χειροτεχνικαί εργασίαι «Ο Ορφέας»

We are all artisans!

Αναφέρομαι σε όλους εμάς που φτιάνουμε με τα χεράκια μας ποστάκια σε μπλογκ, βάζουμε ή παίζουμε μουσικές στα μπαράκια, ανεβάζουμε βιντεάκια στο Vimeo και άλλα. Ανατέμνοντας τις ψυχές όλων εμάς των χειροτεχνών συμπεραίνουμε πρόχειρα τα εξής: κάποιοι έχουν αναλάβει να διασκεδάσουν με γλυκόλογα και αναδημοσιεύσεις, τραγούδια αλλωνών ή χαβαλέ σε High Definition όλους εκείνους που πρωτίστως θέλουν να χαλαρώσουν ενώ κάποιοι άλλοι σε ένα παράλληλο σύμπαν, εντός σχεδίου πόλεως ωστόσο, ακονίζουν το ταλέντο τους.

Το ταλέντο συνήθως χάνει σε πρώτο χρόνο τη μάχη ενάντια στην ανάγκη για διασκέδαση, ίσως γιατί το πρώτο δεν εμπίμπτει πάντοτε σε επίκαιρες κατηγοριοποιήσεις. Επιπλέον, το ταλέντο συχνά γίνεται αντικείμενο μαζικής ζήλιας. Με τη ζήλια τα πράγματα είναι απλά· αν σε ζηλεύει ένας έχει καλώς, η ζήλια του ενός σε κολακεύει, αν όμως σε ζηλεύουν πολλοί, τότε πραγματικά δε σε σώζει τίποτα. Σε δεύτερο χρόνο βέβαια, η κατάσταση καμιά φορά ανατρέπεται υπέρ του ταλαντούχου. 

Όπως και να ‘χει, διασκεδαστές και ταλαντούχοι εμφανίζονται στο ίδιο νόμισμα, μόνο σ’ αντίθετη πλευρά. Κορώνα ή γράμματα, εκείνος που κρατά το νόμισμα αποφασίζει, η απόφαση του πάντως, όποια κι αν είναι αυτή, δεν στερείται νοήματος.

Rustam QBic

δημοκρατικοοίηση

michael hutter

Έχει περάσει ήδη πολύς καιρός από τότε που ο Yves Klein έγινε darling του μουσείου του Λούβρου. Η τέχνη εκδημοκρατίστηκε όπως το λένε οι ειδικοί. Η μούμια του Τουταγχαμών αγωνίζεται στην ίδια ομάδα με το Θανάση το Λάλα, κάτω από τα γκολπόστ συναντάμε τον Μαρσέλ Ντυσάμπ. Διαιτητεύει φυσικά η Όπρα Γουίνφρεϊ. Το ποπ χοροπηδά μανιωδώς πάνω σ’ ένα τραμπολίνο, φιλοδοξεί μια μέρα να φτάσει να κοιτάει την τέχνη στα μάτια. Το μουσείο του Λούβρου θα αποκτήσει σύντομα κι αδελφάκι στο οποίο κάποια στιγμή, τολμώ να υποθέσω, θα φιλοξενούνται έργα που εκθέτονται αυτή την στιγμή στο αντίστοιχο TAF του Λονδίνου και της Σιγκαπούρης, σύμφωνα και με τις αρχές της πολυθρύλητης δημοκρατικοποίησης της τέχνης.

Η κατηγόρια βρίσκεται στα χείλη μου

τ’ ομολογώ

θα με πνίξουν μια μέρα οι κατηγόριες

το ξέρω

δηλητηριαστήριον η Ελλάς

με το ζόρι την βαστάω

για την κατηγόρια λέω

άντε να την ξεφουρνίσω

με τη δημοκρατία να πουλιέται και να αγοράζεται μισοτιμής

ένας γείτονας τη νοίκιασε για το σαββατόβραδο,

 150 ευρώ την ώρα,

έπειτα απ’ όλο αυτό το νταβαντούρι

εσύ δεν βρήκες ακόμα το θάρρος να βροντοφωνάξεις πως

Ο YVES KLEIN ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ!

θα αποδειχτεί μια μέρα

πως καμία δημοκρατικοποίηση της τέχνης δεν συνέβη ποτέ

παρά μόνο φούσκωσε

σαν ανταριασμένη θάλασσα

 η επιθυμία των ανθρώπων να ξεχάσουν τη θνητότητα τους

ζωγραφίζοντας πάνω σε μια οθόνη

σαν αποτέλεσμα

ο κόσμος δεν γέμισε με αθάνατους που δοξάστηκαν μετά θάνατον

μα με ζωντανούς νεκρούς που σπατάλησαν τις ζωές τους

ταΐζοντας πολυκέφαλους αχόρταγους δράκους

με στομάχια μεγάλα σαν τον απέραντο ωκεανό

υπερασπιζόμενοι το λάθος τους

μεταχείριστηκαν με άνεση λογικοφανή επιχειρήματα

κι αρνήθηκαν με πάθος να ασχοληθούν

με τα δώρα της ζωής

φιλία, έρωτας, αγάπη,

και πάνω απ’ όλα

πίστη.

όνειρα

oddly enough

Ο πιο μεγάλος πουτσαράς όλου του κόσμου δεν μπορεί παρά να ονειρεύεται τσουτσούνια Γιαπωνέζων, μικρά και βολικά για τις επαγγελματίες του έρωτα στο Τόκυο.

Ότι δεν έχουμε μας βασανίζει, κι ότι μας δόθηκε τ’ αφήνουμε να σαπίζει.

Κωμικοτραγικό my dear Watson

frank armstrong

Η κωμικοτραγική ιστορία του κωμικοτραγικού, όντως, νεοελληνικού κράτους γράφτηκε από ένα μάλλον κωμικοτραγικό άτομο.

Μπαίνω σε σκέψεις για το κωμικοτραγικό του πράγματος.

Στην υγειά σας κύριε Κωστή

toni demuro

Γεια σας κύριε Κωστή, καλό σας ταξίδι κύριε Κωστή. 

Δεν θυμάμαι και εγώ πια πότε σας συνάντησα για πρώτη φορά στην στήλη κάποιας εφημερίδας· περάσαν χρόνια. Θυμάμαι πότε τα χρειάστηκα πάντως. Ο Αγγελόπουλος αποθηκευμένος στο Toshiba μόνος δεν έφθανε· όσο άτλας κι αν ήταν ο Θόδωρος, η γη βαραίνει επικίνδυνα από τις αστοχίες μας (αμαρτίες τις λένε οι χριστιανοί). Πόσο βάρος πια να σηκώσει ένας και μόνο άνθρωπος; Τα χρειάστηκα κανονικά. Τότε ήταν που κατέφθασαν αεροπορικώς τα βιβλία σας κύριε Κωστή. Έχει δει κανείς σας πώς πέφτουν τα πακέτα σωτηρίας της Unicef από ύψος 8.000 ποδιών κάτω στον τρίτο κόσμο; Έ, έτσι έφθασε κι ο Παπαγιώργης στο δωμάτιο μου. 

Κύριε Κωστή, ήθελα να σας το πω καιρό τώρα, εξίσου με το βιβλίο σας για τον Ντοστογιέφσκι και τις αμβροσίες που γαργάλησαν μυθικούς λάρυγγες στο πέρας της ιστορίας απόλαυσα τα τερτίπια σας. Για κάποιες φορές που βαριόσασταν να γράψετε την επιφυλλίδα σας λέω. Πρέπει να σκάγατε στα γέλια κάθε φορά που στέλνατε ένα απ’ αυτά τα κείμενα στα οποία δεν προσπαθούσατε να κρύψετε το γεγονός της ανίας που σας καταλάμβανε αγρίως την στιγμή της δημιουργίας τους. Υποθέτω πως γνωρίζατε πως η προσπάθεια να ξεσκονίσεις την βαρεμάρα που παρεισφρύει σε κείμενα κατά παραγγελία οδηγεί σε χειρότερα ακόμα αποτελέσματα καθώς αποκαλύπτει το βαθμό της απατεωνιάς που διαθέτεις σαν άτομο. Πρέπει να ‘χω διαβάσει κυριολεκτικά χιλιάδες κείμενα τα οποία γράφτηκαν στο πόδι· τα δικά σας ήταν τα μοναδικά που δεν προσπάθησαν να με πείσουν πως το πόδι είναι σκεπτόμενο κεφάλι κύριε Κωστή!

Είσασταν ασυνήθιστος άνθρωπος κύριε Κωστή. Ορθοδόξως ανορθόδοξος.

Διάφανος είσασταν κύριε Κωστή κι ας μην ήξερα τίποτα για την προσωπική σας ζωή, ούτε την φάτσα σας δεν ήξερα καλά καλά (πάλι καλά να λέμε καθότι και του Τσιοράν που την είδα την φάτσα τι κατάλαβα; Έχω για αρχή μου άλλωστε να αποφεύγω τις φάτσες των δημιουργών). Είσασταν τόσο διάφανος, όσο διάφανο είχατε καταστήσει το Εγώ μπροστά στα μάτια μου. Στοχεύατε πάντοτε κατευθείαν στον στόχο ας μου επιτρέψετε να πω. 

Το στριπτίζ του ανίκητου Εγώ made by Papagiorgis· ορίστε μια σπέσιαλ αναγνωστική απόλαυση που αντέχει στο χρόνο! 

Τέλος, δεν μου το βγάζεις απ’ το μυαλό πως από πάντοτε η φιλοδοξία σας ήτανε να βρεθείτε μιαν ώρα αρχύτερα στην επικράτεια του αοράτου· εκεί άλλωστε το κρασί ρέει άφθονο και δεν λεκιάζει τα δόντια, ούτε καταστρέφει την υγεία.  Απ’ ότι λέγεται κιόλας, στην επικράτεια του αοράτου ο θάνατος νικιέται με πιοτό και καλή καρδιά, κι όταν λέμε «καλή καρδιά» δεν εννοούμε άλλο πράμα από τον θρίαμβο έναντι του Εγώ, έτσι δεν είναι κύριε Κωστή;

«Μα καλά, νικιέται ο θάνατος;»  θα πουν. 

«Αμέ! Ζώντας».