξ ορισμού μέτρια λόγω προφοράς ώστε να πάψει να ντρέπεται ο Τσίπρας του οποίου η εκθετική πρόοδος στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας από το 2015 έως το 2020 πιθανόν να συγκρίνεται με την πρόοδο του Βλαβιανού στη... διακειμενικότητα, όπως ο πρώην πρωθυπουργός έφαγε κάποτε την καμήλα έτσι κι ο Βλαβιανός κατάπιε ολόκληρο το εξώφυλλο της Anne Carson!

γίνεται ξεκάθαρο, τουλάχιστον σε όλους όσους δεν σιτίζονται από το copy paste και από την συρραφή ακαδημαϊκών εργασιών τρίτων, προτού γίνουν τρίτοι κι αυτοί με τη σειρά τους, πως αν δεν ανακοπεί η κατηφόρα ελλοχεύει ο κίνδυνος ο σχετικιστικός, μηδενιστικός, αποϊεροποιημένος, μεταμοντέρνος χυλός στον οποίο λιμνάζει τα ταλέντο των ικανών και των άξιων να μετατραπεί σε βούρκο στον οποίο θα εξασκεί την εξουσία τυραννικά ο Κανένας, βασίλειο στο οποίο η αλήθεια θα είναι μία άρα και αδιάφορη,

δεν είναι ωστόσο αποκλειστικά Ελληνική υπόθεση ο αγώνας μέχρις εσχάτων να αποδείξουμε πως no more heroes anymore σε ένα κόσμο εξαντλημένο από την κατανάλωση δεδομένων, όσο κι αν το παλεύει ο Χατζής με τις περιπέτειες της μητέρας του Καραϊσκάκη στο κρεβάτι, κι ας είναι οι Έλληνες πιθανόν οι τελευταίοι άνθρωποι στον πλανήτη οι οποίοι θα πειστούν πως το περιβόητο «Τέλος της Ιστορίας» ήταν εν τέλει ένα American Dream το οποίο δεν είχε αίσιο Χολυγουντιανό τέλος,

βλέπετε, οι Πολωνοί υπογράφουν όποιο έντυπο σπρώξει άγαρμπα πάνω στο τραπέζι ο εκάστοτε Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των Η.Π.Α. εν μέσω όμως ενός νέου κύματος Ρωσοφοβίας (που φέρνει στο νου μνήμες από το red scare της δεκαετίας του ’50), λίγα χρόνια αφότου ξεκληρίστηκε η μισή ηγεσία της χώρας σε αεροπορικό δυστύχημα σε Ρωσικό έδαφος, ατύχημα το οποίο ονοματίζεται από μερίδα Πολωνών ως ‘Katyn 2’, όσο για εμάς, αρνούμαστε να πιστέψουμε πως όσο κι αν συμπαθεί κανείς τον Tom Hanks ένα story σαν εκείνο με τον Forrest Gump, in real life, impossible το happy end my friend, γι’ αυτό και υπογράφουμε τα πάντα την ώρα που ο Πρόεδρος Τραμπ αναφέρεται στον δικτάτορα Ερντογάν ως προσωπικό του φίλο και "world class chess player," το «τέλος της ιστορίας» θα συνεπαγόταν άλλωστε μια αναστροφή στις καταναλωτικές συνήθειες και τη διαχείριση των αποριμμάτων μας, στην Ελλάδα ο εθισμός των πολιτών στην παραγωγή και την κατανάλωση των σκουπιδιών είναι τόσο μεγάλος ώστε οι φαν των καφέ κάδων κομποστοποίησης να κατηγορούνται ως ρεφορμιστές από την αριστερά και ως βίγκαν μπαχαλοσατανίστριες από την alt right,

δεν πιάστηκαν μονάχα οι Έλληνες όμως στην μεταμοντέρνα φάκα όπου στη θέση του τυριού είχε τοποθετηθεί ένα avatar, όπου κι αν επικράτησε το “anything goes” οι ήρωες μεταμορφώθηκαν σε συμπλεγματικούς νάρκισσους ενώ ο αριθμός εκείνων που διαγιγνώσκονται ως ψυχικά ασθενείς έφθασε να αυξάνεται με ρυθμούς ανάλογους της καταναλωτικής φρενίτιδας στην Κίνα του 21^ου αιώνα, anything went για κάμποσο καιρό, τόσο ώστε πίσω από ένα λογικό εκ πρώτης όψεως σύνθημα (“my body, my choice”) να θαφτεί ο εθισμός τόσων πολλών συνκαταναλωτών μας στη ζάχαρη μαζί με τις ευθύνες της βιομηχανίας της αρτοποιίας·

 

υπήρχε κάποιος υπέρβαρος ανάμεσα στους Θεούς του Ολύμπου;

έχετε συναντήσει παχύσαρκους άγγελους;

 

Εχθρός του καλού στην Ελλάδα δεν είναι πλέον το καλύτερο αλλά το χαμερπέστερο, το κωλοδάχτυλο του φιλάθλου του Παναθηναϊκού (ο οποίος βαπτίστηκε Ιρακινός!) προς τον Λιονέλ Μέσι, τον κορυφαίο, πιθανότατα, ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, σύμβολο για δισεκατομμύρια ανθρώπους, αντικατοπτρίζει τη νεοελληνική έξη προς την απαξίωση.

 

 

***

«Ο βασιλιάς είναι γυμνός!» (άρα και μέτριος ποιητής) βρυχήθηκε ο Ευγένιος, ένας τσίτσιδος ηγέτης ωστόσο συνεπάγεται και την ύπαρξη ενός μούγκα τσάνελ το οποίο σαρώνει σε τηλεθέαση στην επικράτεια του,

γι’ αυτό και στο βασίλειο του Βλαβιανού ήταν κοινώς αποδεκτό πως κάποιος μπορεί να είναι «ελληνικός» χωρίς να είναι «Έλλην» (ο τάδε Αγγλοσάξονας Ελληνιστής) αλλά ήταν αδύνατον να είναι «Ελληνικός» όποιος είχε την ατυχία να γεννηθεί «Έλλην» (π.χ. ο Κωστής Παπαγιώργης ή ο Θόδωρος Αγγελόπουλος).

Αν ο Αρανίτσης είναι ένα γηραιό λιοντάρι που περιφρουρεί το ζωτικό του χώρο, ας του αναγνωρίσουμε τουλάχιστον πως η ζούγκλα του είναι και δική μας· κι άλλωστε, ζούγκλα δίχως βασιλιά δεν γίνεται.